Στον Αλμπέρτ

21 II21 XIV

Στον Αλμπέρτ Ουντερζό που με την πένα του ἒδινε πνοή και ζωή στο μικρό γαλατικό χωριό, έκεῖ στις ἀκτές της Βρετάνης, Ἀρμορίκης με το παλαιότερο κέλτικο ὂνομά της, σχεδιάζοντας στα ἒργα του πολυτάλαντου συγγ­ραφέως Ρενέ Γκοσινί τους χαρακτῆρες με προσωπικά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, ἀπό τα κύρια πρόσωπα μέχρι και τους Ρωμαίους και ἀπό τις μορφές που ὁ κάθε ἓνας ἀντιπροσώπευε ἢ ἐκπροσωποῦσε μέχρι και τα ἐθνικά στερεότυπα και τις χαριτωμένες καρικατοῦρες που «παρήλασαν» μέσα ἀπό την πλούσια ἐργογραφία τῶν κόμικς τοῦ Ἀστερίξ, εἰκονογραφώντας, παράλληλα, το «Μῦθο» τοῦ εὐφυοῦς μικρόσωμου Γαλάτη πολεμιστῆ πλαισιωμένου, πάντοτε, ἀπό τον ἒμπιστό του φίλο, Ὀβελίξ, μεγαλόσωμο και καλοκάγαθο, κατασκευαστῆ όβελίσκων [ἐξ οὖ και το ὂνομα] και ταφικῶν μνημείων, μενίρ, και συνοδευόμενο ἀπό τον χαριτωμένο, Ιντεφίξ,

21 XXII21 VII21 XX21

Ἡ εἰσαγωγή που συνοδεύει, μόνιμα, κάθε ἒργο τῆς ὁμώνυμης σειρᾶς τῶν 35+2 τόμων ἢ άκόμη και ἐκείνων που δεν ἀνήκουν στη συγκεκριμένη έργογραφία, στη δεξιά σελίδα ἀπέναντι ἀπό τους πρωταγωνιστές ἀνήκει, δικαιωματικά, στην ἀπόδοσή της στην Ποντιακή διάλεκτο ἀπό τον ἀείμνηστο καθηγητή Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ίωαννίνων, Γ. Σαββαντίδη.

21 XXIII

 

Ο Αστερίκον εν τζιπ έξυπνος πολεμιστής κι εξέρ’ ν’ εγαντουρεύ’ τ’ εχθρούσατ’. Εν ψιλωτός και χαμελός. Ασ’ άλλ’ τη μερέαν εν ο Οβελίκον, τ’ εν ψηλόν σαγλάμψ, άμα κι αγαθόν κι αγνόν σο νούνιγμανατ’. Όντες έτον χάταλον ερούξεν σο καζάν με το μαγικόν το ζωμίν κι επεκεί εχ’ τρανόν δύναμη. Για τοι Ρωμαίοις λέγει: «Είναι παλαλοί ατοίν οι ανθρώπ’!» Ασα 1965 τη χρονίαν (Le Tour de Gaul) κιαδά μερέαν έχνε κι έναν σκύλον.

Τα ιστορίας θέκουν ατά σα πενήντα χρόναι πριχού γεννίεται ο Χριστόν: Οι Ρωμαίοι (όχι τ’ εμέτερ ασον Πόντον, αλλά εκείν ασην Ρώμην τ’ Ιταλίας) επάτεσαν τον κόσμον όλον. Αέτς πα, η Γαλατία όλον εν αφκά α σοι Ρωμαίοις – άμα ‘κ εν όλον! Έναν χωρίον με Γαλάτες ‘κ προσκυνά τοι Ρωμαίοις. Αβούτοι χωρέτ’ έχνε το μαγικόν το ζωμίν ντο δι ατείντζ τρανόν τακάτ κι αντιφέρκουνταν κι ευτάνε αντίστασην! Αέτς πα οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι που ωρίαζνε τα κάστρα σο Πετίμπονον, σο Ακουάριον, σο Λάβδανον και σο Μπαμπάορον εύραν την πελάνατουν.

Το χωρίον εν φανταστικόν κι ευρισκάται σην Αρμορίκην, (τ’ οσημερνόν η Βρετάνη) σα νοτιοδυτικά τη Γαλλίας, σην Κονδάτη (Ρεν) σουμά. Τόνεμαν αθέ ‘κ εξέρουματο. Ο Ουντερζό είπεν να θέκουνατο σην Βρετάνην γιατί έτον εκεί σα χρόναι τη πολέμονος κι εγνώρτσεν καλά τα τοπέα. Ασ’ αλλ’ τη μερέαν, ο Γκοσινί είπεν να θέκουνατο σην θάλασσαν σουμά αέτς για να κλώσκουνταν οι χωρέτ’ σον κόσμον. Σο χωρίον απές έχ’ έναν ορμίν.

Γεώργιος Σαββαντίδης, καθηγητής Φιλολογίας στο  Πανεπιστημίο Ιωαννίνων

XXXV

Μαζί, παραθέτω και απόσπασμα από συνέντευξη τύπου που δόθηκε τον Σεπτέμβριο του 2003 μεταξύ άλλων από τον εκλιπόντα καθηγητή Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Iωαννίνων Φάνη Κακριδή, μεταφραστή και επιμελητή του Αστερίξ στα αρχαία ελληνικά.

Εγώ κάθομαι εδώ υπέροχα ανάμεσα στον πάλαι ποτέ συμφοιτητή μου, ύστερα συνάδελφο και πάντα φίλον, τον Σαββάντων τον Γέργον. Και στον πάλαι ποτέ φοιτητή μου, έπειτα συνάδελφο και εμπιστεμένο αζέπη, τον Μιχάλη τον Πατεράκη.

Έχω και άλλον έναν φοιτητή εδώ στο τραπέζι, δεν φταίω εγώ που πήρε το κακό το δρόμο και έγινε υπουργός. Κυρίες και κύριοι, φίλοι, σίγουρα ο Οβελίξ θα έλεγε «είναι τρελοί αυτοί οι εκδότες», όμως εμείς ας ρωτήσουμε μόνο, είναι τρελοί αυτοί οι εκδότες; Πρώτα ο Αστερίξ στα Αρχαία Ελληνικά και τώρα ο Αστερίξ στα Ποντιακά,τώρα ο Αστερίξ στα Κρητικά. Και πάλι βλέπουμε… Δεν ξέρω αν με όλα αυτά το ταμείον είναι μείον, όπως φαντάζομαι, βλέπω όμως σε όλα αυτά ένα μέσο να πολεμηθεί στο ελληνικό γλωσσικό πλαίσιο ένας κίνδυνος, που σε μεγαλύτερη κλίμακα απειλεί ολόκληρη την Ευρώπη.

Στην Ευρώπη οι εθνικές γλώσσες υποχωρούν και κινδυνεύουν μια μέρα να εξαφανιστούν, καθώς στη φωλιά τους μέσα, στις χώρες τους και στην εκπαίδευση τους, όπου άγεται και το αβγό του κούκου, καθώς ολοένα και πιο πιεστική γίνεται η παρουσία της παγκόσμιας αγγλικής γλώσσας, αυτό που λέμε bad-English.

Στην Ελλάδα οι ντοπιολαλιές, τα ιδιώματα και οι διάλεκτοι υποχωρούν και κινδυνεύουν μια μέρα να εξαφανιστούν, καθώς στη φωλιά τους μέσα, στα σπίτια μας με την τηλεόραση και στα σχολεία μας, πέρα για πέρα κυριαρχεί η πανελλήνια κοινή δημοτική γλώσσα. Την χρειαζόμαστε την πανελλήνια κοινή δημοτική γλώσσα, πρέπει να την καλλιεργήσουμε, όμως σωστό είναι και να αγωνιστούμε όσο γίνεται για να περισωθούν οι τοπικές γλώσσες με τις ιδιοτυπίες τους.

Αποτελούν εθνικό κεφάλαιο, συναπαρτίζουν την ιστορία της ελληνικής γλώσσας, είναι πολύ κρίμα η λησμονιά να τις αφανίσει και ένας τρόπος να τις ζωντανέψουμε και να τις καταστήσουμε επίκαιρες και ελκυστικές, ιδιαίτερα για την νέα γενιά, που μας ενδιαφέρει, είναι και αυτό που γίνεται με τις μεταφράσεις του Αστερίξ στις μεγάλες, νεοελληνικές διαλέκτους.

Θέλω να πω και ένα λόγο για τον Αστερίξ γενικότερα. Σε αντίθεση με πολλά κόμικς, άλλα ανάλογα προϊόντα που κυκλοφορούν, σε αντίθεση με τον Batman, με τον άνθρωπο Αράχνη, με τον Superman και λοιπά, ο Αστερίξ δεν είναι αμερικάνικης κατασκευής και προελεύσεως. Είναι Ευρωπαίος ως το κόκκαλο. Τόσο Ευρωπαίος ώστε ο ίδιος να έχει όνομα από ελληνική ρίζα,όπως όνομα ελληνικό είναι και του Πανοραμίξ, ελληνικός είναι και ο Οβελίξ στο όνομά του. Πέρα από αυτό, σε μιαν εποχή όπου, με τον δημοσιογραφικό τίτλο των «New York Times» κ.λ.π βρισιές και sex εισβάλλουν στα κόμικς», ο Αστερίξ διατηρεί ακέραια την φραστική του ευπρέπεια και την αφοπλιστική του αθωότητα. Φραστική ευπρέπεια και αθωότητα, είδη ουσιώδη εν’ ανεπαρκεία, θα έλεγα εάν ήμουν καθαρευουσιάνος, όχι μόνο για παιδιά και τα χαιρόμαστε όπου και σε όποια γλώσσα τα συναντούμε”.

Φάνης Κακριδής, καθηγητής Φιλολογίας στο  Πανεπιστημίο Ιωαννίνων

21 XXI

Μαζί και ἡ ἀναφορά στους Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες εἲτε ὡς Ἀστερίξ εἲτε ὡς Ἀστερίκιος στ’ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά ἢ και ὡς Ἀστερίκον στα Ποντιακά, για να μας θυμίζει την ἀναβολή τους κατά ἓνα ἓτος, το 2021 στο Τόκυο τῆς Ἰαπωνίας, 123 ἡμέρες πριν ἀπό την κήρυξή των.

 

Tokyo 2020 postponed II

Tokyo 2020 postponed

Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

O δρυΐδης Πανοραμίξ έχει τη γνώμη ότι τα μανιτάρια, μόνον σωταρισμένα διατηρούν τη γεύση τους. Οι Ρωμαίοι έχουν την πεποίθηση ότι ο δικός τους αθλητής θα κερδίσει στους Ολυμπιακούς αγώνες. Μέχρι την στιγμή που το ηθικό του πρωταθλητή τους, βυθίζεται στα τάρταρα από ένα κοντοπίθαρο λιγνό και ένα ψηλό με χαμηλό στήθος. Με αφορμή το γεγονός αυτό, οι ήρωές μας «το παίζουν» Ρωμαίοι με απώτερο σκοπό να λάβουν μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες που γίνονται στην Αθήνα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι το ντοπάρισμα απαγορεύεται και έτσι μαγικός ζωμός, γιόκ! Ομως πρέπει να πάρουν το έπαθλο. Είναι θέμα τιμής. Και πρέπει να σκαρφιστούν κάποιο τέχνασμα έτσι ώστε να κερδίσουν χωρίς να παραβιάσουν τους κανονισμούς. Και όχι μόνον αυτό. Πρέπει να αποδειχθούν και δίκαιοι. Το ότι είναι γλεντζέδες, φθάνει μια μύηση στους περίφημους Ελληνικούς χορούς για να το αποδείξουν.

Στον Αλμπέρτ Ουντερζό που ἀπό σήμερα, συγκατοικώντας στον Οὐρανό, με τον πολυτάλαντο φίλο και συνεργάτη του Ρενέ Γκοσινί, μάς ἒκανε πλουσιότερους, πιο χαρούμενους και πιο χαμογελαστούς ἀνθρώπους…

21 V

XXXVI

 

XXXIXXXXVIIIXXXVIIXXXXXXXXI

 

Ἀθῆνα, 24 03 2020

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Μήπως;

greece-cyprus-turkie-satellite-map

Ἂς το παραδεχθοῦμε’

5 Μ εἶναι ἐκεῖνα που καθορίζουν την ἀνθρώπινη ζωή. Εὐκταῖον για κάθε ἓνα ἐξ ἡμῶν ἡ μετεξέλιξις τῆς τελευταίας σε ὓπαρξη ἐνῶ ἐξακολουθεῖ και στα δύο ἡμιχρόνια να συνιστᾶ Ζωή. Φιλοσοφίας το ἀνάγνωσμα σε τρεῖς γραμμές.

Μ το πρῶτον.

Λέγε με Μνήμη.

Συνιστᾶ μία μορφή ἀνώτερης νοητικῆς λειτουργίας που «δουλεύεται» ἢ καλύτερα καλλιεργεῖται, κυρίως, ἀθόρυβα μα συστηματικά και ἐπιστημονικά. Βῆμα βῆμα, ἡ συγκέντρωση ἡ παρατήρηση ἡ ἐπιλογή ἡ θεωρία ἡ ἐπιβεβαίωση ἢ ἡ ἀπόρριψη ἑνός σχεδίου μιας εἰκόνας ἑνός γεγονότος, ἀκόμη και τυχαίου ἢ ἀναπάντεχου, μιας μερικῆς ἢ καθολικῆς πραγματικότητας και ἡ ἐν συνεχεία ἐντύπωση και ταξινόμησή του στο χῶρο τοῦ ἐγκεφάλου. Μνήμη ἂϋλη ἀλλά ὂχι ἀσπόνδυλη. Μνήμη ὡροδείχτης. Σωρευτής τῶν πιο ἀξιοσημείωτων στιγμῶν τῶν ἀναπνοῶν μας. Γι’αὐτό και ἀποτελεῖ ὂχι ἁπλῶς το Μ το πρῶτον, μα και το πρῶτο βᾶθρο τῆς γέφυρας τοῦ ἑαυτοῦ μας.

Το βᾶθρον Μ το δεύτερον.

Λέγε με Μέλλον.

«Μα,  το μέλλον ὑπάρχει;», θα μποροῦσε να ρωτήσει κάποιος.

Και φυσικά ὑπάρχει άλλά οὒτε και εἶναι οὒτε και ζεῖ. Ἀφοῦ, ἂλλωστε, το μέλλον ὑπάρχει μόνον ὡς ὓπαρξη. Πνευματικά και ψυχικά. Ἂϋλα, δις. Συνιστᾶ οὐσία και ὂχι ὀντότητα. Μόνον ὃταν ἡ γραμμή τοῦ κέρσορα μεταφέρεται στην ἑπόμενη χρονική στιγμή, τότε και μόνον τότε, το μέλλον ὁρίζεται ὡς παρών, ἐπιτυγχάνοντας την ἐπέκτασή μας στον ἂξονά του χωρόχρονου, ἀκόμη κι ἂν ὁ χῶρος μας εἶναι ἢ καλύτερα δείχνει να εἶναι σταθερός, το ξέρουμε πια ἀπό παιδιά ὃτι τα «πάντα ρεῖ και οὐδέν μένει», ἀναγνωρίζοντας συνειδητά ἐκ νέου ὃτι ἡ προέκταση τοῦ παρόντος εἶναι το μέλλον. Ἒτσι, το Μ το δεύτερον μοιάζει να εἶναι, κάπως, μετέωρο ἀνάμεσα σε ἀνθρώπους που σκέπτονται σε μία κλίμακα που κινεῖται ἀπό το καθόλου ἓως και το ἐντελῶς [μάλιστα, για τον μέγιστο τῶν Φιλοσόφων, τον Ἀριστοτέλη, το ὃλον ὁρίζεται ὡς το τέλος και ἀντιστρόφως, στο βαθμό που το τέλος ὁδηγεῖ στο ὃλον. Μα για να καταλήξει σ’αυτή τη διαδρομή ἀπαραίτητη προϋπόθεση Μ το τρῖτον.

Μῆτις.

Λέγε με σκέψη. Και ‘δῶ, θυμήσου λίγο πριν στα παιδικά σου χρόνια, ἐκεῖ στο Δημοτικό πώς ἂκουγες τις ἱστορίες τοῦ παπποῦ Ὀμήρου για τον πολυμήχανο Ὀδυσσέα. Ναι ναι, ἐκεῖνον που ἐνῶ «παίζαμε μπάλα» δέκα χρόνια ἐκτός ἓδρας και ἐνῶ παίζαμε μονότερμα τους ἀντίπαλους Τρῶες και μία μερίδα θεῶν που συστοιχίζονταν μαζί τους ἡ μπάλα δε ἒλεγε να μπει στο δίχτυ μέχρις ὃτου «δούλεψε» ἡ Μῆτις τοῦ ἐξ Ἰθάκης ὁρμωμένου Ὀδυσσέως.

Σκέψη. Κριτική σκέψη. Δυνατότητες. Ἐπιλογές. Συγκέντρωση. Προσοχή. Ἀντίληψη. Συναντίληψη. Συνείδηση.

Τῆς πραγματικότητας. Τοῦ πλαισίου. Τοῦ περιβάλλοντος.  Τῶν συνθηκῶν. Τῶν δεδομένων.

Τοῦ ἑαυτοῦ. Τοῦ Ἂλλου. Τοῦ Θεοῦ.

Τότε, στο χωροχρονικό ἂξονα ὑποτελεῖς ἀκόμη ἀλλά ὂχι και δέσμιοι στις ἀνθρωπόρφες εἰκόνες τῆς προτυπώσεώς Του.

Και τι σημασία εἶχε ἂν ὁ ἀγώνας πέρασε ἀπό την κανονική διάρκεια στην παράταση και τα παρατεταμένα πέναλτυ, ἀφοῦ δε λέγαμε να φύγουμε ἀπό ‘κεῖ χωρίς τη θέλησή μας’ οὒτε χωρίς τη νίκη μας.

Πράγματι, με τη θέλησή μας φύγαμε με την ἐπισήμανση ὃτι φύγαμε νικητές. Και δεν ἦταν μόνον ἡ θέληση, ἡ ἐπιθυμία και ἡ ψυχή του να κυριαρχεῖς. Ἢταν κάτι πολύ παραπάνω ἀπό την ἁπλή παράθεση λημμάτων. Ἦταν ἡ ἒμπρακτη ἐπιβεβαίωση τοῦ ὁμηρικοῦ ρητοῦ «Αἰέν Ἀριστεύειν και Ὑπέροχον ἒμμεναι ἁπάντων».

Στάσις ἐξόχως ὑπαρξιακή΄πνευματική τε και ἃμα ψυχική. Διανοητική ἂϋλη, τρις και κινητική. Ἂρα, και δυναμική. Ἂριστη στον ὑπερθετικό βαθμό λειτουργώντας τόσο ἀριστοκρατικά πρώτη τόσο στη δύναμη τοῦ νοῦ, τοῦ πνεύματος, τῶν ἐπιλεγεισῶν  διαδρομῶν ὂσο και στο ἐπίπεδο τῆς ἠθικῆς.  Τοῦ τρόπου, δηλαδή, με τον ὁποῖο ἀντιμετωπίζει ὁ κάθε ἓνας την πραγματικότητα.

Κι ἂν ἡ σύλληψις τῆς πραγματικότητας, ὂσο σύνθετη κι ἂν εἶναι, ὑπόκειται στη διανοητική κατάσταση τοῦ καθενός, ἡ ἀντίδρασις σε αὐτήν την πραγματικότητα, με ὃποιον τρόπο κι ἂν αὐτή συμβεῖ, συνιστᾶ την ἠθική κατάσταση τοῦ φέροντος ὀργανισμοῦ της. Ἑνοποιώντας, πια, τις καταστάσεις πνευματική και ἠθική στην ὁποῖα ὑπόκειται και ἡ ψυχική χτίζουμε τα βάθρα τῆς γέφυρας τοῦ ἑαυτοῦ μας. Με τη βοήθεια, ὁ Θεός ἐκ νέου, τοῦ τέταρτου Μ.

Διαβάζεται στη νεώτερη ἐκδοχή του ὡς Μάτι.

Μ, το τέταρτον. Και εἶναι το κατ’ἐξοχήν ἐργαλεῖο ἀντιλήψεως τῆς πραγματικότητας. Ἂλλωστε, εἶναι γνωστή ἡ ταξινόμηση τῶν ἀνθρώπων σε τρεῖς κατηγορίες με βάση την ὃρασή των: α) σε ὂσους βλέπουν με τα δικά τους μάτια, β) σε ὃσους βλέπουν με τα μάτια τῶν ἂλλων και γ) σε ὃσους δεν βλέπουν καθόλου. Ἀσφαλέστατα, ἡ ἀνάγνωσις ἐδῶ τοῦ ὂρου «βλέμμα» δεν ὁρίζεται μονάχα στην καθαρότητα και τη διαύγεια ἀποτυπώσεως τῶν εἰδώλων σε μία ἀπόσταση οὒτε και στο εὖρος τοῦ ὀπτικοῦ μας πεδίου, μα συσσωματώνει την εὑρύτερη τῶν πραγμάτων ἀντίληψη. Κατά συνέπεια, σημασία δεν ἒχει μόνον ὃ,τι σού δείχνουν μά ὃ,τι ἐσύ βλέπεις, ἀρκεῖ να βλέπεις μόνος σου, ἀπερίσπαστα, νηφάλια, ψύχραιμα, κριτικά, ἐποικοδομητικά, ὑπεύθυνα. Και τότε, συνειδητοποιεῖς σχεδόν ὃτι το να βλέπεις [για ὃλους ὃσοι σκέπτονται] σημαίνει και να καταλαβαίνεις,  δηλαδή, να κατανοεῖς να προσλαμβάνεις τα δεδομένα και ἀφοῦ τα ἐπεξεργαστεῖς να μπορεῖς να ἐξάγεις και να ἐξαγάγεις τα ἑκάστοτε προσωπικά σου δεδομένα, ὃσο μπορεῖς και ὃσο θέλεις.

Κι ἂν, μάλιστα, προεκτείνω το βλέμμα σε ὃραμα, τότε ἀλλάζουν τα δεδομένα τοῦ χώρου, καθώς προστίθεται και η μεταβλητή τοῦ βάθους, ἡ προοπτική τῶν καταστάσεων. Κι ὃπως κάθε προοπτική ἒχει και ένέχει το δικό της βᾶθος, δημιουργώντάς την με τη γραμμή τοῦ ὁρίζοντα και τα σημεῖα φυγῆς ὃπως τα ἒχω ὁρίσει, τότε ἀντιλαμβανόμαστε και τη διάσταση τῶν ὁμοειδῶν ἐννοιῶν «βλέμμα» και «ὃραμα». Με δυο λόγια, ἐκεῖ ὃπου φθάνει το βλέμμα ὡς τέρμα κι ὀλοκλήρωση της δυνητικῆς καταστάσεως τῆς ὃρασης του ἑνός, ἐκεῖ για κάποιον ἂλλο ξεκινᾶ ὡς σημεῖο ἐκκινήσεως το ὃραμα μιας προοπτικῆς ἀφανῶν καταστάσεων με δυνητικό κέρδος ἀπροσδιόριστο ὡς προς την κορύφωσή του.

Laocoon_and_His_Sons

Ἐκεῖ ὃπου οἱ ἀπλοί μέσοι πολῖτες και ὁπλῖτες Τρῶες ἒβλεπαν τον Ἳππο Δούρειο[Δούρειος ὡς ξύλινος, δηλαδή,] μόνον ὁ Λαοκόων, ὁ τοῦ Ἀπόλλωνος μάντις, ἐκεῖ στις ἀκτές τῆς Τρωάδος «ἒβλεπε», διαισθανόταν και ἀντιλαμβανόταν μία διαφορετική πραγματικότητα. Την ὂντως πραγματικότητα. Αὐτήν που εἶχε ὁραματισθεῖ, σχεδιάσει και ἐκτελέσει ὁ Ὀδυσσέας. Και ὃταν ἐπεχείρησε να «ξυπνήσει» τους Τρῶες, ἡ πλοκή τοῦ μύθου θα τον φέρει ἀντιμέτωπο με το δίδυμο τῶν θεῶν Ποσειδῶνος και Ἀπόλλωνος, με γνωστή την «κατάληξή» του ὁμοῦ με τους γιους του στο περίφημο σύμπλεγμα τῶν Ρόδιων γλυπτῶν Ἀγήσανδρου, Ἀθηνόδωρου και Πολύδωρου, στο Μουσεῖο τοῦ Βατικανοῦ μα, ἰδιαιτέρως, με την περίφημη φράση του, ἀποτυπωμένη στην του Βιργιλίου Αἰνειάδα «Φοβοῦ τοῦ Δαναούς και δῶρα φέροντας».

Στην κορυφή, ἂλλωστε, ὑπαρκτός ὁ «Δίκης ὀφθαλμός, ὃς τα πᾶνθ’ὁρᾶ», μιλώντας για τον Δημιουργό.

Μ.

Πέμπτον. Το πέμπτον. Ἢ ἂλλως, ἡ πεμπτουσία τοῦ Μ.

Μήπως

Στους παροικοῦντας τη γλωσσική Ἰερουσαλήμ, ἢτοι τους κατέχοντας τους κανόνες της γλώσσας, το λῆμμα «μήπως» ἀποτελεῖ σύνδεσμο ὑποτακτικῶν, ἂρα, δευτερευουσῶν προτάσεων με ἒντονη τη χροιά τῆς ἀπορίας, τοῦ δισταγμοῦ και τοῦ φόβου. Τις λένε ἐνδοιαστικές, ἐπειδή ἐμπεριέχουν τον ἐνδοιασμό, τον φόβο, την προσοχή, την αμφιβολία και ὑποκρύπτουν την καχυποψία. Μάλιστα, στον συνταγματικό ἂξονα ἀποτελοῦν και τα ἀντικείμενα τῶν ἀντίστοιχων ρημάτων [θορυβημένοι τινές] μήπως γίνει ἢ  μήπως και δεν γίνει κάτι, κυρίως, δυσάρεστο, φοβικό, τρομακτικό, ἐπιζήμιο.

Φανταστεῖτε πέναλτυ στο 90φεύγα, σε τελικό, με ἐκτελεστή π.χ. τον κορυφαῖο μπαλαδόρο στον πλανήτη, τον Μέσσι κι ἐλᾶτε στη θέση τῶν ἀντιπάλων του, μαζί και τοῦ τερματοφύλακα. Ὃ,τι σας τρομάζει αὐτός και ο ἐνδοιασμός του «μήπως». Δεν σκέπτεται κανείς πώς μπορεῖ να το χάσει [συμβαίνει, ἐνίοτε, ἂλλωστε κι αὐτό]’ ἀντιθέτως, ἀγωνιᾶ, τρέμει και ἐπικρεμᾶται ὁ φόβος μήπως θα μαζέψει την μπάλα ἀπό τα δίχτυα και ὁ τερματοφύλακας πραγματικά/ρεαλιστικά και ὁ ὀπαδός συμβολικά.

Ἒτσι, ὁ ἐν λόγω φόβος και τρόμος, ἡ ἒνδοια, προσωποποιημένη μεταμορφώνεται και ὁμοῦ μορφοποιεῖται με μία μικρή ἀλλαγή τοῦ φωνήματος σε πραγματική ἒνδεια σε πενία σε πτωχεία σε ἒλλειμμα σε ζημία και ἐν τέλει σε  ἀπορία πώς να συμπεριφερθεῖ ἀπέναντι στα νέα δεδομένα, στις νέες συνθῆκες στην καινούργια πραγματικότητα. Και τότε, ἀλήθεια, πώς ἢ με ποια ἀνάγνωση ἀλλάζει και μεταμορφώνεται ἡ πραγματικότητα;

Με το ἲδιο λῆμμα, μα με νέα «ἀνάγνωση», δυναμική αύτή τη φορά, ὃπως ἃλλωστε και κάθε φορά που ὁ ἲδιος μας ὁ ἑαυτός, έδῶ και χιλιετίες προ Χριστοῦ και μετά Χριστόν κατάφερε και το ἐπιτυγχάνει και με βεβαιότητα θα το πράττει και στην προέκταση τοῦ παρόντος, στο βραχῦ και το βαθῦ μέλλον, να ἀναρωτᾶται ἂν αύτό που βλέπει ὡς πραγματικότητα εἲτε το ἀνασύρει και το άνακαλεῖ ἀπό το παρελθόν με τούς μηχανισμούς τῆς Μνήμης εἲτε το ἀντικρύζει ἰδίοις ὂΜμασι για πρώτη φορά, πάντοτε ἀναζητεῖ και θα ἐξακολουθεῖ, ἀνιχνεύοντας και ἰχνηλατώντας βῆμα βῆμα την ἀλήθεια.

Ἀκόμη κι ὃταν την ἒχει μπροστά του, ὃπως και τότε ὁ Ρωμαῖος Πόντιος Πιλάτος εἶχε την Ἀλήθεια ἀλλά δεν «ἒβλεπε» εἲτε γιατί δεν ἢθελε εἲτε γιατί δεν ἒψαχνε εἲτε γιατί φοβόταν να ἀντικρύσει κατάματα τον Χρόνο, εἲτε με τα μάτια τα δικά του εἲτε γενόμενος ἡ φωνή στα «μάτια» τῶν Ἰουδαίων Ἑβραίων οὒτε και θέλησε οὒτε και μπόρεσε να άναμετρηθεῖ με την πραγματικότητα. Ἒτσι, δεν ἀνίχνευσε το ἐρωτηματικό «μήπως;» και παρέμεινε καθηλωτικά ἀγκυλωμένος στο φοβικό «μήπως» χάσει τα προνόμια και τη θέση του ὡς στρατιωτικός διοικητής τῆς Ίουδαίας, ἐπαρχίας τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας.

Πόσες χιλιάδες ἀνακαλύψεις, έφευρέσεις, διαδρομές ἒχει καλύψει ἡ Ἀνθρωπότητα ἓως και σήμερα, δεν τολμῶ να φανταστῶ πόσες και στο αὒριο, ἀξιοποιώντας το αὐτό λῆμμα

«Μήπως;»

Πόσες πρωτοβουλίες πόσες συνεργασίες πόσες προκλήσεις μάς ἒφεραν ἐδῶ που εἲμαστε σήμερα. Στην τρίτη μετά Χριστόν χιλιετία, στη δεύτερη δεκαετία τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αίῶνα, σε μία ἐποχή και μία περίοδο που πολλοί στο παρελθόν την ὀνειρεύτηκαν με λιγότερες δυνατότητες και προοπτικές’ μα που ἡ ἲδια ἡ ζωή και ἡ πραγματικότητα ὃπως διαμείβεται και στα τέσσερα σημεῖα τοῦ ὀρίζοντα συμμετέχει με το δικό της ρυθμό και βηματισμό, με τη δική της ταυτότητα και ίδιαιτερότητα στον Κοσμοπολιτισμό [η πνευματική,  διανοητική και αἰσθητική διάσταση]και την Παγκοσμιοπίηση [η οἰκονομική διάσταση] μορφοποιώντας και σμιλεύοντας ἓναν κόσμο που ὃμοιό του δεν ἒχει να ἐπιδείξει καμία προγενέστερη στιγμή στον κέρσορα τῆς χρονογραμμῆς τῆς Ἱστορίας.

Ζοῦμε στον πλουσιότερο ἀπό ποτέ Πολιτισμό’ στον πλοῦτο τῶν Γραμμάτων και τῶν Τεχνῶν, στην ποικιλία και την ἐκφραστικότητα ἀκόμη και τῶν πιο ὀλιγάριθμων δημογραφικά Πολιτισμῶν, στην πρόοδο τῶν Ἐπιστημῶν, κάθε ἐπιστημονικοῦ πεδίου, στη βελτίωση τῶν συνθηκῶν ζωῆς ἀκόμη και στα πιο ὑποβαθμισμένα μέρη τῆς ὑφηλίου, στην ἐκτίναξη τῆς Ποιότητας ζωῆς και τοῦ Βιοτικοῦ Ἐπιπέδου σε σχέση μόλις με την τελευταῖα εἰκοσαετία τοῦ προηγούμενου αἰῶνος μαζί και τῆς χιλιετίας, στην ἒκρηξη τῆς Ἐπικοινωνίας με την πρωτοφανῆ σε κλίμακα ἐνεργοποίηση κεκρυμμένων ἐν δυνάμει μορφῶν της, την ἀπελευθέρωση και μαζί και την ἐλεύθερη διακίνηση Ἀνθρώπινου Δυναμικοῦ, Κεφαλαίων και Ἀγαθῶν και τέλος, με τη σμίκρυνση τῶν ἀποστάσεων μέσω τῶν Ἐπιστημῶν και τῶν τεχνολογικῶν καινοτομιῶν τῆς Πληροφορικῆς και τῆς Ἀεροναυπηγικῆς, ὁ κόσμος μας ἒχει τη μορφή τῶν στίχων τοῦ ἂλλου Ὀδυσσέα’ τοῦ Ἐλύτη «Αὐτός ὁ κόσμος, ὁ μικρός ὁ μέγας».

Μήπως, λοιπόν, ἡ τρέχουσα πραγματικότητα ἒχει και ἂλλη ἀνάγνωση, πέρα ἀπό ἐκείνη τοῦ ὂξινου φόβου, τῆς μαζικά ἀστικῆς τρομοκρατίας που ἒχει ένσκήψει;

Μήπως κάποιοι ἐπωφελοῦνται ἀπό αὐτήν την εἰκόνα τῆς πραγματικότητας;

Και ἀκόμη, ποια δεδομένα συγκροτοῦν αὐτήν την εἰκόνα τοῦ ὀργανωμένου σε πραγματικό χρόνο ἰστοδιαγράμματος θνησιμότητας ἐν δυνάμει και ἐντέλει [ὂνομα και πρᾶγμα, ἓνα και το αὐτό]με την εἰκόνα ἂδειων πόλεων, δρόμων, ἀνενεργῶν φοβισμένων και θορυβημένων πολιτῶν που ἂν δεν τρέμουν ὑπολανθάνει, πια, ἀσυνείδητα συνειδητά, δεν μπορεῖ κάπου θα κάτσει το μπαλάκι τοῦ φόβου και τῆς ὑποβολῆς τῆς Νέας Πραγματικότητας.

Ὃπως μαζί θα κάτσουν και Οἰκονομίες ἀπό νοικοκυριά και βῆμα βῆμα θα πληγοῦν στο βαθμό που κάποιοι ἐνορχηστρωτές ἒχουν ὀργανώσει θα καθιζήσουν πεδία και τομεῖς τῆς Οἰκονομίας, μιας ἀλληλένδετης οἰκονομίας με μηχανισμούς ὂχι πάντοτε διαφανεῖς (ἂς μην χάνουμε ἀπό τη Μνήμη μας και την τελευταῖα Παγκόσμια Οἰκονομική Κρίση του 2008) που μάς κάνουν ὃλους συμμέτοχους σε αὐτό το παιχνίδι της Νέας Πραγματικότητας που στην πραγματικότητα ἐργαλειοποιεῖ παλαιότερα παίγνια ὑπό νέες συνθῆκες και δεδομένα, πιο δόλια, πιο δυναστευτικά, πιο ὑπονομευτικά.

Ὃταν πλήττεται ἡ Οἰκονομία ὂχι ἁπλῶς μιας χώρας π.χ. ΛΔΚ ἀλλά και ὁλόκληρης Ε.Ε., τότε πλήττονται στοιχισμένα κοινωνικά και δημόσια ἀγαθά που ἒχουν διαμορφωθεῖ στο πέρασμα τῶν αἰώνων.  Θα πληγεῖ ὁ κοινωνικός ἰστός τῶν περιοχῶν ὂπου και για ὃσο «ἐνδημεῖ» το νέο «κεφάλαιο» ὑπό τον τίτλο «Κοροναϊός» (Covid-19, SARS-CoV-2). Μόλις μαζέψαμε το 25% του παγκόσμιου πληθυσμοῦ, μόνον ἀπό αὐτές τις δύο περιοχές του πλανήτη. Το 1/4 τοῦ παγκόσμιου πληθυσμοῦ ὑπό συνθῆκες ὁμηρίας σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση που, πλέον, παύει να εἶναι παίγνιον.

Θα πληγοῦν και πιθανόν και θα διακυβευθοῦν ἀτομικά και πολιτικά δικαιώματα και κατακτήσεις ὑπό το νέο καθεστώς τῆς φοβικῆς πραγματικότητας. Ἒτσι, οἱ κοινωνικές  Ἐπαναστάσεις που ἒβαλαν φωτιά στην Εύρώπη, το 1848, το 2020+ θα συνιστοῦν χλεύη, ὓβριν και ὂνειδος ἀπέναντι στο πρόσωπο τῆς Ἱστορίας.

Θα πληγεῖ και ἡ ἒννοια τῆς προσωπικῆς ταυτότητος τοῦ καθενός πολίτη, στο βαθμό που ἡ περιστολή τῶν δραστηριότητῶν του ἀγγίζει και τις θεολογικές και θρησκευτικές του ἀναζητήσεις και ἐκφράσεις που ἀποτυπώνονται στο σπάσιμο και τη διαρραγή τῆς αὐτάρεσκης αὐτοπροσωπολατρείας και ζωω/ἀνθρωπομορφισμοῦ τῶν θεϊκῶν δυνάμεων κιόλας ἐδῶ και χιλιετίες. Μα στην κλήση για λατρεῖα τοῦ Θεοῦ στο πέρασμα τῶν χιλιετιῶν, το λῆμμα σχηματοποιήθηκε και ἡ ἒννοια ἐκφράστηκε με τη λέξη «ἐκκλησία», δίνοντας διέξοδο στον Ἂνθρωπο στην άναζήτηση τῆς Ἀλήθειας.

Διέξοδο και νέο περιεχόμενο στον ὂρο «ἐκκλησία», ὃπου το πολιτικό περιεχόμενο τοῦ ὂρου, ἀπό την «Ἐκκλησία τοῦ Δήμου» στην πρώιμη μα και πρώτη με ὂρους Πολιτικῆς Δημοκρατία στον κόσμο, μεταπλάθεται στην «Ἐκκλησία». Τον πνευματικό ἐκεῖνο χῶρο, τη γέφυρα ἀνάμεσα στον Ἂκτιστο Δημιουργό με τις εἰκόνες Του. Στο χῶρο ὂπου συναιρεῖται ὁ Οὐρανός και ἡ Γῆ. Ἐκεῖ ὃπου ἀκόμη και ἂν κάποιος εἰσέρχεται ἓνας, δεν εἶναι και μόνος. Ἐκεῖ ὃπου δημιουργήθηκε ὁ συγκεκριμένος χῶρος ὡς χῶρος συναθροίσεως, συγκεντρώσεως, συνελεύσεως ἐλεύθερης, μετά λόγου γνώσεως και συνειδητῆς πράξεως.

Ὁπου συναιροῦνται ἡ συνείδησις και ἡ συνειδητότητα τῆς Μήτεως (=σκέψεως), ὡς ἀναζήτηση διαρκής τοῦ σωτηριολογικοῦ και ἐσχατολογικοῦ περιεχομένου τῆς ζωῆς ὡς ὑπάρξεως (=Μέλλον), ὡς θεματοφύλαξ ἱερῶν παρακαταθηκῶν και παραδόσεων που συνιστοῦν και συγκροτοῦν την ἒννοια τῆς Ἐθνικῆς Ταυτότητος (Χριστιανός Ὀρθόδοξος, Ἓλλην και ἑλληνική γλῶσσα), ὃπου παίρνει σᾶρκα και ὀστᾶ ὁ διδυμικός χαρακτῆρας τοῦ σύγχρονου Ἑλληνικοῦ κράτους, ἀπό ἱδρύσεῶς του, το 1830 μ.Χ. ὁλοκληρώντας τον Ἀγῶνα που ἂρχισε το 1821 για τη δική μας Ταυτότητα.

Ἡ κοινωνία του λαοῦ, τοῦ κόσμου, του πολίτη μέσω τῆς παρουσίας του και τῆς συμμετοχῆς του στα θρησκευτικά και λατρευτικά δρώμενα τῆς Ἐκκλησίας τελειοῦται με τη Θεία Κοινωνία και Εὐχαριστία, ὃπου και ὃτε συναγάλλεται ὁ ἐπίγειος κόσμος με τον Οὐράνιο Πατέρα και την Ἁγία Τριάδα.

Στο πέμπτο Μ, την πεμπτουσία του Μ και στην ἐρώτηση «Μήπως ὑπάρχει και μάς ἀξίζει ἓνας καλύτερος κόσμος;» ἡ ἀπάντησις ἒρχεται διττῶς. Την πρώτη την ἒχει γράψει ὁ παπποῦς Σοφοκλῆς, στο ἒργο του «Ἀντιγόνη», στην Ἐκκλησία τοῦ Θεάτρου τῶν Ἀθηναίων πολιτῶν και κοσμοπολιτῶν, πρώτων μετόχων τῆς Δημοκρατίας, στο Α΄στάσιμο τοῦ Χοροῦ και στους στίχους 332-372.

Πολλά γεννούν το δέος’

Το μέγα δέος ο άνθρωπος γεννά’

Περνά τον αφρισμένο πόντο

με τις φουρτούνες του νοτιά,

στη μέση σκάβει το βαθύ

και φουσκωμένο κύμα’

και την υπέρτατη θεά, τη Γη

την άφθαρτη παιδεύει την ακάματη

οργώνοντας με τα καματερά

χρόνο το χρόνο φιδοσέρνοντας τ’ αλέτρι

 

Ένας τον άλλο δίδαξε λαλιά,

τη σκέψη, σαν το πνεύμα των ανέμων,

την όρεξη να ζει σε πολιτείες’

πώς να γλιτώνει το χαλάζι μες στ’ αγιάζι

την άγρια δαρτή βροχή μέσα στον κάμπο,

ο πολυμήχανος’ αμήχανος δε θ’ αντικρίσει

τα μελλούμενα. Το Χάρο μόνο

να ξεφύγει δεν μπορεί’

μόλο που βρήκε ψάχνοντας και γιατρειές

σ’ αγιάτρευτες αρρώστιες.

Και των αστόχαστων πτηνών

τις φυλές κυνηγά με τα βρόχια

των άγριων θηρίων τα έθνη

των βυθών την υδρόβια φύτρα

με δίχτυα πλεγμένα στριφτά,

ο τετραπέρατος’ τ’ αγρίμι της βουνοκορφής

δαμάζει με τεχνάσματα’ φορεί

στων αλόγων την πλούσια χαίτη ζυγό

και στον ταύρο, που βαρβάτος βοσκάει στα όρη.

 

Τέχνες μαστορικές σοφίστηκε

που δεν τις βάζει ο νους,

κι όμως μια στο καλό, μια στο κακό κυλάει’

όποιος κρατεί τον ανθρώπινο νόμο

και του θεού το δίκιο, που όρκος το δένει φριχτός,

πολίτης’ αλήτης και φυγάς,

όποιος κλωτσάει τ’ άδικο, μακάρι και μ’ αποκοτιά,

ποτέ σε τράπεζα κοινή

ποτέ μου βούληση κοινή

με κείνον που τέτοια τολμάει.

Opera Snapshot_2020-03-18_025322_www.impantokratoros.gr

 

Ἡ δεύτερη, διά φωνῆς τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ

«Στῶμεν Καλῶς»

Ἀθῆνα, 18 03 2020

Posted in 1821, 1830, 1848, 2020, Ἀνθρωπότητα, Ἐπικαιροποίηση, Ἐκκλησία, Ἑλλάς, Διπλωματία, Δικαιοσύνη, Επιστήμες, Επιστήμη, Ευρώπη, Εθνική Παλιγγενεσία 1821, Εκπαίδευση, Θρησκεία, Θέατρο, Ιστορία, Κίνα, Κοινωνία, ΜΜΕ, Μάρτιος, Οικονομία, Προστασία Περιβάλλοντος, Πόλεμος, Παράδοση, Παιδεία, Πληροφορική, Πολιτισμός, Πολιτική, Σύμβολα, Σήμερα, Τράπεζες, Τρομοκρατία, Τέχνη, Τεχνολογία, Υποδομές, Υγεία, Φιλοσοφία, Χριστιανισμός | Tagged , , , ,

Σύμβολα

Moby Dickick

Για ἐμᾶς τους Ἓλληνες δεν χρειάζεται να πᾶμε πολύ μακριά. Στην πραγματικότητα, μάς ἀρκεῖ να στραφοῦμε στο βουνό τῶν θεῶν, τον Ὂλυμπο, για να ἀναγνωρίσουμε την ἀξία του. Ἀξία που ὑπαγορεύεται τόσο από τη γεωγραφική του θέση ὃσο και ἀπό το ρόλο του ὡς ἓδρα. Στη Μακεδονία, ἡ ὑψηλότερη κορυφή στη νότια χερσόνησο τοῦ Αἲμου ἀτενίζοντας ἀπό τη μία πλευρά τις πεδιάδες τῆς Θεσσαλίας και τῆς Μακεδονίας και ἀπό την ἂλλη ἀγναντεύοντας τα γαλανά νερά τοῦ Αιγαίου, λάμπει με το φυσικό του μέγεθος, ὃγκο και κάλλος. Γι’αὐτό, μάλιστα, κι ἐπελέγη ὡς ἡ κατοικία τῶν θεῶν.

Σύμβολο ἑνός λαοῦ με ὑποσύμβολα τις ἰδιότητες τῶν ἐνοίκων του. Ἀπό τον πατέρα Δία μέχρι και τους ὑπόλοιπους ἒντεκα [ἂλλωστε, και “Οἱ 11 ἦταν ὑπέροχοι”] καθώς δεν μπαίνουν μα οὒτε και χωροῦν στην ἲδια ἰσοϋψῆ γραμμή με τον ἓναν, πραγματώντας το δεύτερο σκέλος “… και ὃλοι για ἓναν” στο βαθμό που ὁ ἓνας παίζει για τον ἑαυτό του, ἀποκλειστικά, και μόνον.

Opera Snapshot_2020-03-12_142149_www.google.gr

Σύμβολο κι ο Μόμπυ Ντικ

  • για τη φύση του’ το μέγεθος τον ὂγκο και ἐν γένει το μεγαλεῖο του τόν καθιστοῦν το μεγαλύτερο ἒμβιο πλάσμα ἐπί Γης!
  • για την ἰδιαιτερότητά του, λευκός, αλμπίνος φυσητήρας κατά τοῦ εἲδους την ὀνομασία του,
  • για τη σχέση του με τους κυνηγούς του’ μοναδική, μα, για τον ἓναν ἀμφίδρομα ἀποκλειστική’ τόσο ὣστε ὁ ἓνας δεν “ὑπάρχει” χωρίς τον ἂλλο,
  • για τον πλοίαρχο που διοικεῖ ἓνα πλοῖο’ και ἀπό τῆς ἀγγλικῆς θαλασσοκρατίας το ρητό “Captain’s word is law”, ἑλληνιστί ἀποδιδόμενο “Ὁ λόγος τοῦ καπετάνιου εἶναι νόμος”, ἡ πειθαρχία ὁ σεβασμός κι ἡ ὑπακοή στις ὑποδείξεις ἐντολές ρητές διαταγές τοῦ πλοιάρχου ἀποτελοῦν μονόδρομο για το πλήρωμά του,
  • για τον πλοίαρχο Άχαμπ που με την προσωπικότητά του ἀναδυόμενη ὡσάν τον Moby μέσα ἀπό τις πληγές, τις ἐπιθυμίες, την παρορμητική ζωώδη ἐκδικητικότητά του δημιουργεῖ ἓναν μῦθο, ξεπερνώντας τα ὃρια τοῦ ἁπλοῦ συμβόλου «πλοιάρχου»,
  • για τις πολλαπλές ἰδέες που ἀναδύονται μέσω τῆς πλοκῆς βασισμένες στο αἰώνιο τρίγωνο σχέσεων ἀνάμεσα στους ὃρους που ἀφήνουν τον ἂνθρωπο να ἀναμετρηθεῖ [σε κάθε ἐποχή] μαζί τους’ ὁ Θεός και τα πλάσματά του, με προεξάρχοντα τον άνθρωπο και τους δεσμούς του με τα ὑπόλοιπα τοῦ Δημιουργοῦ πλάσματα, τους συνανθρώπους τους και, φυσικά, τον ἲδιο τον Δημιουργό. Σχέσεις που κινοῦνται ἀπό την ἀπόλυτη ὑποταγή και συμφιλίωση προς τον Θεό και τις «εἰκόνες»του για να καταλήξουν στην ἀλαζονική ὑπεροχή και τύφλωση του νου που με τη σειρά της, μονόδρομα, σχεδόν, μα ἀξιακά, ὁδηγοῦν στην καταστροφή. Και αὐτή ἡ κίνηση, ἡ κίνηση τοῦ ἐκκρεμοῦς ἀνάμεσα στα ἂκρα τῆς ἀλαζονείας και τῆς ταπεινώσεως, τῆς ὑπερβολῆς και τῆς ἐλλείψεως στάσεων συμπεριφορῶν χαρακτήρων και ἐπιλογῶν, μάς ζητεῖ να βροῦμε την ἰσορροπία, την πολύτιμη ἐκείνη ἁρμονία που λείπει, γι’αὐτό και καθίσταται και το ζητούμενο κάθε έποχῆς,    
  • για την ἀνάμνηση τῶν παιδικῶν μας χρόνων, ὃταν μέσω τῆς φαντασίας «ζούσαμε» την κάθε σελίδα, με τέτοια δύναμη που κατάφερε να μείνει στη «βιβλιοθήκη» τῆς μνήμης μας, εἲτε στο βιβλίο εἲτε στην εἰκονογραφημένη ἐκδοχή του, τα «Κλασσικά Εἰκονογραφημένα», 
  • για την τόλμη να ἀναμετρηθεῖ μία ὁμάδα μ’ἓνα ἒργο σταθμό και ὁρόσημο τῆς Παγκόσμιας Λογοτεχνίας και να το ἀναδιηγηθεῖ μέσω ἑνός -ἀπαιτητικοῦ-μιούζικαλ, ἒστω κι ἂν το δίπολο στίχοι-μουσική, ἢ ἂλλως, «Λόγος» και «Μουσική» φαινόταν στο μεγαλύτερο μέρος του ἂμετρο [συνειδητά, χωρίς ρίμα, ἲχνος της κιόλας] ἀσυντότιστο, ἀσύνδετο. Εἶναι ἐνδεικτό, μάλιστα, πως ὃταν συμμετέχει κάποιος σε ἓνα μουσικό δρώμενο και δή τέτοιου μεγέθους κι έμβέλειας, ἡ μουσική και τα ἐπί μέρους στοιχεῖα της [μελωδία, ρυθμός, μέτρο, στίχοι]μένουν και ἐντυπώνονται στη Μνήμη’ τοὐναντίον, στο μιούζικαλ του Μόμπυ Ντικ, ἀναγνωρίζεται ἡ εὐφυΐα το εὖρος της παιδείας τοῦ μουσουργοῦ ἀλλά μαζί και ἡ ἀπροκάλυπτη ἀδυναμία καταδεικνύοντας με πάθος τη σύγκρουση να συνθέσει ἀπό τα ἐπί μέρους μέρη ἓνα ὃλον, ἓνα ἑνιαῖο ὃλον, ἓνα καθόλον,  
  • για το δυναμισμό τῆς Τέχνης, στις μορφές τῆς Σκηνοθεσίας, τοῦ Χοροῦ και τῆς Εἰκόνας, ὃπου με την ἐφαρμογή τῶν νέων καινοτόμων τεχνολογιῶν ἀπό τα σκηνικά, τα κοστούμια, τις ἀναπαραστάσεις σε τρισδιάστατη ἀπεικόνιση, τα ολογράμματα, τους ὑπο/ἐπιβλητικούς φωτισμούς, τη ζωντανή ὀρχήστρα, τον συντονισμό τῶν μετεχόντων σε μία συνέργια μυθική,   
  • για το χῶρο που φιλοξενεῖ την παράσταση, κατ’ ὂνομα “Παλλάς”, ἡ μία και σοφότερη και μαζί πιο ἀποφασιστικά δυνατή ἀπό τους ὑπέροχους «11», και ὃταν, μάλιστα, συναντᾶ και την Ἀρτέμιδα, τη θεά τοῦ κυνηγιοῦ και τῆς ζωῆς, χτίζει μία νέα δυναμική,
  • για την ἐποχή, τόσο ἀφιλόξενη, με γεγονότα που, ὃπως και η ἲδια, συγκλονίζουν με την ἰδιαιτερότητά τους, την ἒνταση και την ἒκτασή τους, τόσο ἀνθρώπινα ὃσο και ἡ φύσις μας, που χρειάζεται ἰσχυρή θέληση και ἀποφασιστικότητα, ἱκανή κατανόηση και ἐπινοητικότητα και βαθύτατη Πίστη στον Θεό και ἐμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο για να τα ξεπεράσουμε με τόλμη, θέληση και ὃραμα για μία καλύτερη ποιότητα ζωῆς, ἓνα ἐλπιδοφόρο σήμερα καθώς το μέλλον εἶναι ὂχι ἁπλῶς ἀχαρτογράφητα ἂγνωστο μα και προβολικά ἐπινοημένο. Μονάχα που μάς χρειάζεται ἢ καλύτερα, μάς ἀξίζει και μία ἰδιότητα. Ἡ ἀξιακά κοινή στάση. Αὐτή εἶναι, διαχρονικά, και το ζητούμενο ὃλων τῶν ἐποχῶν, τῶν κοινωνιῶν, τῶν προσὠπων. Ἂν, μάλιστα, ὑπῆρχε, τότε και ὁ Χέρμαν Μέλβιλ, ἐκεῖ γύρω στα 1851 δεν θα ἐπέλεγε με ἀφορμή τη μορφή του Μόμπυ Ντικ να συγκρουστοῦν τόσοι κόσμοι, τόσες ζωές, τόσοι ἂνθρωποι για να δείξει το αὐτονόητο. Ἢ, μήπως, γι’αυτό το ἒκανε;

Opera Snapshot_2020-03-12_131811_www.google.gr

Opera Snapshot_2020-03-12_142249_www.google.gr

Opera Snapshot_2020-03-12_143345_issuu.com

 

Moby Dick – The Musical

 

Ἀθῆνα, 12 03 2020

 

Posted in 1851, 2020, Ἀρχιτεκτονική, Ἀνθρωπότητα, Ἣρωες, Ὑποδομές, Έρευνα, Ασφάλεια, Βιβλίο, Δικαιοσύνη, Ειρηνικός, Ζωγραφική, Ζώα, ΗΠΑ, Θρησκεία, Θέατρο, Ιστορία, Κριτική Θεάτρου, Κινηματογράφος, Κοινωνία, Λογοτεχνία, Μάρτιος, Μουσική, Ναυτιλία, Προσωπικότητες, Παράδοση, Πληροφορική, Ποίηση, Πολιτισμός, Σύμβολα, Τέχνη, Τεχνολογία, Φωτογραφία, Φιλοσοφία | Tagged , ,

Ἀκριβᾶ… εὐτελής «Ἑλλάδα 2021»

 

ΕΛΛΑΣ

Συνιστᾶ ἀφ’ἑαυτῆς ἓναν διακριτό κλάδο στον τομέα τῆς Οἰκονομίας. Εἶναι σίγουρο, πάντως, ὃτι ὂσο κι ἂν δεν σχετίζεται με την παραγωγή, την παραγωγή ἀγαθῶν ἁπτῶν ἢ και ἂϋλων, ὑπηρεσιῶν ἢ άκόμη και προσώπων, συμμετέχει και τις περισσότερες φορές συνδιαμορφώνει τους λοιπούς  παραγωγικούς συντελεστές.

Τόση, ἂλλωστε, εἶναι ἡ δύναμή της. Στην πράξη πρόκειται για τέχνη και, μάλιστα, με κεφαλαῖο το ἀρχίγραμμα τοῦ λήμματος’ Τέχνη. Κι ὃπως κάθε ὃμοια δράση ἢ και δραστηριότητα που σέβεται τον ἑαυτό της, πρωτίστως, συνιστᾶ ἓνα δίδυμο, Τέχνης και τεχνικῆς. Κι ἂν Τέχνη ἀποτελεῖ την σπιρτάδα, την ἒμπνευση, την πρωτότυπη δημιουργία τότε ἡ τεχνική εἶναι ὁ μηχανισμός, σε μία πιο τυποποιημένη διαδικασία, παραγωγῆς τῶν ἒργων τῆς πρώτης. Το δε καταληκτικό προϊόν, το τέχνημα, εἶναι τόσο Τέχνη ὃσο και τεχνική.

Και ‘δῶ ἒγκειται και τις περισσότερες φορές και ἡ ἐπιτυχία της. Ἢ για να το θέσω καλύτερα, ἡ δύναμη τῆς ἐπιτυχίας της, γιατί ὑπάρχουν και σαβοῦρες, ἀποτυχίες, ἀστοχίες και ἓρματα. Τι, ἡ ἐπιτυχία ὃπως και ἡ ἀποτυχία μιας και κάθε δράσης δεν εἶναι ἁπλός παράγων’ μα πολυσύνθετος, πολυπαραγοντικός και πολυδιάστατος. Ἒτσι και ἡ ἀπόδοση τῆς δράσης δεν μπορεῖ να εἶναι γραμμική, ἀλλά στο διάγραμμα τοῦ γραφήματος με τις κινήσεις της, σίγουρα δείχνει ὃχι μόνον την κλίση ἀλλά και τη φορά, δηλαδή, τη δυναμική τῆς ἐπιτυχίας τἢς ἀποτυχίας ἢ τοῦ μεσοστάδιου δρόμου.

Ποιοι παίζουν ρόλο και συμμετέχουν στα δρώμενα; Μα φυσικά οἱ ἂνθρωποι και οἱ ἐπιλογές τους. Στην ἐποχή, μάλιστα, τῆς Διάδρασης τῶν Πραγμάτων και τῆς κοσμογονίας στο χῶρο και την ἐπιστήμη τῆς Πληροφορικῆς και τῶν Μαθηματικῶν ὁ χῶρος για λάθη, ἀστοχίες ἢ ἀδυναμίες ὃχι μόνον ἐλαχιστοποιεῖται, ἂν δεν ἐξαλείφεται κιόλας, ἀφίνοντας ἓνα μικρό δίπολο τοῦ αὐτοῦ ὃρου να ἐπικρεμᾶται, για να μάς θυμίζει ὃτι εἲμαστε ἀκόμη Ἂνθρωποι.

Ἡ Τύχη’ για τους ἀρχαίους Ἓλληνες σήμαινε ἐκεῖνον τον ἀπροσδιόριστο παράγοντα που ἀκόμα και οἱ ἲδιοι οἱ θεοί ὑποτάσσονταν στη δυναμική του’ ἂλλωστε, το περίφημο ρητό ἑνός ἐκ τῶν ἑπτά σοφῶν τοῦ ἀρχαίου κόσμου, τοῦ Πιττακοῦ τοῦ Μυτιληναίου  «ἀνάγκᾳ και οἱ θεοί πείθονται» μαρτυρεῖ τοῦ λόγου το ἀληθές.

Μα ἂν ἡ Τύχη εἶχε τόσο μεγάλη ἀξία και σημασία για τους ἀρχαίους Ἓλληνες και τον τότε κόσμο, τι να ποῦμε σήμερα, τον καιρό τῆς σχεδόν ἀπόλυτης αἰτιοκρατίας και λογοκρατίας, ὃπου κύριο μέλημά μας εἶναι ἀκριβῶς ἡ ὡς ἂνω ἐλαχιστοποίηση ἢ και ἐξαφάνισή της. Κατά συνέπεια, ὃ,τι γίνεται κι ὃ,τι δεν γίνεται ὀφείλουμε να δεχθοῦμε ὃτι δεν γίνεται, πλέον, τυχαῖα. Στην τύχη’ οὒτε και εἲμαστε ἑρμαῖο της, δηλαδή χειραγωγίσιμοί της.

Opera Snapshot_2020-02-12_202707_www.greece2021.gr

Το τελευταῖο διάστημα ἐνεργοποιἠθηκε μία ὁμάδα «σοφῶν» τεχνοκρατῶν ὐπό τον τίτλο «Πρωτοβουλία 1821 – 2021» και μόλις τις προάλλες ἀνέδειξαν και το λογότυπο τῆς δράσης τους.

Πρόκειται για μία πολύ καλά ὀργανωτική και ὀργανωμένη ὁμάδα, ἀρκεῖ κανείς να κοιτάξει:

  • τους ὁμίλους και τα ἱδρύματα που ἀπαρτίζουν την ἐν λόγω «πρωτοβουλία». Μάλιστα, οὖσα καρπός ἡ δράση αὐτή, κυρίως, ἐπιχειρηματικῶν σχημάτων δεν της λείπει οὒτε και ἡ Δήλωση Ἀποστολῆς στην προμετωπίδα της, ἂλλως το Mission Statement της.

«Η Πρωτοβουλία 1821-2021 συγκροτήθηκε εν όψει της επετείου των 200 ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης και είναι το αποτέλεσμα της συστηματικής συνεργασίας κοινωφελών, πολιτιστικών και επιστημονικών ιδρυμάτων της χώρας και της Εθνικής Τράπεζας».

Opera Snapshot_2020-02-12_124201_www.protovoulia21.gr

  • Την Πρόεδρο τῆς Ἐπιτροπῆς.

Εἶναι ἡ Γυναίκα που ἒφερε, με την οἰκογένειά της, τους Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες «Ἀθῆνα 2004» στη γενέτειρά τους, για τρίτη φορά. Της ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη για την ἐπιτυχία της αὐτή. Μα το κόστος τῶν Ἀγώνων αὐτῶν ἀκόμα το κουβαλᾶμε κι ἂς κλείνει κοντά μία εἰκοσαετία ἀπό τη διεξαγωγή τους. Το ἂγνωστο κόστος’ το άμύθητο κόστος, κρυμμένο κάτω ἀπό τις κόκκινες και κίτρινες κάρτες του ἀμύητου «‘αθἀνατου» Ζακ Ρογκ τῆς πράσινης κυβέρνησης τοῦ Κ. Σημίτη και τη γαλάζια δημαρχία της Ντ. Μπακογιάννη. Πανσπερμία χρωμάτων και πακτωλός χρημάτων που διοχετεύονταν Κύριος οἶδε ποῦ. Πάντως, ἀκόμη και ὁ ἱστότοπος ὃπως και ἡ μητρική ἐταιρεία «Ἀθῆνα 2004» , όφείλω να το ὁμολογήσω, ἦταν βραχύβιος. Ἒληξε [ἂδοξα] ἃμα τῇ λήξει τῶν Ὀλυμπιακῶν και ΠαραΟλυμπιακῶν Ἀγώνων τῆς «Ἀθήνας 2004», έκεῖ τον Ὀκτώβριο του 2004. Βίος βραχύς, μικρός, ἐπίκαιρος μα και ἰδίως ἐφήμερος. Και κυρίως γκρι. Γκρίζος. Ὂχι ἀνέφελος και γαλάζιος ὃπως ὁ οὐρανός και ἡ θάλασσά μας. Γκρι, ὂχι για τη δόξα και την ἐπιτυχία. Αὐτή, ἂλλωστε, ἒχει καταχωρισθεῖ και ἐπιτευχθεῖ. Γκρίζος για το κόστος που και η κυβέρνηση Κ. Σημίτη και η διάδοχη του Κ. Καραμανλῆ του νεώτερου, ἀπέτυχαν να ἀποκαλύψουν, ὂπως οὒτε και ἡ ὁργανωτική ἐπιτροπή τοῦ «Ἀθῆνα 2004» δεν ἒδωσε ποτέ, μα ποτέ στη δημοσιότητα, ἀκόμη κι ἂν ὠρύεται ἡ Πρόεδρός της ὃτι ἂφησε και κέρδη, στην ἐποχή τῆς Πληροφορίας, αὐτή ἡ συγκεκριμένη κάπου δεν μπορεῖ θα [μάς]κρύφθηκε.

Και ἐφαρμόζοντας την παραπάνω συλλογιστική στην πράξη, δεν μας κρύφθηκε τυχαῖα. Μα συνειδητά ἀποσιωπήθηκε το κόστος, ἲσως γιατί ἐπρόκειτο για μία συντεταγμένα συγκεκαλυμμένη λεηλασία πλούτου εἰς βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Μην ξεχνᾶμε, ἐπιπλέον, ὃτι ἀκόμη δεν εἶχαν ἒρθει οἱ μέλισσες οὒτε και οἱ ἂγριες σε μία Διάφανη Ἑλλάδα.

Opera Snapshot_2020-02-12_202747_www.greece2021.gr

  • Το λογότυπο.

Μα το Θεό, δεν ὑπῆρχε περίπτωση, αὐτό το συγκεκριμένο λογότυπο να «περνοῦσε», ἒστω και σαν παρουσίασης της ἰδέας σε ἐξέταση τοῦ μαθήματος «Marketing» οἰουδήποτε ἑξαμήνου, δηλωτικοῦ μηνύματος και συμβόλου τῆς ἐπετηρίδος τῶν διακοσίων ἑτῶν ἀπό την κήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως τῆς Ἑθνεγερσίας και τῆς Παλιγγενεσίας τοῦ Ἒθνους τῶν Ἑλλήνων.

Opera Snapshot_2020-02-12_202631_www.greece2021.gr

Περνάει, ὡστόσο, και παίρνει θέση στα τηλεοπτικά μηνύματα, στα εἰσαγωγικά σημειώματα και λειτουργεῖ, πλέον, ὡς σύμβολο τοῦ συγκεκριμένου προβεβλημένου Ὀργανισμοῦ. Το μέγεθος τῆς ἰδιωτείας συναγωνίζεται αὐτό τῆς ἀλαζονείας σε μία ἀμφίδρομη και ἀναλογική σχέση. Προχειρότητα, ἒλλειμμα ὁράματος, ἀπουσία νοήματος, ἂγνοια ἱστορικοῦ βάθους και γίγνεσθαι ὠδήγησαν στη σχεδίαση ἑνός συμβόλου ἐκτρώματος’

ἀντιγραφή τοῦ Συμβόλου που κοσμεῖ, κιόλας, ἀπό τα πεδία τῶν μαχῶν στην Ἀνατολική Εὐρώπη τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό, στη μορφή τῆς κορδέλας τοῦ Πολιούχου τοῦ Στρατοῦ Ξηρᾶς τῆς πάλαι ποτέ, ΕΣΣΔ, και νῦν Ρωσσίας, τῆς κορδέλας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, με χρώματα το πορτοκαλί και το μαῦρο, στις ἲδιες γραμμές και ρίγες με το κυματῖζον κορδελάκι σε μπλέ και μαῦρο χρῶμα. Μάλιστα, κάθε 9η Μαΐου στην Κόκκινη Πλατεῖα τῆς ρωσσικῆς πρωτεύουσας, ὃλοι οἱ δημόσιοι χῶροι καθώς και οἱ πολῖτες που σέβονται και τιμοῦν την Ἱστορία τῆς χώρας τους πρωτοστατοῦν σε δημόσιες ἐκδηλώσεις παραστάσεις ἓως και παρελάσεις με την κορδέλα να κοσμεῖ το στῆθος τους σε ἒνδειξη σεβασμοῦ, τιμῆς και ὑπενθύμισης τῆς Νίκης ἀπέναντι σε κάθε εἰσβολέα.

Opera Snapshot_2020-02-13_130514_harzar.wordpress.com

Χρώματα, μαῦρο και μπλε’έξόχως ἐκτός ἑλληνικῆς πραγματικότητος, ἐκτός και ἂν μας ὀνειρεύονται για την Ἐσθονία. Και καθώς ὁ ὑπεύθυνος, πια, διαχειριστής τοῦ προγράμματος ἐκσυγχρονισμοῦ τῶν ψηφιακῶν συναλλαγῶν τῆς κεντρικῆς ἐξουσίας [λέγε με κυβέρνηση, κρᾶτος] με τους πολίτες εἶναι Ἐσθονός δεν μπορεῖ να ἒχει ὑποστεῖ τέτοια συντριπτική μαλάκυνση νοῦς νοήμονος νεοέλληνος που να παρήγαγε αὐτό το αἰσθητικό ἀποτύπωμα-ἒκτρωμα. Στα χρώματα μιας ἂλλης χώρας!!! Σιγά σιγά, κλιμακούμενα και βαθμιαῖα, με μηχανισμούς κρατικούς στην περίμετρο, ὡστόσο, και την περιφέρεια τοῦ κράτους δοκιμάζεται στην πράξη ἡ ἀνοχή και ἡ άντοχή μαζί ἑνός λαοῦ στην μετά- και ἀπό- ἐποχή.

Opera Snapshot_2020-02-12_202818_www.greece2021.gr

Το ἑπόμενο, λοιπόν, ἓτος που θα συμπληρώνει ἡ Ἱστορία διακόσια χρόνια ἀπό την Παλιγγενεσία τοῦ Ἒθνους, ἐκεῖ στην Ι.Μ Μεγίστης Λαύρας στα Καλάβρυτα και λίγο πιο πρίν στην κυριολεκτική κήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως στην Ἀρεόπολη τῆς Μάνης και ὂχι την συμβολική τῆς 25ης Μαρτίου, καθώς συνέχει και συνέχεται με τη Θεομητορική Ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, θα κυκλοφοροῦν στην ἀγορά κορδέλες, κονκάρδες, σημαιάκια και πάσης φύσεως μικροπραγματάκια με τα χρώματα τής ἐθνικῆς Ἐσθονίας και τῆς πορτοκαλί Ἐπανάστασης στην Οὐκρανία. Ἐφαρμόζοντας για ἂλλη μία φορά τα διδάγματα τῆς Πλατείας τῆς Ἀνεξαρτησίας στο Κίεβο, ὁ νῦν Πρέσβυς τῶν ΗΠΑ, Τζ. Πάιατ μαζί με τη γιαγιά τῆς Εύρώπης μἀς εἰσαγάγει και την πορτοκαλί σημαῖα!!! Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ στην καταγωγή Τεῦτονες και Οὖννοι, μαζί, προς ἂρσιν οἱασδήποτε παρεξηγήσεως, κατοικοῦντες στη μικρή Βαλτική ζώνη, μέρος τοῦ παγγερμανικοῦ ἐμπορικοῦ μηχασνιμοῦ της «Ἐνώσεως» [Hansa] ἀπηνεῖς διῶκτες τῶν Ρώσσων και κάθε τι ρωσσικοῦ στην ἐπικράτειά τους. Ἀκόμη και σήμερα, προβάλλουν τη γερμανικῆς καταγωγῆς μεσαιωνική ταυτότητά τους ἀφ’οὗ ἂλλη ἀναφορᾶ μᾶλλον ἁμαυρὠνει παρά περιποιεῖ τιμή στα ἀνύπαρκτα ἲχνη τοῦ ἱστορικοῦ περάσματός τους.

Χωρίς γαλανόλευκα χρώματα, ἀποχρωματισμός. Χωρίς γαλανόλευκη, ἀφελληνισμός. Χωρίς πρόσωπα. Ἀλλοτρίωση.

Στο βαθμό και το μέτρο τῆς ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 συναιροῦνται στο ὑπέρτατο Σύμβολο τῆς ἑλληνικῆς Σημαίας, τόσο ὁ Χριστιανισμός με τον Σταυρό, δηλωτικοῦ τῆς Ταυτότητος με την ὁποῖα και ὑπό τῆς ὁποίας πολεμήσαμε’ ὡς Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι τῆς Ἀνατολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, δηλαδή, τῆς Ὀρθοδοξίας και ὡς Ἓλληνες πολῖτες ὑπήκοοι ἀπό τα χρόνια κιόλας τοῦ Αἰσχύλου, ἐκεῖ στην πεδιάδα τοῦ Μαραθῶνα το 490 π.Χ. μόνον τοῦ Ἑαυτοῦ μας και κανενός ἂλλου δυνάστη. Αὐτές εἶναι και οἱ ἐννέα ρῖγες, γραμμές δηλωτικές του ρητοῦ «Ἐλευθερία ἢ Θάνατος» στην ἀκροστιχίδα του, με την ἐναλλαγή στα χρώματά μας, το Γαλανό και το Λευκό.

Ἡ ἀπομυθοποίηση, ἡ ἀποδόμηση και ἡ ἀποκαθήλωση πρέπει ἀπό κάπου να ξεκινήσουν. Και, δυστυχῶς, διαπιστώνω ὂτι οἱ ἐν λόγω συμμετέχοντες εἲτε ὡς φυσικά πρόσωπα εἲτε ὡς «εὐαγῆ» κοινωφελῆ ἱδρύματα δεν ἒχουν ὃσο κι ἂν την προβάλλουν οὒτε το μέγεθος, οὒτε το βᾶθος, οὒτε το ὓψος οὒτε και το μῆκος, τα τέσσερα δηλαδή προσδιοριστικά στοιχεῖα τῆς ἀναφορᾶς που στο σύνολό τους δίνουν σχῆμα, μορφή και ὂγκο σ’ἒνα πρόσωπο, ἓνα δημιούργημα, μία ἰδέα.

Ἀπό ἐδῶ ἀπουσιάζει το Ὃραμα. Το ἀφίσαμε πίσω μας με την ὁλοκλήρωση τῶν Ὁλυμπιακῶν Ἀγώνων «Άθῆνα 2004″. Ἦταν και το τελευταῖο που μας συνεῖχε και καθοδηγοῦσε ὡς χώρα, στη συντριπτική πλειονότητα τῶν πολιτῶν. Το προηγούμενο τῆς ἒνταξης στην Εύρωζώνη και ἀκόμη πιο πίσω στην ἒνταξή μας και εἲσοδό μας στην πάλαι ποτέ «Εὐρώπη τῶν λαῶν» και νυν Γερμανικἠ Εὑρώπη μάς πηγαίνει μακρυά τόσο στον προηγούμενο αἰῶνα ὃσο και χιλιετία μαζί.

Χωρίς ὃραμα, κάτι να σου δείξει ἐκεῖνος που κόπτεται και εὐαγγελίζεται για λογαριασμό σου πως ένδιαφέρεται κομματάκι για ‘σένα, κάτι να σου ὑποδείξει ὃτι κρύβεται κάτω ἀπό νοήματα που ἐσύ ὡς πτωχευμένα πτωχός κάτοικος αὐτῆς τῆς χώρας που ἡ πλειονότητα τῶν χορηγῶν ἀποτελοῦν μέρος τῶν μηχανισμῶν ληστρικῆς ἀφαίμαξης, ἀθέατα πάντα, τοῦ πλούτου σου, ὑλικοῦ τε και ἂϋλου, τοῦ Πολιτισμοῦ σου, δηλαδή, δεν μπορεῖς να αἰσθανθεῖς, να ἀφουγκραστεῖς, να συλλάβεις ἓως και να καταλάβεις.

Με ὂρους ἀγορᾶς, ἀγοραίους δηλαδή, τουτἐστιν αἰσχροκερδεῖς, καθώς το κέρδος συνιστᾶ το θεμιτά γόνιμο ἀποτέλεσμα μιας ὁλόκληρης διαδικασίας. Ἓρμαια, με ἂλλα λόγια, ἒτσι για να ὑπερασπισθοῦν τον προστάτη θεό τοῦ ἐμπορίου και ἃμα τῆς κλεψιᾶς, τοῦ Ἑρμοῦ. Πουλώντας τις Ἰδέες ἑνός ἂϋλου πνευματικοῦ Πολιτισμοῦ, με νέο περιτίλυγμα ὣστε να φαίνονται «ἐκεῖνοι» ἐνῶ ἐκεῖνοι που τίς ἐνεπνεύσθησαν τίς ἐφήρμοσαν ἢ ἀκόμα και θυσιάσθηκαν γι’αυτές τις Ἰδέες τοῦ Ὡραίου, τοῦ Ὑψηλοῦ, τοῦ Ἀληθινοῦ που ἂλλο δεν εἶναι πάρεξ Γλῶσσα και Ἐλευθερία [για να θυμηθοῦμε τον Δ. Σολωμό] θα ἀποτελοῦν ὂχι σημεῖο ἀναφορᾶς και στοχασμοῦ ἢ και ἀναστοχασμοῦ τῶν τότε δεδομένων στο σήμερα, [λέγε με μετά-]ἀλλά σημεῖο συναλλαγῆς τῶν χορηγῶν με το «κοινό»τους. Τέτοιο που ἐπέτυχαν να ἱδιοποιηθοῦν και να καρπωθοῦν ὑπό τη συλλογιστική ἰδέα τῆς «ὀμπρέλας» κάθε πράξη, δράση, ένέργεια ἀπό Δήμους μέχρι και Πανεπιστήμια ὢστε να ἐνταχθεῖ στο «Ἡμερολόγιο» ἀπό τώρα μέχρι και τη λήξη τοῦ ἒτους τῆς διακοσιοετηρίδος, την 31 12 2021!!!

Κι ἂν ἀλλάξω το φώνημα, συνιστοῦν ἓρματα, σαβοῦρα για το κῦτος τοῦ πλοίου. Στην ΙΤ ἐποχή, στην ἐποχή τῆς Πληροφορικῆς και τῆς Τέχνης τοῦ να συναλλάσσεσαι με τις Ἰδέες ἀνά την Οἰκουμένη σε κάνει να εἶσαι και να γίνεσαι Κοσμοπολίτης. Και οἱ πρῶτοι διδάξαντες εἲμαστε ἐμεῖς οἱ Ἒλληνες.

Ἒχουμε, ὃμως, και το θλιβερό προνόμιο να εἲμαστε και καρπαζοεισπράκτορες τῶν ἲδιων λαθῶν μας, χωρίς κατ’ ἀνάγκη να μας φταίνει ἢ να τα χρεώνονται και να ἐπιβαρύνονται οἱ ξένοι. Το να τους ἀντιγράφουμε δόλια και δουλικά συντιστᾶ πράξη ἐξίσου δόλια, άποκρουστική και δυσεβῆ ἀπέναντι ὂχι μόνον στο παρελθόν μας μα και στο μέλλον μας, τι εἶναι η συνέχεια και ἡ προβολή τῆς εἰκόνας και δή τῆς αὐτοεικόνας τῆς Ταυτότητός μας. Τότε, δεν ἒχουμε ἂλλοθι στην πορεῖα μας προς το μέλλον, ἂν δεν μελετήσουμε δεν σημάνουμε και δεν ἀξιολογήσουμε ὣστε να ἀξιοποιήσουμε τα ἱστορικά διδάγματα του χθες.

Μακρυά ἀπό ἀγοραῖες συμπεριφορές και τα ἓρμαια ἓρματα που ξεπουλοῦν ὃσο ὃσο στ’ὂνομα τῆς ἐφήμερα ὑστερόφημης ματαιοδοξίας τους.

Μακρυά ἀπό τους ἀποσυμβολισμούς της νέας μετά-έποχῆς. Ἂλλωστε, κάθε νέο λογίζεται και ὡς μετά. Ἀντιθέτως, κάθε μετά δεν συνιστᾶ ἀπαραιτήτως και κάτι νέο. Δεν ὑπάρχει ἂλλο μάτι ἢ στόμα να ὁρίσει διαφορετικά το περιεχόμενο και την οὐσία της Ἐπαναστάσεως, ἂν δεν εἶναι ἡ Ἐλευθερία. Ὃ,τι ἒχει ἀξία και σημασία ἐδῶ εἶναι ὃτι ἡ  Ἐπανάσταση ἀποτελεῖ την καρδιά την πεμπτουσία και το περιεχόμενο ὂχι το περιέχον, μα το περιεχόμενο τοῦ κουτιοῦ τῆς συσκευασίας, οὒτε το κουτί οὒτε το περιτύλιγμα οὒτε τη συσκευασία. Ξέρουμε να «πουλᾶμε» καλά το δεύτερο ὃσο γνωρίζουμε και πώς να ὑπονομεύουμε το πρῶτον.

Opera Snapshot_2020-02-13_123327_www.greece2021.gr

Στον ἀντίλογο ξέρουμε ὃτι κάθε τι κρίνεται έκ του άποτελέσματος. Το τέχνασμα τῆς μετα-ανάγνωσης του παρελθόντος ξεκίνησε σκοπίμως και σκαιᾶ ἀνορθόδοξα, πολύχρωμα συμπλεγματικά. Κρατῶ, ὡστόσο, ὡς θετικό στοιχεῖο τη συρραφή τοῦ ἐνδεικτικοῦ «Χρονολογίου» που δείχνει και εἶναι [προς ὣρας] λειψό, τη συμπλήρωση «Τῶν Ἑλλήνων που ἂφησαν το ἀποτύπωμά τους στον κόσμο», ἀφοῦ ἐδῶ τους τρώει ἡ μαρμάγκα τοῦ συστήματος και τέλος,  τον τέταρτο και τελευταῖο ἂξονα τῶν δράσεων  «Το 2021 ως παράθυρο για την Ελλάδα του μέλλοντος», με τρεις ἀπό τις τέσσερεις να ἀφοροῦν ἐπιχειρηματικές δράσεις πολλά ὑποσχόμενης κερδοφορίας «Κλιματική Ἀλλαγή», «Βιώσιμη Ἀνάπτυξη», «4η Βιομηχανική Ἐπανάσταση» και την τέταρτη την «Είρήνη» να ἀποτελεῖ πρότυπο κιόλας ἀπό την ἐποχή τοῦ παπποῦ Ἀριστοφάνη, με το ὁμώνυμο θεατρικό ἒργο να διδάσκει νοήματα και μηνύματα διαχρονικά με τον Τρυγαῖο την Ὀπώρα και τη Θεωρία να συνιστοῦν το ἀντίβαρο του Πολέμου και τοῦ διαμεσολαβητοῦ Ἑρμοῦ στην παράσταση, στην ἲδια γλώσσα, στην ἲδια γειτονιά, στον ἲδιο λαό, με τις αὐτές συνήθειές του, ἐδῶ και 2.500 χρόνια!!!

Ἒχουν το «προϊόν», την «προβολή», το «χῶρο», τη «διανομή», την «προώθηση», τα «πρόσωπα», τη «φυσική παρουσία», τις «συνέργειες», την «τιμή» για το ἒργο τους. Στο μάθημα της Ἀγοραλογίας ἢ ἂλλως ἑλληνιστί Marketing ἒχουν και το μεῖγμα και το ἐνισχυμένο πακέτο τῆς Ἐπιχειρηματικότητος. Στην Ἀξία, ὡστόσο, δείχνει και φαίνεται να εἶναι ἀκριβᾶ … εὐτελής » Ἑλλάδα 2021« .

 

Προεδρικό Διάταγμα για τη συγκρότηση της επιτροπής Ελλάδα 2021

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Πρωτοβουλία 1821-2021

 

Ἀθῆνα, 13 02 2020

 

 

Posted in 1821, 2020, 2021, Βαλκάνια, Βαλκανική Χερσόνησος, Δικαιοσύνη, Επιστήμες, Επικαιροποίηση, Εθνική Παλιγγενεσία 1821, Εκπαίδευση, Θρησκεία, Θέατρο, Ιστορία, Κοινωνία, ΜΜΕ, Μάρτιος, Οικονομία, Προστασία Περιβάλλοντος, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Παράδοση, Παιδεία, Πληροφορική, Πολιτισμός, Πολιτική, Ρωσσία, Σύμβολα, Σήμερα, Σοβιετική Ένωση, Τέχνη, Τεχνολογία, Υποδομές, Φεβρουάριος, Φιλοσοφία, Χριστιανισμός, Marketing | Tagged , , , , , ,

Καλησπέρα και … Ἀντίο

 

Και φυσικά ὁ λόγος για τους Βρετανούς, με την εἰσαγωγική προσφώνηση του δικοῦ μας αοἰδοῦ Βασίλη Καρρᾶ να ξεχωρίζει, ἀκολουθώντας βαθμιαῖα τα βήματα ἑνός νυκτερινοῦ κέντρου.

Πρῶτον: Ξέρεις ποιον πας ν’ἀκούσεις. Ἀπό σχεδόν μονόπρακτο μέχρι σχήματα, κι ἐδῶ ἀπο λιτά ἓως και ὑπερπαραγωγές. Ὑπολανθάνοντας, εὐλόγως, ὁ χῶρος, το “πού”.

Δεύτερον: Ξέρεις με ποιον θα πας. Ξέμπαρκος, μπακούρι, ἂγνωστος, συνοδός, φίλος, σε με ἢ και ἂνευ σχέσεως, συμβιωτικῆς συγγενικῆς ἢ ὃ,τι δεν περιλαμβάνεται παραπάνω.

Τρίτον: Ξέρεις με ποια διάθεση πας. Να περάσεις ὃμορφα. Να ξεδώσεις. Μα, κυρίως, να εἶσαι και να βρεις τον ἑαυτό σου. Να δώσεις ὃ,τι καλύτερο ἒχεις και να δοθεῖς σ’ ἓνα πρόγραμμα ἰκανό να σε ὁδηγήσει σ’ ἐσένα, συγκινώντας σε, ὣστε να ξεδιπλώσεις πτυχές σου ἀπό γνωστές μέχρι κι ἀπροσπέλαστες, μα με κοινό γνώμονα να εἶσαι ὁ ἑαυτός σου.

Τέταρτον: Ξέρεις και ὃτι θα φύγεις.

Και σε ὃλη αὐτή τη διαδικασία ἓνα πράγμα ἢ ἀκόμη καλύτερα μία κατάσταση εἶναι ἀπό σχετικά ἓως και ἀπόλυτα ἂγνωστη’

[το] Πέμπτον ἀπαριθμώντας το, η πεμπτουσία τού πράγματος εἶναι το πώς θα φύγεις. Και τότε, θα δώσεις και θα πάρει ἀξία ὃλη ἡ βραδιά.

Ἒτσι, ἡ πεμπτουσία εἶναι ὁ τρόπος που θα διαχειριστεῖς το περιβάλλον σου’ τις συνθῆκες και το πλαίσιο της ψυχαγωγίας σου. Ἀκολουθώντας, μάλιστα, την καταληκτική ρήση στην «Ποιητική» τοῦ παπποῦ Ἀριστοτέλους, ἀξίζει ὃταν ὁδηγεῖ στην καθαρτήρια λύτρωση στην ἐξισορρόπηση και ἂνοδο τῆς προσωπικῆς σου ψυχοπνευματικῆς κλίμακας σε νέα ὓψη, δεδομένα θέσεις και θεάσεις. Τοῦ κόσμου και τοῦ ἑαυτοῦ σου.

Μα, ἂν ἀλλάξω τον κόσμο με το ἰσοδύναμο λῆμμα “οἱ Ἂλλοι”, τότε, στον συνταγματικό ἂξονα το σχῆμα “Ἂλλοι” “Ἑαυτός” ἐνέχει κι ἓνα Κόστος και συνιστᾶ ἓνα κλάσμα, με το ἀποτέλεσμά του να διαφοποιεῖται ἀπό κάθε ἐναλλαγή ἀνάμεσα στους ὃρους τού ἀριθμητῆ και τού παρονομαστῆ.

Κι ἂν ἒχεις κουραστεῆ ἢ, τουλάχιστον, ἂν ἒτσι αἰσθάνεσαι ὃτι κουράστηκες να δίνεις μόνον ἢ και να σού δίνονται λιγότερο οἱ ἂλλοι, τότε συστρέφεσαι στον ἑαυτό σου, ἀλλάζοντας τις προτεραιότητές σου’ τώρα, προηγεῖσαι ἐσύ. Ἡγεῖσαι μπροστά ἀναλαμβάνοντας τη διακινδύνευση τῶν ἐπιλογῶν σου ἃμα και την εὐθύνη τῶν πράξεων, τῶν παραλείψεων ἢ και τής ἓως τοῦδε ἀδράνειάς σου. Ὃ,τι χρέωνες μέχρι τώρα στους “Ἂλλους” και τον κακό ἑαυτό σου, πια, ἀνατρέπεται. Βγαίνεις για να βρεις τον ἑαυτό σου και χρειάζεσαι χρόνο [με ὃρους Οἰκονομίας λέγεται “πίστωση”, πίστωση χρόνου], δείχνοντας να ἐμπιστεύεσαι με περισσό θάρρος αὐτόν τον πανδαμάτορα’ το χρόνο. Πιστεύοντας ὃτι πλέον θα λειτουργήσει ὑπέρ σου, για λογαριασμό σου ἐνῶ μέχρι τώρα σού γύριζε την πλάτη. Και σε αὐτήν την placebo κατάσταση το ζητούμενο εἶναι ἡ αὐτοκυριαρχία και ὁ αὐτοέλεγχος τῆς ζωῆς σου, ὑπό με και για τους δικούς σου ὃρους.

Κάπως ἒτσι, πόσες σχέσεις ἒχουν χτιστεῖ, διαλυθεῖ, ἀνατραπεῖ μέσα στο σχῆμα τῆς νύκτας ἑνός κέντρου’ με ἢ και χωρίς μέθη’ με και ἢ χωρίς παρέα’ με ἢ και χωρίς τον ἑαυτό του. Ἀλλά, με τη μουσική, τα φῶτα, τα ἀρώματα, τα “σχήματα” να δίνουν μορφή στην ἐπιλογή σου.

Σαραντεπτά χρόνια μετά, δύο διάδοχοι αἰῶνες και ἰσάριθμες χιλιετίες χρειάστηκαν για να βγει ὁ ἓνας ἀπό την παρέα τῶν εἰκοσιοκτώ για να βρει τον ἑαυτό του, ὣστε να ἐπαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές του και να ἱεραρχήσει τα θέλω του. Σεβαστό δικαίωμα, ἐπιθυμία και ἐπιλογή.

Ἀπό ἀπόψε, στις 23:00, στην ἐκπνοή τοῦ Ἰανοῦ, με την ἀμφιπρόσωπη μορφή τῶν Ρωμαίων, ἡ Βρετανία μπαίνοντας σε μία περίοδο πίστωσης χρόνου μέχρι και τον τρέχοντα Δεκέμβριο, ἀποχεραιτᾶ την Εὐρωπαϊκή Ἒνωση τῶν 28 ἑταίρων, με το πολυπόθητο και δις ἐπιβεβαιωμένο με τη θέληση της πλειοψηφίας τῶν κατοίκων τοῦ «Νησιού» Brexit, ἀνοίγοντας ἓνα νέο κεφάλαιο στη δική της μα και την παγκόσμια Ἱστορία.

Ἡ νέα χιλιετία και ὁ ἐπερχόμενος Ἰανός θα ἀποδείξει την ἀξία τῆς ἐπιλογῆς. Μέχρι τότε, δεν μπορῶ παρά να συμμεριστῶ, εἶναι ἀλήθεια, με αἰσθήματα ἀλληλεγγύης τη ρητορική τοῦ Βρετανοῦ Εὐρωβουλευτῆ Φάρατζ, με τις κυματίζουσες Union Jack σημαιοῦλες και τα χαμόγελα, ἐνῶ δεν μπορῶ παρά να μειδιῶ με τo σκωτσέζικo τραγουδάκι Auld lang syne!!! με προεξάρχουσα την Ούρσουλανα παρακολουθεῖ ἀμέτοχα οὐδέτερη και τους γλυκανάλατους Εὐρωπαίους Εὐρωβουλευτές να κλαῖνε και να ὀδύρονται, να ἀγκαλιάζονται και να γλυκομιλᾶνε ὡσάν βαριοκακόμοιρες μοιρολογίστρες για την “ἡρωϊκή” ἒξοδο ἑνός λαοῦ ἀπό τον βρόγχο ἑνός πνίγοντος κι ἃμα πνιγηροῦ μηχανισμοῦ, ψάχνοντας και διεκδικώντας το “χῶρο” της.

Το κλείσιμο το ἀφήνω και το δανείζομαι ἀπό τη μορφή τοῦ Βασίλη Καρρᾶ σε δίδυμο με τον Γιώργο Μαργαρίτη, ἐκεῖ λίγο πριν από τις 23:00, ἀπόψε, στις 31 Ιανοταρίου 2020, που τα σύνορα ξανα-κλείνουν…. σαν τα Μαύρα Μεσάνυχτα…

 

«Πείτε της  ότι

‘Απ’το Βορρά μέχρι το Νότο

Κάνω ἓνα τσιγάρο και φεύγω, γιατί,

Ἐπιλογή μου

Ἒχω ἀνάγκη να βγω

Στους δρόμους του πουθενά.

 

 

Και μαζί κι ἀπό μᾶς, ὃλους ἐμᾶς, 

«Καλησπέρα και … Ἀντίο«

 

Brexit: UK leaves the European Union – BBC News

Ἡ ἓως τοῦδε ἀρθρογραφία μου με θέμα το Brexit. 

Δρόμοι τοῦ Πουθενᾶ

 

 

 

 

Αθήνα, 31 01 2020

Posted in 1973, 2020, Ὑποδομές, Brexit, Ασφάλεια, Βρυξέλλες, Δημοψήφισμα, Διπλωματία, Δικαιοσύνη, Ευρώπη, Εκλογές, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιστορία, Ιανουάριος, Κοινωνία, Οικονομία, Προσωπικότητες, Παράδοση, Πολιτισμός, Πολιτική, Σύμβολα, Σήμερα, Σαν σήμερα, Τηλεόραση, Φιλοσοφία, Ψυχρός Πόλεμος | Tagged , ,

Sully, Jeff & Hudson

Εἶναι ἀλήθεια ὃτι ἡ Μνήμη εἶναι ἰσχυρό ἐργαλεῖο στα χέρια τοῦ Ἀνθρώπου. Τι, καταφέρνει να διατηρεῖ ἀκέραια κι ἀλώβητα, πολλές φορές ἀπό τη φθορά τοῦ χρόνου, γεγονότα που σημάδεψαν την Ἀνθρωπότητα, με τη δύναμη το συμβολισμό και την ἀνθρωπιά τους.

Εἶναι σαν ἐκεῖνα τα φωτογραφικά στιγμιότυπα που το «κλικ» τοῦ κλείστρου ἀποτυπώνει ἀνάγλυφα στο «καρέ» του φιλμ ἓνα ἀνεπανάληπτο πλάνο. Τόσο μοναδικό που ἀμέσως το ξεχωρίζει το διακρίνει και ἀφίνει το χρόνο να το ἀναδείξει. Μάλιστα, αὐτή ἡ πραγματικότητα μεγενθύνει και την ἀξία ὂχι μόνο τῆς φωτογραφίας αὑτῆς καθαυτῆς ἀλλά και τῶν προσώπων που βρίσκονται μέσα στο κάδρο.

Τι να σκεπτόταν, ἂραγε, σαν σήμερα, στις 15 Ἰανουαρίου του 2009, ὁ κυβερνήτης τῆς πτήσεως 1549 τῶν US Airways, Τσέσλι «Σάλι» Σαλενμπέργκερ, ὃταν ἒχοντας μόλις άπογειωθεῖ ἀπό το ἀεροδρόμιο LaGuardia τῆς Νέας Ὑόρκης, στη φάση ἀνόδου, με προορισμό το Σιατλ, πετώντας ἀπό τον Ἀτλαντικό προς τον Εἰρηνικό Ὠκεανό, προσέκρουσε σ’ἓνα σμῆνος καναδικῶν χηνῶν, με ἀποτέλεσμα να σβήσουν οἱ κινητῆρες του ἀεροπλάνου κι ἐκεῖνος, ἀνεμοπορώντας με πλῆρες φορτίο και καύσιμο,  κατάφερε να προσυδατώσει το Α320 με 155 ἐπιβάτες στα παγωμένα νερά τοῦ ποταμοῦ Χάντσον [κατά την ὀνοματοδοσία τοῦ ἂγγλου ἐξερευνητῆ για λογαριασμό  τῆς Ἑταιρείας τῶν Ἀνατολικῶν Ἰνδιῶν (τῆς πιο πλούσιας ἑταιρείας ἀκόμη και με τα σημερινά δεδομένα)], ἐκεῖ δίπλα στο Μανχάταν.

Τι χέρι, τι πειθαρχία, τι μαεστρία και πόσες προσευχές να χρειάστηκαν για να κατεβάσει κοντά 70.000 τόνους ἒμφορτο σε ἓνα διάδρομο για πλοῖα στον ποταμό Hudson.

Τι μνῆμες βαραίνουν τη Νέα Ὑόρκη, ἀεροπορικές; Πόσες ἀνασύρθηκαν ἀμέσως μέχρι να γίνει γνωστή ἡ ἒκταση τοῦ συμβάντος; Πόση ἀντοχή ἐπέδειξε ἡ ἂτρακτος τοῦ σκάφους, πόση καθαρότητα σκέψεως και συνειδητή πειθαρχία τῶν ὁδηγιῶν τοῦ πληρώματος συνεῖχε τους ἐπιβάτες; Πόση ἀγωνία μέχρι να πλευρίσουν το ἡμιβυθισμένο ἐπιπλέον Α320 τα ρυμουλκά και τα παραπλέοντα σκάφη ὣστε να διαπιστωθεῖ ὃτι πλήρωμα και ἐπιβάτες ἦταν σῶοι ἓως ὃτου καταμετρηθεῖ και ὁ τελευταῖος.

Πόση ἀσφάλεια κρύβει αὐτός ὁ κόσμος τῆς Ἀεροπορίας! Ὣστε ὂχι μόνον ἀνελκύσθη ἀπό τον ποταμό Χάτσον, ἀκέραιο, ρυμουλκύσθηκε, ἐξετάσθηκε ἐνδελεχῶς ἀπό τις ἁρμόδιες Ὑπηρεσίες Πολιτικῆς Ἀεροπορίας και τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας Ἐθνικῶν Μεταφορῶν τῶν ΗΠΑ, την κατασκευάστρια ἑταιρεῖα Airbus ὣστε τα πορίσματα ἀπό το συγκεκριμένο περιστατικό ἀσφαλείας να ἀποτραποῦν βελτιώνοντας τις διαδικασίες για την ἀσφάλεια τῶν ἐπιβατῶν στις ἑφεξῆς πτήσεις, μα και ἐκτίθεται στο Σάρλοτ της Β. Καρολίνας τῶν ΗΠΑ.

MOH-nose-768x504Dw-vLaXVAAE2pW21549-arrival-2-768x504

Γυρισμένο σε ταινία ἀπό το Χόλυγουντ με τον «δικό» μας πιο Τομ Χανκς να ὑποδύεται το ρόλο τοῦ «Σάλι» και τον Ἂαρον Ἒκχαρτ τοῦ συγκυβερνήτη Τζεφ Σκάιλς. Σίγουρα, και χωρίς τη λάμψη τοῦ Χόλυγουντ, μαζί και τοῦ σκηνοθέτη Κληντ Ἲστγουντ, Ἣρωες και Πρωτοπόροι μαζί, στα χνάρια του Δαίδαλου και του Χάντσον ὁ «Σάλι» και ὁ Τζεφ!!!

Opera Snapshot_2020-01-15_225442_www.facebook.com.png

 

 

800px-Plane_crash_into_Hudson_River_muchcropped

 Flight 1549: A Routine Takeoff Turns Ugly

Ἀθῆνα, 15 01 2020.

 

Posted in 2009, 2020, Airbus, Ἀεροπορία, Ἀνθρωπότητα, Ασφάλεια, Αεροπορία, Αεροδρόμια, Αμερική, Βόρειος Αμερική, Γαλλία, Διεθνής, ΗΠΑ, Ιανουάριος, Κοινωνία, Λιμάνια, Μεταφορές, Προσωπικότητες, Πολιτική Αεροπορία, Σαν σήμερα, Τεχνολογία, Τουλούζη, Υποδομές | Tagged , ,

«’Αριστοτέλης Ὠνάσης. Τα θέλω ὃλα»

02.jpg

«Τα θέλω ὃλα».

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ὁλοκληρωμένη πρόταση. Μπορεῖ, βέβαια, να τής λείπει το Υποκείμενο, μα ὡς γνωστόν τα «εὐκόλως ἐννοούμενα» παραλείπονται’ ἒτσι, κι ἐν προκειμένω, ἐδῶ ἀπουσιάζει το «ἐγώ», ἀφοῦ, ἂλλωστε, στο α΄και β΄ πρόσωπο ἑνικοπληθυντικοῦ τα ὂρια τού προσώπου εἶναι παραλείψιμα.

Στην οὐσία της, πια, ἡ πρόταση φανερώνει πρόδηλα μια κατάφαση’ Κατάφαση οὐσίας. Πρόθεση και διάθεση μαζί, προδιάθεση στο σχέδιο ἀποφασιστικότητα στην ἐκτέλεση και την πράξη. Πυγμή στο χαρακτήρα. Τρεις βασικοί πυλῶνες μιας ἀκέραιας ἀκλόνητης και ἀνυποχώρητης ἂσκησης δυνάμεως ἀρραγοῦς ἀδιάλειπτης δυναστικῆς.

Μία Στάση Ζωῆς που καθώριζε τα ὃρια τῆς Συμπεριφορᾶς, τους σχεδιασμούς τῶν κινήσεων στη σκακιέρα τῆς ζωῆς ἑνός μεγιστάνα. Ἂρα, ἑνός ἀνθρώπου και μιας προσωπικότητας που ὑπερέβαινε, συνεχῶς, τα ὃρια τοῦ Μέτρου ἑνός ἢ κάθε μέσου ἀνθρώπου.

Κατακτητικός, ἂπληστος και ἀπλησίαστος μαζί. Ἐπινοητικός, ρηξικέλευθος, ὁραματιστής. Τυχοδιώκτης, ἐριστικός, ἀρχομανής.

Κάποια ἐπίθετα που χρωματίζουν το πέρασμά του. Ὂχι, ὃμως, ἐπιπόλαιος εὒκολος ἢ και ψεύτικος. Χαρακτήρας και προσωπικότητα δυναμική, ἐπιβλητική, ζωντανή μα, κυρίως, αύθεντική σε ὃλο το φάσμα τῶν συναναστροφῶν του. Μάλιστα, δε, τῶν κατακτήσεών του. Και ἦταν τέτοια ἡ δυναμική τῶν κατακτήσεών του ὣστε σύν τῷ χρόνῳ κατέληξε σε μια φυσική κατάστασή του. Λέγεται ἐμμονή και στην πράξη και την ἐκδήλωσή της εἶναι ἀθέατη’ ὃπως και ἡ ὑπεροχή, πριν βρει την ἒκφρασή της στην ἀπλῆ ἐκδοχή τῆς ἀγορᾶς κατοχῆς προβολῆς κι ἐπιδείξεως πραγμάτων, ἀγαθῶν ἢ και άνθρώπων.

Τι, στην πρώτη περίπτωση, τῶν πραγμάτων ἡ κατοχή συνεπάγεται τη χρήση και την ἀξιοποίηση ἢ και την ἐκμετάλλευσή τους ἀπό τον ἰδιοκτήτη-χρήστη. Μα το ζήτημα, ἐδῶ, εἶναι πως ἡ ἲδια πορεία κατά γράμμα ἀκολουθήθηκε, ὂχι τυχαῖα, και για τους ἀνθρώπους ὂχι που τόν περιστείχιζαν ὡς διοικητικό προσωπικό, μα για ὃλους και δή, για ὃλες ὃσες προσέγγιζε πλησίαζε ἐπιθυμοῦσε να τις ἀποκτήσει, ἒχοντας πρωτίστως, με τη γοητεία του και τον γαλαντόμο τρόπο ζωῆς του κατακτήσει.

Σε μία ἀκολουθία, γραμμική, προβλεπόμενη κοινός παρονομαστής τῆς ὓπαρξής του ἒγινε ἡ ἀπόκτηση. Στη θέση τῆς γενικῆς πια ἀντικειμενικῆς ἡ ἀπόκτηση πλούτου δόξας ἱσχύος και για να κλείσει το τέλειο σχῆμα τοῦ τετραγώνου, γυναικῶν. Και αν τα τρία πρῶτα συνιστοῦν ἢ γεννοῦν τον σεβασμό, το τελευταῖο ξυπνᾶ το θαυμασμό. Σεβασμό ἀπό τους κύκλους του οἰκονομικοῦ και ἐπιχειρηματικοῦ περιβάλλοντος του που μετέπειτα ἡ ἀναγωγή του περιελάμβανε τα πεδία τῆς Πολιτικῆς και τοῦ Πολιτισμοῦ ἀπό το ὡραῖο φύλο που ἐκεῖνος ἐπέλεγε. Μονοδιάστατα.

Και θα κλείσει το τρίπτυχο με το φόβο. Πρόσωπο κύρους και μαζί ἐμπνευστής σεβασμοῦ,  θαυμασμοῦ και φόβου για ὃλους ὃσους δεν ἒφτανε ἢ ὑποκλίνονταν ἐνώπιόν του εἲτε ἀπό σεβασμό εἲτε ἀπό θαυμασμό. Φόβος και δέος για τη σκληρότητα και το ἂκαμπτο τῶν ἀποφάσεών και του χαρακτῆρος του. Προς ὃλους. Μέσα κι ἒξω ἀπ’ την ὀπτική του. Μέσα κι ἒξω ἀπ’ τα συμφέροντά του. Μέσα κι ἒξω ἀπ’ την οἰκογένειά του.

Ὃλα ἐφ’ ὃσον ἐξαγοράζονται, καταλήγουν προσβάσιμα. Ἂρα, δικά του.

Ἀκόμη και τα ἒμψυχα. Οἱ ἂνθρωποι που τον περιέβαλλαν ἀπαιτοῦσαν πρόσβαση στον Ἀρίστο ἢ τον Τέλη, ἀναλόγως τῆς οἰκειότητος, που ὁ ἲδιος τήν ὣριζε. Ἒτσι, δημιούργησε ἐντάσεις, ζήλιες, φθόνους, προστριβές ἲντριγκες μέσα κι ἒξω ἀπό την οἰκογένειά του, λειτουργώντας δυναστικά. Ἂν το  ὃλον σ’ ἓνα ἀγαθό εἶναι ἡ κατοχή και ἡ χρήση του, στον ἂνθρωπο εἶναι ὁ ἒλεγχος. Ἀφαιρώντας ἀπό τις συναναστροφές του τον ἒλεγχο τῶν ὑπάρξεών των, τίς ὑποβίβαζε σε ζωή. Οἱ γύρω του ἒχτιζαν ὑπάρξεις και δίπλα του μετασχηματίζονταν σε ζωές. Ζοῦσαν ὡς πρόσωπα και μονάδες και δίπλα του ζοῦσαν στη σκιά του ὡς συνοδοί του ἑνός. Κι αὐτό, βαθμιαῖα, τούς ἀπομείωνε, τούς ἀπομυζοῦσε, τούς μείωνε και τούς μίκρυνε’ τούς συνέτριβε.

Ὃπως και τον ἲδιο. Ἡ μοιραῖα πτήση τοῦ γιου του, Ἀλέξανδρου. Ἡ ἀρχή τοῦ τέλους, με ὃρους καθαρά βιολογικούς για τον Ἀριστοτέλη Ὠνάση.

Οἱ γύρω του ὑπῆρχαν, ἒπαιρναν σχῆμα και μορφή στο βαθμό και το μέτρο που ταυτίζονταν με τις δικές του φιλοδοξίες, ἐπιδιώξεις και σχεδιασμούς. Ἡ σύγκρουση ὡς τρόπος και στάση ζωῆς ὃσο τόν τροφοδοτοῦσε ὡς κίνητρο κι ἐλατήριο στις συναλλαγές του, τόσο τόν ἐξερέθιζε στην ταπείνωση ὡς και την ὁλοκληρωτική ἐξαφάνισή τους, ἡ καθολική ὑποταγή στο ἀμείλικτα κυρίαρχο προσωπικό του θεμέλιο’ την κυριαρχία.

1.jpg

Τίνα Λιβανοῦ, Μαρία Κάλλας και Τζάκυ Κέννεντυ Ὠνάση.

Τίνα, Ἀλέξανδρος και Χριστίνα.

Κοινός παρονομαστής, ἡ πρώτη του σύζυγος και μητέρα τῶν δύο παιδιῶν του’ ἡ πρώτη που θα τόν χωρίσει χωρίς να ζητήσει τίποτα πέρα ἀπό την κηδεμονία και ἀνατροφή τῶν παιδιῶν τους’ κι ἐκείνη που θα παντρευθεῖ τον σύζυγο τῆς μόλις θανούσης ἀδελφῆς της. Κι ἂν αὐτὀ ἀπό μόνο του ὑπερβαίνει το μέτρο τῆς συγγένειας, το πρόσωπο τοῦ νέου συζύγου της δεν εἶναι ἂλλο ἀπό τον πιο μισητό ἐχθρό και πρώην φίλο του, Σταῦρο Νιάρχο, κατ’ ὂνομα. Οἱ δυο τους, ἃμα τῇ ἐπαύριον τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα ἀποτελέσουν ἓνα μοναδικό δίδυμο ἐπιχειρηματικότητας, ὁραματισμοῦ, στρατηγικῆς συνιστώντας προσωπικότητες παγκόσμιας ἐμβέλειας και ἀναγνωρισιμότητας. Μα, ὃταν στο βάθρο πρέπει να εἶναι μόνον ἓνας, στη σκέψη του Α.Ω. δεν ὑπῆρχε χῶρος για δύο. Οὒτε ἀμφιβολία οὒτε ἐπιλογή οὒτε αἲρεση.

Τού ἀνῆκε ἡ πρώτη θέση, ἡ πρωτοκαθεδρία, ἡ ὑπεροχή, ἡ διαφορά, ἡ κατάκτηση.

c69e3e_5107_fasoylis_matsoyka_11102019

Στις ζωἐς, τις ὑπάρξεις και της καρδιές ὃλων ὃσων ἀγόραζε, ἢλεγχε, γοήτευε’ ἀπό τους ὑπαλλήλους του μέχρι και τα παιδιά του. Και ἀπό τις ἑταιρεῖες του μέχρι και τις γυναῖκες τῶν συνεταίρων του. Κι ἀπό τις ἐρωμένες του μέχρι και τις γυναῖκες-σύμβολα τῆς ζωῆς του.

Στην Τίνα Λιβανοῦ ὁ ἐφοπλιστικός κόσμος που μεσουρανεῖ στα πέλαγα και τους ὠκεανούς τοῦ πλανήτη. Στην Κάλλας το ὁμοειδές του πρωτείου στον Πολιτισμό και στην Τζάκυ ὁ μεγαλοϊδεατισμός και ἡ ἡγεμονική κυριαρχία τῶν ΗΠΑ. Ἒχοντας την πρώην, μόλις, Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, εἶχε τις ΗΠΑ. Συνάπτοντας ἐρωτική σχέση με την Τζάκυ, γαμο@σε τις ΗΠΑ, ὃπως με την Τίνα την ἑλιτίστικη ἀριστοκρατική καταγωγή της και με την Κάλλας το ἂχαρο και μικροαστικό παρελθόν της.

Ὃλα ὑπό ἒλεγχο. Ὃλα ὑπό κηδεμονία. Ὃλα ὑπό ἐνός ἀνδρός ἀρχή.

«’Αριστοτέλης Ὠνάσης. Τα θέλω ὃλα».

Μία παράσταση σταθμός για τα ἑλληνικά θεατρικά πράγματα.

Γιατί καταπιάνεται με μία ὑπερβατική τοῦ μέτρου προσωπικότητα.

Γιατί την κατέτμησε ψυχολογικά σε τέτοιο βαθμό ὣστε ἡ ἐπανασύνθεσή της καθίσταται οἰκεῖα.

Γιατί για να καταδειχθεῖ χρειάστηκε να ἀναβιβαστοῦν ὃλες οἱ μορφές τῶν προσώπων και τῶν χαρακτήρων που τον πλαισίωναν.

Για τη μορφοποιητική Τέχνη που λέγεται Θέατρον.

Για το πλέγμα τῆς ζωῆς σαν τον κυματισμό. Συνεχής κίνηση μπρος-πίσω, σε μία διαδρομή του χρόνου ἀπό ἀκύμαντη μέχρι και πολυκύμαντη, δοσμένη σ’ ἓνα ἐνοποιητικά πλεγμένο περιβάλλον σκηνοθεσίας.

Για την πλαστικότητα, την ευλυγισία και την ἰκμάδα τῶν προσώπων ἐπί σκηνῆς.

Για το ὑποκριτικό μεγαλεῖο τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς παράστασης.

Για τα ἀφαιρετικά σκηνικά τοῦ ἒργου που ἒντυσαν με τον μινιμαλισμό τους τον Μῦθο τοῦ ἀνδρός.

Για τη μουσική ἐπένδυση που συλλειτουργοῦσε ἰσότιμα ἐπί τῆς δομῆς τοῦ ἒργου.

Για το χῶρο που φιλοξένησε την παράσταση, ὃπου ἡ Παλλάς Ἀθηνᾶ λειτουργεῖ ὡς προστάτις ὂχι μόνον τῆς πόλεως μα και λόγω τῆς Σοφίας και τῶν ἒργων της προβάλλει ὡς χορηγός και φιλόξενος οἰκοδεσπότης τοῦ χώρου.

Για το χῶρο, ὃπου ἐκεῖ, μικρός δυναμικός και ρωμαλέος, κυνηγώντας τη δόξα και τη φήμη, μπορῶ να πω με βεβαιότητα ὃτι ἢμουν και ‘γω ἐκεῖ, στον Σκορπιό, στο ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας. Στον Σκορπιό τοῦ Παραδείσου, τοῦ καταφυγίου και τῆς ξεγνοιασιᾶς.

Μέτοχος και τοῦ Σχολείου μαζί και τῆς ρήσεως

«Τα θέλω ὃλα ἢ τίποτα»

Ἂλλως, λατινιστί, «Aut nihil aut Caesar».

 

Ἀθῆνα, 13 01 2020

Posted in 2020, Ἑλλάς, Ἑλληνισμός, Ασφάλεια, Αμερική, Βόρειος Αμερική, Βιβλίο, Διπλωματία, Επιχειρήσεις, Επικοινωνία, Εφημερίδες, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Θέατρο, Ιστορία, Ιταλία, Ιανουάριος, Κριτική Θεάτρου, Κοινωνία, Λιμάνια, Λογοτεχνία, ΜΜΕ, Μεταφορές, Μεγάλη Βρετανία, Μικρασιατική Καταστροφή, Μονακό, Ντοκυμαντέρ, Νότιος Αμερική, Ναυτιλία, Οικονομία, Προσωπικότητες, Παράδοση, Παιδεία, Πολιτισμός, Πολιτική, Τράπεζες, Υποδομές, Ψυχρός Πόλεμος | Tagged