130 κεράκια

14 juillet 2017_feu d'artifice Evenements_0.jpg

«Χρόνια Πολλά» στο ἐμβληματικό σύμβολο της νεώτερης και σύγχρονης Γαλλίας, τον Πύργο του Άιφελ, του Γκυστάβ, που κατάφερε να σηκώσει το βλέμμα μας ψηλά, ἐκεῖ πίσω στα 1889 μ.Χ., ὃταν και για να ἑορτασθεῖ ἡ ἑκατοεντηρίς ἀπό την ἒναρξη τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης ἓναν αἰῶνα, νωρίτερα, το 1789, και μαζί να δειχθεῖ ἡ συμμετοχή τῆς Γαλλίας στα δρώμενα τῆς Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης 2.0 και τοῦ διεθνοῦς έμπορίου, ὑψώθηκε δίπλα στις ὂχθες τοῦ Σηκουάνα το μεγαλοπρεπές σύμβολο, κατασκευασμένο ἀπό σφυρήλατο σίδηρο και χάλυβα σε πραγματικό χρόνο ρεκόρ 2 ἐτῶν 2 μηνῶν και 5 ἡμερῶν.

Και τότε ἡ Γαλλία ἒχοντας ἀφίσει πίσω της το αὐτοκρατορικό παρελθόν της, μόλις μία με δύο γενιές μόνον, ἒτρεχε πίσω ἀπό τη μοναδική αὐτοκρατορική ὑπέρ-δύναμη (ἓως και τον 20ο αἰῶνα) Μεγάλη Βρετανία για να την ἀνταγωνισθεῖ ὡς ἡ δεύτερη χώρα στον ἐξελικτικά και συναρπαστικά ἐπαναστατικό 19ο αἰῶνα, ἐνῶ σήμερα στο πρῶτο τέταρτο τοῦ 21οῦ και τις ἀπαρχές τῆς τρίτης μ.Χ. χιλιετίας, ἡγεῖται [ἒστω και πάλι ὡς #2] τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἒνωσης, με μία πολυπολιτισμική κοινωνία, ἀπότοκο τῆς προγενέστερης ἀποικιοκρατικῆς πολιτικῆς της, μία ἰσχυρή οἰκονομία που την κατατάσσει στις ὑψηλότερες θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη, ἓνα σημαῖνον ἐργατικό δυναμικό με 30.000.000 ἐργαζόμενους, μία ἀπό τις καλύτερες Σχολές Δημόσιας ἀνά τον κόσμο Διοίκησης [λέγε με ΕΝΑ], ἐξέχοντα ἀνώτατα Πνευματικά Ἱδρύματα ἀνά την ἐπικράτεια, με τη μοναδική ἐξέδρα ἐκτόξευσης τῶν εὐρωπαϊκῶν ὀνείρων στο Διάστημα, ἐκεῖ στη μακρινή Γαλλική Γουινέα, με τον πύραυλο-φορέα Ariane, με την Τουλούζη να κατέχει την ἓδρα τῆς Airbus, με τη γαλλική τεχνολογία στην αὐτοκινητοβιομηχανία να κατακτᾶ τον κόσμο, τη γαλλική κουζίνα να συνιστᾶ ἀφ’ἑαυτῆς μία κατηγορία μόνη της, τη γαλλική γλῶσσα να συμπεριλαμβάνεται στις πιο σημαίνουσες ὂχι ἀπαραιτήτως ἀναφορικά προς τον ἀριθμό τῶν χρηστῶν ὃσο γιατί ἀποτελεῖ το ὂχημα πάνω στο ὁποῖο κινήθηκε ἡ σύγχρονη οἰκουμενική Ἐπανάσταση τῶν Ἰδεῶν, στη μορφή τοῦ Διαφωτισμοῦ, τῆς κοινωνικῆς ἀνασυγκρότησης και τῆς πολιτικῆς ἀναμόρφωσης που θα φτάσει ὡς κίνημα ἀνανέωσης στη γηραῖα Ἢπειρο με το Μάη του ’68. Μόνον ἓνα μελανό σημεῖο χαρακτηρίζει τη σημερινή Γαλλία και αὐτό προσωποποιεῖται στην ἂνοδο τῆς μελανῆς ἀκροδεξιᾶς, γεγονός γηγενές και ὀξύμωρο. Ἀλλά και μικρό για να ἀφίσει μία μόνο ἀδιόρατη σκιᾶ στην ἀποψινή βραδιά τῶν γενεθλίων τοῦ πιο ἀναγνωρίσιμου συμβόλου τῆς Γαλλίας. Τοῦ Πύργου τοῦ Ἂιφελ που ἒχει το γραφεῖο του, ἐκεῖ ψηλά, στα 300 μέτρα για να ἐπιβλέπει την πόλη του και να ἐπιχαίρει για το πιο διάσημο ἒργο του, που φωτίζει ὃχι μόνο την Πόλη τοῦ Φωτός και τα 7.000.000 ἐπισκέπτες του ἐτησίως, μα, τον Κόσμο ὃλο.

img4

table-salon-gustave-eiffel Tour Eiffel illuminée depuis Champs de Mars © E.Li_

 

Ἀθῆνα, 16 05 2019

Advertisements
Posted in 1789, 1889, 2019, Κατηγοριοποίηση | Tagged , | Σχολιάστε

Για τις 1.300 νῦχτες ἐρέβους και τις 1.418 Ἡμέρες τῆς Νίκης

 

 

9η Μαΐου 1945 – Ἡμέρα τῆς Νίκης – Ἡμέρα τῆς Εὐρώπης

9η Μαΐου 2019 – Ἡμέρα Μνήμης – Ἡμέρα Ἐλπίδος

 

Με ἀφορμή την 70η ἐπέτειο ἀπό τη λήξη του Β΄ Π.Π., Ἑλλάς και Ρωσσία, ὁμόδοξα ἒθνη, με ἱστορικές ρίζες που χάνονται στα βάθη της Ἱστορίας, ἐδώ και τουλάχιστον 13 αἰῶνες, συναντήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικῆς Ἀθηνῶν για να συνεορτάσουν την 9η Μαΐου, Ἡμέρα της Νίκης, σε ὃλη την Εὐρώπη.

«Μνήμη, Σεβασμός, Ταυτότητα, Ἑνότητα», το νόημα της Ἑορτῆς.
Κορυφαῖοι ὃλοι οἱ συμμετέχοντες, συγκλονιστικοί ἡ Φιλαρμονική της Π.Α. και ὁ Βασίλης Λέκκας.

Στη χώρα που πλήρωσε το μεγαλύτερο, ἀριθμητικά, φόρο αἳματος. 27.000.000 θύματα, ἀπό τη χώρα που έζησε την κτηνωδία τῶν ὑπάνθρωπων Οὒννων ὡς ἓνα διαρκές Ὁλοκαύτωμα, με το μεγαλύτερο φόρο αἳματος αναλογικά προς τον πληθυσμό της, σε 1.300 ημέρες ἐρέβους και ἑκατόμβες θυμάτων…

9η Μαΐου 2017 04

Ἀπό τον Δουράτσο και τον Κουκίδη κι από τον Ζούκοφ και τον Ροκοσόφσκυ μέχρι και τον τελευταῖο στρατιώτη και πολίτη

Αώνια Εγνωμοσύνη στη Μνήμη των για την λευθερία, την Ερήνη και τη Δημοκρατία, τις ψιστες ρετές το Κοινο τν νθρώπων.

1945  2019

74 χρόνια μετά, κάποιοι στη Δύση ὀνειρεύονται να νεκραναστήσουν Καρλομάγνους, Φρειδερίκους, Βαλκυρίες, Σβάστικες, μικρούς νέους Ἀδόλφους και Γκαιμπελίσκους, για μια νέα Εὐρώπη, ὃπως εἶχαν ὀνειρευτεῖ κι ἐκείνη την παλιά, που τη σέρβιραν και τότε ὡς νέα’ ἐπιδιώκουν μια νέα ὑποταγμένη Εὐρώπη, θεμελιωμένη στη διαίρεση, στη διάκριση, τη διχοτόμηση, την ὑποταγή, την καρατόμηση της μνήμης, την ἐξαθλίωση τῶν μαζῶν, τη χειραγώγηση τῆς σκέψης, την πτώχευση ὂχι μόνον τῶν οἰκονομιῶν ἀλλά και τῆς συλλογικῆς Μνήμης, για χάρη τῶν δικῶν τους «Μνημονίων»-ὀδηγιῶν, κάτι σαν manual λαῶν, ὃπως το road model της Διεθνοῦς Διπλωματίας.

74 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ἒχοντας ἢδη περάσει τον αἰώνα από τη λήξη τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μόλις  21 από την αἱματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τα φαντάσματα τῶν ὀνειροπόλων της Νέας Ἐπιθετικῆς Ostpolitik, ὀνειρεύονται νέα τρένα χειραγωγούμενων ἀχυρανθρώπων α λά Κουίσλιγκ, και τούς ἒχουν, για ἀκόμα μια νέα ἐπανάληψη τῆς ἐπονείδιστης Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ, με ἀφετηρία τις πεδιάδες τῆς Οὐκρανίας και με κορίνες την Εὐρώπη, την Αφρική και τη Νέα Μέση Ανατολή.

1200px-Soviet_Znamya_Pobedy.svg

74 χρόνια μετά, ἡ μεγαλειώδης παρέλαση, στην Κόκκινη Πλατεία, με τις ζητωκραυγές των Ρώσων «Ουράαα» να δονοῦν την ἀτμόσφαιρα, οἱ Ἣρωες με τα παράσημα ὡς διαδήματα τοῦ Εὐκλεοῦς Ἀγῶνα που ἒδωσαν και ἒμειναν ὂρθιοι, για να ἀντιστέκονται και να μάς θυμίζουν να Ἀντέχουμε, να Ἀντιδροῦμε και να Ἀντιστεκόμαστε ὡς Ἐλεύθεροι, Ἀνυπότακτοι  Ἂνθρωποι ὡς Δημοκράτες, ὡς Ἐλεύθεροι ὡς Ἓλληνες.

 74 χρόνια μετά, Ερώπη ναζητε Ταυτότητα, ραμα και ξίες.

  • Ἀπό την ἀποδημοκρατικοποίηση της Ἠπείρου σε ἐπίπεδο πανευρωπαϊκό και διακριτό σε κάθε χώρα,
  • ἀπό την ἀλλαγή του δημογραφικοῦ ὡς συνιστώσας, ὂχι μόνον ποσοτικοαριθμητικῆς ἀλλά και με ποιοτικά χαρακτηριστικά, με ρεύματα εἲτε πολεμικά εἲτε προσφυγικά εἲτε «αὐτορυθμιζόμενα» λαθρομεταναστευτικά,
  • ἀπό τη ζοφώδη παλινόρθωση ἢ και ἐγκαθίδρυση φιλο και νεοναζιστικῶν κυβερνήσεων, κινημάτων, κομμάτων ἀπό την Κεντρική μέχρι και την Ἀνατολική Ευρώπη, με προεξάρχον παράδειγμα το καθεστώς τῆς «Οὐκρανίας»,
  • ἀπό τη συστημική και συστηματική καλλιέργεια τοῦ φόβου, τῆς ἀπειλῆς και της ἀγνώστου προελεύσεως «τρομοκρατίας» με πλήγματα ὃπως πάντα και ἐπαναλαμβανόμενα τυφλά ὣστε να μην εἶναι ἀνιχνεύσιμη ἡ ὃποια «ἀπειλή»,
  • ἀπό τη μηχανοποίηση τῶν κοινωνιῶν που ὀφείλουν να ὑπακοῦν σε ἀριθμούς κι ὂχι να ὑπηρετοῦν τους ἑαυτούς των,
  • ἀπό την ἒξωση κι ἀπαξίωση τῆς ἲδιας τῆς Ταυτότητάς μας, στ’ ὂνομα της ἑκάστοτε ἐλίτ, κυρίαρχα και πρωτίστως ἀλλά ἀθέατης, οἰκονομικῆς,
  • ἀπό το θρησκειολογικό ὑπόβαθρο της Δύσης που ὑπονομεύει, ἂν δεν ἐνορχηστρώνει κιόλας ἀνίερες, για ἂλλη μια φορά, συμμαχίες σε θέματα Πίστεως, με καινούργιο ὂχημά της, αὐτή τη φορά, τον Οἰκουμενισμό,
  • ἀπό μηχανισμούς μετονομαζόμενους σε Ὀργανώσεις  Σχήματα και Ὀργανισμούς παράλληλους προς την κεντρική ἐξουσία, στο ἲδιο ὓψος στο ὀργανόγραμμα τῶν πολυεθνικῶν συστημικῶν ἑταίρων ὁμοῦ και ἑταιριῶν, στ’ ὂνομα Μη Κυβερνητικές Ὀργανώσεις (ΜΚΟ), που ἀποσκοποῦν στη συνδιαχείριση τοῦ ἲδιου και τοῦ αὑτοῦ ἒργου χειραγωγούμενες και χρηματοδοτούμενες δομές ἀπό κοινούς ἐργοδότες και ἐγγεγραμμένους σε κοινά pay-rolls,

κι ὃλ’αὐτά να ἀποπειρῶνται και να ἐπιτυγχάνονται – στον ὃποιο βαθμό –  μέσω τῶν μηχανισμῶν ἐλέγχου, ἐνημέρωσης κι ἐπικοινωνίας τῶν κοινωνιῶν, δηλ. των ΜΜΕ.

74 χρόνια μετά, οἱ συνθῆκες που ὣρισαν την Εὐρώπη ὡς πρωτοπόρο στις Ἰδέες τις Ἀξίες την Ούσία της, κατά την Ἀναγέννηση και τον Διαφωτισμό, ὂχι μόνον δεν ὑπονομεύονται ἐμπράκτως ἀλλά, τουναντίον, ἀντικαθίστανται αὐθαίρετα και καθεστωτικά από πολυεθνικούς μη αἱρετούς μηχανισμούς, ἐρήμην τῶν λαῶν της Εὐρώπης, κατάσταση που θεωρείται ἀπό τους ἲδιους τους λαούς και τις κοινωνίες των ὡς φυσική, ἀναπόδραστη και ἀναγκαία ἀκολουθία ὑποταγῆς ὑπακοῆς ὑποχώρησης σε ὃ,τι ἐξουσιάζει, ἀφοῦ το ποιος, στους καιρούς μας, είναι σύλληψη ἀφαιρετική και ἀντιδραστική και, ἲσως, ἐπαναστατική.

Ἡ Εὐρώπη του 2019 μπορεῖ να εἶναι πρωτοπόρος στη συγκρότηση, διαμόρφωση κι ἐξέλιξη ὑποδομῶν σε ἐπί μέρους τομεῖς της Οἰκονομίας σε τοπικό, περιφερειακό ἢ και σε παγκόσμιο ἐπίπεδο, ὡς ἡ δεύτερη παγκόσμια οἰκονομική δύναμη, ἀλλά ἐξακολουθεῖ να εἶναι πολιτικά, διπλωματικά διαιρεμένη κι ἀδύναμη, ἀπό ἐσωτερικές κι ἐξωτερικές αἰτίες, θρησκευτικά πολυσχιδής, πολιτισμικά πολύμορφη και πολύφερνος, ὃπως κι ὃταν την ἒκλεψε ὁ Δίας…

Με ἐξαίρεση τον Πολιτισμό, κι ὂχι πλήρως, οἱ λοιπές παράμετροι συνιστοῦν παράγοντες σύγκρουσης, ἒντασης, ἀποδόμησης και δημιουργικῆς καταστροφῆς. Ἂλλωστε, ἡ Εὐρώπη και ξέρει και μπορεῖ να καταστρέφει και να αὐτοκαταστρέφεται. Ἡ εμπειρία, μόλις, του Τριακονταετοῦς Πολέμου, τῶν Ναπολεόντειων Πολέμων μέχρι και τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο στη ΝΔ Ρωσσία και την περιφέρειά της στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, τοποθετώντας τη γραφίδα στο «χρονολόγιο» της Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης στην Ευρώπη μέχρι και σήμερα,  μαρτυρούν τη «Σταυροφορική» φύση της Δύσεως και της Κεντροβόρειας προς την Ανατολική…

09 05 1945 II.jpg

Ζήλωσε ο Σουμάν το Μεγαλείο της Νίκης, και ἀνήμερα της συνθηκολογήσεως τῆς ταπεινωμένης Γερμανίας, τέσσερα χρόνια ἀργότερα, στις 9 Μαΐου 1950, διετύπωσε τη «Διακήρυξη Σουμάν» που ἀποτελεῖ ὁρόσημο για την Ευρώπη και ἑορτάζεται ὡς ἡ Ἡμέρα τῆς Εὐρώπης, ἐπιχειρώντας να δώσει ἓνα τέλος σ’ἓνα σφαγεῖο ὂχι μόνον μεταξύ τῶν δύο ὃμορων γερμανικῶν φύλων, τῶν Φράγκων και τῶν Ἀλαμανῶν Γερμανῶν ἀλλά με ἐκατόμβες θυμάτων σε ὃλα σχεδόν τα μήκη και τα πλάτη τοῦ πλανήτη.

 

9η Μαΐου 2017 01

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

9η Μαΐου 2017 02

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

9η Μαΐου 2017 06

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

9η Μαΐου 2017 07

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

1945 07 05 2017

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

 

74 χρόνια μετά, Ερώπη ναζητε Ταυτότητα, ραμα και ξίες.

 

Και για να μην ἒχουμε αὐταπάτες και ζοῦμε χτίζοντας μύθους γύρω ἀπ΄αὐτές’ Το ζητούμενο εἶναι ἡ πρόσθεση του ἐπιθέτου «κοινός» στα δύο γένη.

  • Ποτέ στην Εὐρώπη δεν ὑπῆρξε κοινή Ταυτότητα’ ἀπουσιάζουν οἱ κοινές μνῆμες, οἱ κοινές ἐμπειρίες, τα κοινά συμφέροντα, οἱ κοινές καταβολές, οἱ κοινές διαδρομές. Τοὐναντίον ὃλες οἱ παραπάνω παράμετροι εἶναι ἲδιες, μα ὂχι κοινές.
  • Ἂν ἡ ὂραση ὁρίζει το πώς και τι βλέπεις ἡ ἀλλαγή τῆς κατάληξης προσδιορίζει τι ἐπιθυμεῖς ἐπιδιώκεις και ἀξιώνεις να βλέπεις. Βλέπετε, ἡ διαφορά βρίσκεται στο μέλλον καίτοι με ἐνεστωτικό θέμα, ἀφοῦ ἀπό’ δῶ ὀραματίζεσαι τον ὀρίζοντα. Ἒτσι, στην εὐρωπαϊκή ἱστορία ούδέποτε οἱ λαοί τῆς Ἠπείρου ἀνέπτυξαν κοινό ὂραμα. Πάντοτε, ὑπῆρξε ἀντίπαλον. Ἒτσι, στεροῦνται ἀκόμη και σήμερα, την ἒννοια ἑνός κοινοῦ ὀράματος, ἀφοῦ ὂχι μόνον δεν βλέπουν το ἲδιο πόσῳ μᾶλλον να ἐννοοῦν και να ὀραματίζονται ἐπ’ αὐτοῦ.
  • Τέλος, παραλλάσσοντας τον στῖχο και παραφράζοντας το τραγούδι στην ἐγχώρια, διεθνή και παγκόσμια πορεία «Μία εἶναι ἡ ούσία΄ οἱ Πόροι». Οἰ Πόροι, λοιπόν, με την ὃποια μορφή τους, στα σημεῖα τῆς κινήσεως τοῦ ἐκκρεμοῦς ἢ και τῆς περιφέρειας τοῦ κύκλου, εἲτε ὡς «Ἀνθρώπινο Δυναμικό» εἲτε με τη μορφή τῆς «Τεχνολογίας & Τεχνογνωσίας» εἲτε με τη μορφή τοῦ «Κεφαλαίου» [στα 200+5, πια, ἐφέτος ἀπό τον Κάρολο] και συνακόλουθα τῶν Ἐπενδύσεων και των Χρηματορροῶν συνιστοῦν την οὐσία και την αἰτία ὑπάρξεως, θεμελιώσεως και ἀναπτύξεως τῶν κοινωνιῶν.
  • Και οἱ κοινωνίες προκρίνουν, ἀξιακά, την ἀντίστροφη πορεία τοῦ ἐκκρεμοῦς, ἀξιοποιώντας στο ἒπακρον τις δυνατότητες τοῦ «Κεφαλαίου» μέσω τῶν Ἐπενδύσεων και τῶν Χρηματορροῶν, ἐκμεταλλευόμενες την «Τεχνογνωσία & Τεχνολογία» και χρησιμοποιώντας, τέλος, ὂχι με την ἒννοια και την ἀξιακή ταυτότητα τῆς Ἁριστοτελικῆς ἐντελέχειας και δυναμικῆς μεταμόρφωσης ὑπέρ τοῦ Ἀνθρώπου, παρά καταληκτικά, χρησιμοποιώντας ὡς μέσο το «Ἀνθρώπινο Δυναμικό». Ἂρα, ἡ ἀνθρώπινη παρουσία ἐξέπεσε ἀπό Αὐταξία σε μέσο. Σε μέσο στα σχέδια ἂλλων, στις ἐπιλογές ἂλλων, στις στρατηγικές ἂλλων, με δέλεαρ το «Κεφάλαιο» ἐργαλεῖο  την «ΓνωσιοΤεχνολογία» και κατάληξη τον «Ἂνθρωπο».

74 χρόνια μετά

Ἡ ἀνάγκη αὐτοπροσδιορισμοῦ, ἐθνικοῦ και συλλογικοῦ, στο νέο κόσμο που ἀναδύεται, αὐτόν του πρώτου τετάρτου τοῦ 21ου αἰῶνα,  ἓναν κόσμο πολύ-πολιτισμικό, πολύ-γλωσσο,  που καθημερινά διαρκῶς ἑνοποιεῖται και παγκοσμιοποιεῖται με ἐπικίνδυνες πολλές φορές τάσεις ὁμοιομορφίας που ἀγγίζουν και την ἰσοπέδωση ἐθνικῶν ἀξιῶν και κοινωνιῶν, αὐτή ἡ ἀνάγκη τῆς ἀναφορᾶς και τῆς ἀνάδειξης τῆς σημασίας και τῆς σπουδαιότητας της Ἡμέρας της Νίκης σε οἰονδήποτε -ισμό γίνεται περισσότερο επιτακτική από ποτέ.

1945 07 05 2017 II

Εἶναι ἂξιον ἀπορίας, με διπλή ἀνάγνωση, ἂξιον πενίας και φτώχειας ὃσο και ἐρωτήματος πώς τα ἐγγόνια ἀσπάζονται την εἰδεχθέστερη και πιο κτηνώδη μορφή ὑπάνθρωπης συμπεριφορᾶς, ὂταν ἐδῶ γεννήθηκε και θεμελιώθηκε ἡ ἒννοια και ἡ ἀξία τοῦ Ἀνθρώπου ὡς Πρόσωπο και Αὐταξία, για την οποία πολεμοῦσαν, βασανίζονταν και πέθαιναν οἱ παπποῦδες τους.

Εἶναι ἂξιον ἀπορίας, με διπλή ἀνάγνωση, ἂξιον πενίας και φτώχειας ὃσο και ἐρωτήματος πώς τα ἐγγόνια ἀσπάζονται την εἰδεχθέστερη και πιο κτηνώδη μορφή ὑπάνθρωπης συμπεριφορᾶς και πώς υἱοθετοῦν ἀβασάνιστα [καθολικῶς] ἐμβλήματα μεσ’την ἀντιστροφή τους τη σημασία την ἑρμηνεία τους, ὃταν, ἐδῶ, γεννήθηκε και θεμελιώθηκε ἡ ἒννοια και ἡ ἀξία τοῦ Ἀνθρώπου ὡς Πρόσωπο και Αὐταξία, για την οποία πολεμοῦσαν, βασανίζονταν και πέθαιναν οἱ παπποῦδες τους.

Ο τόπος μας, και σήμερα, σήμερα, καταστρέφεται οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, ευρισκόμενος σε μία πρωτοφανή δίνη λαθών, παραλείψεων που ο χρόνος, άρα η Ιστορία,  θα κρίνει τον εσκεμμένο και σκαιό χαρακτήρα τους εις βάρος ενός υπερήφανου λαού.

Τώρα, που ἡ ἐπιβολή τῆς ὑποταγῆς στον ἓνα –ισμό θεσμό ἑσμό, με τέσσερα «πρόσωπα» εἶναι ἀδιέξοδος και μονόδρομος, κι ἂν εἶναι ἁπλῶς θέμα χρημάτων, διάγουμε ὑπερήφανα ὑποτελεῖς…

Με Προεδρικά διατάγματα, διατάξεις, προαπαιτούμενα και μέτρα, συνεχή ἐπώδυνα ἀδιέξοδα κυβερνᾶται ἡ χώρα, ἀπό το Hilton… για μία δεκαετία με τούς τοποτηρητές πραίτορες να ἐπιχαίρουν για τη θηλιά των θυμάτων τους αὐτοπροβαλλόμενοι, τουλάχιστον, ὡς θαυματοποιοί για το μέγεθος τῆς σκανδαλώδους ἰδιωτείας, ἰεροσυλίας, ἀσέβειας και άπρέπειας προς τον ἑλληνικό λαό’ μα τα ἲδια ἒπρατταν με τον ἲδιο θαυμαστό ζῆλο και ὃλοι ὃσοι ἀπό Ἡσιόδου ἀρξάμενοι στους Περσικούς Πολέμους ἒπρατταν κατά συνείδηση ἀπό κοινοῦ μετά τῶν βαρβάρων ξωχωρίζοντας ὁ ἓνας και μοναδικός ἱστορικά Ἐφιάλτης μέχρι και τούς Ταγματασφαλῖτες Γερμανοτσολιάδες και τις σύγχρονες νεοελληνικές κυβερνήσεις και ὓπατους ἂρχοντες. Μάλιστα, ἡ ἐφιαλτική για τον Ἑλληνισμό «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν» συνιστᾶ τη μέγιστη σε βάθος χρόνο ἀνθελληνική στάση ἀπό το ἑλληνικό Κοινοβούλιο και την συνασπισμένη προς ξένα συμφέροντα ἑλληνική Κυβέρνηση με ὃποια σύσταση κι ἂν παρατάσσεται.

Μαζί μας, ἒπειτα ἀπό 42 χρόνια, σύσσωμοι οἱ σύγχρονοι Λεωνίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, οἱ Καταδρομεῖς τῆς «Ἐπιχειρήσεως Νίκη», που μόλις προχθές ἐπαναπατρίστηκαν, ἢδη πιά, και με τον τελευταῖο να ἒχουν περάσει στα Ἠλύσια Πεδία, τιμώντας τα Ἲδια, τα Ἰδανικά και τα Ἱερά της Φυλῆς ἀπέναντι στους σύγχρονούς τους Ἑλληνοκύπριους, πια, Ἐφιάλτες που πρόκειται να ὐπογράψουν την πιο ἱταμή συμφωνία Κουϊνσλινγκοφινλανδοποίησης τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἐκκρεμοῦσα ἀπό το 2017, στο ὂνομα τῶν προαναφερθεισῶν ροῶν και πολυσχιδῶν δικτύων και ἀγωγῶν.

74 χρόνια μετά, ἡ Εὐρώπη ἀναζητεῖ Ταυτότητα, Ὂραμα και Ἀξίες.

Στο μέτρο, ὡστόσο, που ἡ Ρωσσία ἐπιχειρεῖ, για πολλοστή φορά, να καταστήσει αἰσθητή την παρουσία της σε παγκόσμιο ἐπίπεδο, μᾶλλον ὀφείλει στον ἑαυτό της και τους πολῖτες της να ἀναθεωρήσει την εἰκόνα τῆς δύναμης και ἀκόμη ἀκριβέστερα τῆς δυναμικῆς και τῆς στρατηγικῆς της. Μία πρώην παγκόσμια δύναμη μετά την κατάρρευση τῆς ΕΣΣΔ μεταμορφώνεται σε περιφερειακή δύναμη στοιχιζόμενη κατά το δοκοῦν σε λανθασμένη πλευρά και ἐπιδιώκοντας ἐφήμερες συμμαχίες με ὃρους «ἀντί»-δρασης, ἀντιπαλότητας και πάντοτε σε δεύτερο χρόνο ἀσθμαίνοντας για τις ἐξελίξεις, χωρίς κατ’ ἀνάγκη να μπορεῖ να τις προβλέψει προοικονομήσει ἢ ἀκόμη ἀκόμη και δημιουργήσει.

Και ἐπειδή ὁ ρομαντισμός εἶναι λογοτεχνικό και οὐδόλως διπλωματικό κίνημα, ὁ ρεαλισμός και η στρατηγική, δηλαδή το παρόν και το μέλλον ὀφείλουν να καθοδηγοῦν τη σκέψη και τις δράσεις μας. Και προς το παρόν, κινούμαστε ἂν ὂχι κατ’ἀνάγκη ἀντίθετα, πάντως, οὒτε και παράλληλα για πολλοστή φορά στην ἱστορία μας.

Ἡ συστράτευση, μάλιστα, για πρώτη φορά τριῶν πάλαι ποτέ «Αὐτοκρατοριῶν» στη γειτονιά μας [Ρωσσία, Τουρκία και Ἰράν], δείχνει να ἀνατρέπει ὑφιστάμενα μοντέλα συμπεριφορῶν ἐνῶ στο θολό τοπίο τῶν στρατηγικῶν συμμαχιῶν ἡ συμπόρευση αὐτή, ἂν δεν ἑρμηνευθεῖ ὡς ἀντιστάθμισμα στις δράσεις τῶν Δυνάμεων τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας τοῦ ΝΑΤΟ και τῆς ἡγεμονίας τῶν ΗΠΑ στην περιοχή, τότε συνιστᾶ βασική ἀνατροπή δεδομένων και παγιωμένων καταστάσεων κοντά στον αἰῶνα πια, με τους Ρώσσους να ξαναανακατεύουν την τράπουλα κερδίζοντας μία ἒξοδο στα νερά τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου χωρίς στόλο πλοῖα και ὑποδομές που να μποροῦν προς ὣρας να ὑποστηρίξουν κάτι ἀνάμεσα σε μία διέλευση και μία ὀλιγόμηνη παραμονή, χωρίς σταθερή παρουσία στην περιοχή εἰ μη μόνον μία βάση στο Ταρτούς τῆς πολύπαθης Συρίας. Ἡ δε συμμαχία με το Ἰράν δεν ἀποσκοπεῖ στην «ἒξοδο» τῆς πάλαια ποτέ κραταιᾶς ρωσσικῆς Αὐτοκρατορίας στα ζεστά νερά τοῦ Περσικοῦ Κόλπου οὒτε στην συνακόλουθη ἒξοδο στην Ἀραβική Θάλασσα και τον Ἰνδικό Ὠκεανό παρά φαντάζει ὡς ἀντίδραση στην μονοπωλιακή περιμετρικά τοῦ Κόλπου παρουσία τῶν ΗΠΑ. Ὃ,τι, ὡστόσο, προβάλλει ἒντονα ἀνεπιθύμητο εἶναι αὐτή ἡ συμφωνία και ἡ διάθεση συμπόρευσης τῶν δύο ἰσλαμικῶν κοινωνιῶν, τῆς θεοκρατικῆς τῶν μουλάδων τοῦ Ἰράν και τῆς φθίνουσας κοσμικῆς και αὐξητικῶς ἰσλαμικῆς κοινωνίας τῆς γείτονος.

Οἱ λαοί μας ἀξίζουν και δικαιοῦνται ἓνα πιο εἰρηνικό αὒριο, βασισμένο σε κοινές αξίες και παραδόσεις, θεμελιωμένο στις θυσίες του παρελθόντος προς ὂφελος τῶν ἑπόμενων γενεῶν.

ἡ Ἒξοδος, ἡ Λύση, ὃπως και στις τραγωδίες, ἒρχεται, πάντοτε, στο τέλος.

και περνάει ἀπό το Κέντρο τοῦ Κόσμου, το Αἰγαῖο και την Ἑλλάδα.

Το ὂνομά της – ΕΥΡΩΣΙΑ.

Το τέλος θα ἀργήσει. Ἒχει, ὃμως, ἢδη ἀρχίσει…

 

 

9η Μαΐου 2017 08

 

H Φιλαρμονική της Π.Α. στη γιορτή για τα 70 χρόνια της νικηφόρας λήξης του Β΄ Π.Π.

Red Army Parade [1945 – English]

Η καθιερωμένη στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία. 09 05 2016. 71 χρόνια, μετά.

 

Ἀθῆνα, 09 05 2019.

Posted in 1941, 1945, 2019, Ἀνθρωπότητα, Ἐπικαιροποίηση, Ἑλλάς, Ἑλληνισμός, Ἣρωες, Ἰαπωνία, Έρευνα, Όπλα, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Διπλωματία, Δικαιοσύνη, Θέατρο, Ιστορία, Κοινωνία, Οὐκρανία, Παράδοση, Σήμερα, Σαν σήμερα, Σοβιετική Ένωση, Τρομοκρατία | Tagged , , | Σχολιάστε

Εὐρώπη τις τινος

 

Opera Snapshot_2019-05-08_011838_www.google.gr.png

Εὐρώπη τις τινος [με διπλή ἀνάγνωση]

Στη γλώσσα που ἒχει καταγραφεῖ στην παγκόσμια ἐπιστημονική και μη κοινότητα ὡς ἡ πιο ἀκριβής, γλαφυρή ἁρμονική και ἂρτια ὡς προς τα δομικά της στοιχεῖα μορφές και λειτουργίες της, την ἑλληνική, στη μορφή, ἰδιαιτέρως, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ξεχωρίζει στον συνταγματικό ἂξονά της μία πτώση με πολλαπλές λειτουργίες – ἰδιότητες’ γενική, στ’ ὂνομα ἐτυμολογικῶς προερχόμενη ἐκ τοῦ ρήματος «γίγνομαι», δηλώνοντας το γένος τῶν πραγμάτων.
Ὁ λόγος, μάλιστα, που ὑπάρχει και ἀκολούθως ἡ λειτουργικότητά της συνίσταται στο να προσδιορίζει με σαφήνεια λεπτότητα κι ἀκρίβεια ἀκόμη και τις πιο λεπτές ἀποχρώσεις τού ἑκάστοτε ἐν τη πτώσει της ὃρου. Ἒτσι, τα εἲδη που τή χαρακτηρίζουν μία ἀκέραια δεκάδα ἐνῶ ἐκεῖνα που τήν κατηγοριοποιοῦν ἂλλα πέντε.
Κι ἐπειδή ἡ ὣρα τῆς κάλπης πλησιάζει ἀξίζει να ἀναρωτηθοῦμε [κι ὂχι ἀπαραίτητα ρητορικῶς] πως στο κλασσικό ἐρώτημα’ «Ποια Εὐρώπη θέλουμε;» ὑπολανθάνει το κεκρυμμένο ζήτημα ποιος θέλει την Εὐρώπη με ὃποιο κατηγορούμενο ὂρο-προσδιορισμό σε πτώση γενική ἢτοι «Εὐρώπη τῶν λαῶν, τῶν ἀστῶν, τῶν έργατῶν, τῶν ἀφεντικῶν ἢ τῶν -ιστῶν, μήπως;
Ἀς ξεκινήσουμε την προσέγγιση στην ἀναζήτησή μας ἀκολουθώντας ἀντίστροφη πορεία, ἀπό το τέλος προς την άρχή. Εἶναι εὐτύχημα που στη Δημοκρατία δεν ὑπάρχει κατάληξη δηλωτική τοῦ ἒθους, ἂλλως τοῦ ἢθους κι εἰδικότερα τοῦ ἐθισμοῦ ἢτοι τῆς ἐπαναλαμβανόμενης πράξης συνήθειας συνταγῆς ρουτίνας ὃπως π.χ. συμβαίνει στους τρεις ἐξισωτικούς -ισμούς τοῦ προηγούμενου αἰῶνα, τοῦ 20ου, που ἐνῶ κυνήγησαν λυσαλλέα να ἀποδεκατίσουν και να αφανίσουν τη Δημοκρατία να πνίξουν τις φωνές της ἀναγνωρίζοντας ὡς μοναδικά ἀντάξιες κάθε μία φράξια συσπειρωμένη συμμορία ἀποχρωματίζοντας το οὐράνιο τόξο της Δημοκρατίας κι ἀντικαθιστώντας το με τις μελανές φαιές και ἐρυθρές σημαῖες και τα βδελυρά συμβολά των. Ἒτσι, και τουλάχιστον με τη συσσωρευμένη ἰστορική ἐμπειρία 2.500 ἑτῶν, δημοκρατισμός ἢ δημοκρατιστής, δόξα τῷ Θεῷ δεν ἒχει ἐμφανιστεῖ…

Opera Snapshot_2019-05-08_011920_commons.wikimedia.org.png

Ποια Ευρώπη;

Να, λοιπόν, ἡ ἀπαρχή τῆς ἀναζήτησης. Ἀς ξετυλίξουμε, λοιπόν, το μίτο τῆς Ἀριάδνης.

Στο ἐπί τῆ βάσει τοῦ φιλοσοφικό ἐρώτηματος «Πόσες πραγματικότητες ὑπάρχουν μέσ’ την ἲδια την πραγματικότητα;» ἐκτός ἀπό αὐτήν καθαυτήν, ἡ ἀπάντηση δεν μπορεῖ να περιοριστεί ἀριθμητικά’ δυνητικά ἂπειρες. Ὡστόσο, με καθαρά τόσο πρακτικούς ὃσο και πραγματιστικούς ρεαλιστικά και ἐπιστημονικά ὂρους θα ἀρκεστοῦμε στη διερεύνηση των προαναφεθέντων που με τη σειρά τους και με τη χρήση των κύκλων του Venn το κοινό τους θα βρίσκει σημεῖα τομῆς με χαρακτηριστικά κατά το μάλλον ἢ ἦττον παρόμοια και κοινά ἀναλόγως τῆς θέσεων των στους κύκλους.

Ἐξάλλου, ἂν μεταχειριστοῦμε τα πρότυπα τῆς μετεωρολογίας, ὃσο ἀπρόβλεπτη και ἐξ οὐρανοῦ ἦταν ἡ πρόβλεψη τοῦ καιροῦ ἀκόμη κι ἓναν αἰῶνα πριν ἂλλο τόσο φερέγγυα ἀκριβής και ὁλοένα και πιο συνεπής καθίσταται στις μέρες μας.

Τουτέστιν, ὑπάρχει πέρα από την προσωπικά τεκμηριωμένη ἢ και στον αέρα, και ἀπό ἀνοικτή στις ἰδέες ἓως και περίφρακτα περιχαρακωμένη κι ἀπό την ἐνεργό στάση μέχρι και την ἀπαξίωση, ὑπάρχει και ἡ πραγματικότητα ὡς σύστημα πέρα κι ἒξω ἀπό τον καθένα, τοῦ γράφοντος συναθροισθέντος. Μία πραγματικότητα ὀδυνηρή ἢ πενιχρή ὡς προς τη σύγκριση μας με το εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα. Κι αὐτό γιατί στη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη ἀπαντᾶται αὐτόν τον καιρό μία οὐσιαστική μεταμόρφωση τῆς Ε.Ε.. Πρόκειται για μια μακροχρόνια διαδικασία που ξεκίνησε στο ὂχι πολύ μακρινό βάθος τοῦ χθες στη «Συνθήκη του Μάαστριχτ», το 1992,  και της Λισσαβώνας, το 2007, πίσω στην προηγούμενη χιλιετία και στο βασίλεμα του 20ου αιώνα. Και που συνεχίζεται με ἒντονες διεργασίες και ρυθμούς σήμερα. Ἀλλά ὂχι ἰσόρροπα. Πράγματι, ἐδῶ ὃ,τι ἀξίζει τῆς προσοχῆς μας εἶναι το β΄ συνθετικό τοῦ φέροντος λήμματος τῆς οὐσίας. Ἡ ροπή. Τι, θεσμικά ἀλλά ὂχι και οὐσιαστικά ἡ μεταξύ τῶν χωρῶν-μελῶν ἰσότητα ἒχει καθιερωθεῖ. Και ἀκολούθως, ὂχι και ἰσότιμα…

Ἡ υἱοθέτηση μη αἰρετῶν, ὡστόσο, διορισμένων ἐποπτικῶν και καθοδηγητικῶν ὀργάνων ἐντός τῆς Ε.Ε. με μόνη ἐξαίρεση τον φθίνοντα σε σημασία ἀξία και ούσία θεσμό τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου δείχνει ἀπροκάλυπτα την ἀπαξίωσή του και μαζί, δυστυχῶς, τη φθορά και την προσβολή τῆς ἲδιας τῆς Δημοκρατίας. Προσερχόμενοι στις κάλπες οἱ Εὐρωπαῖοι πολίτες δίνουν το ἀκλόνητο ἂλλοθι και μαζί συμμετέχουν στο ἐνεργό μῦθο που ἒχει χτιστεῖ γύρω ἀπό το εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα, περί τῆς δῆθεν συμμετοχῆς και ἀξίας τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου στο ρόλο του. Πρόκειται, οὐσιαστικά, για ἓνα παραμῦθι και ἓνα καλοδουλεμένο μύθευμα ὣστε να πειστοῦν οἱ λαοί τῆς Ἠπείρου [τουλάχιστον ὃπου φθάνουν τα σύνορα τῆς Ε.Ε.] πως ὁ λόγος τους εἶναι μετρήσιμα ὑπολογίσιμος. Την ἲδια ὣρα που ὑπάρχει αὐτός ὁ γιγαντιαῖος μηχανισμός τῶν 751 ἐθνικῶν ἀντιπροσώπων πλαισιώνεται ἀπό μή δημοκρατικά ἐκλεγμένους ἐπικεφαλής Συμβουλίων, Προεδρίων, Τραπεζῶν που με τη σειρά τους σε μία ἀναπαραγωγή τοῦ συστήματος τῆς πυραμίδος τοποθετοῦν Ἐπιτρόπους κατά το [οἰκεῖο]δοκοῦν και καταρτίζουν σχέδια ἐπί χάρτου χωρίς να ρωτήσουν κανέναν Εὐρωπαῖο πολίτη για τον προσανατολισμό τῆς Ε.Ε. Ἂρα, οἱ λαοί βρίσκονται ἐκτός…

Ὃσο για τους ἀστούς και τους ἐργάτες φρόντισε ἡ ἲδια ἡ Οἰκονομία να προσφέρει ἀπαντήσεις. Στην Εὐρώπη, άκόμη τῶν 27 κρατῶν μελῶν, ἡ διχοτόμος ἀνάμεσα στον πλούσιο Βορρᾶ και τον φτωχό Νότο, την προβεβλημένη Δυτική και Κεντρική Εὐρώπη και την ἐξαθλιωμένη ἀπό τον κομμουνισμό Ἀνατολική ὂχι ἁπλῶς παραμένει ἀλλά και ἐπαυξάνεται σε τέτοιο βαθμό ὣστε ἡ διαφθορά και τα φαινόμενα ἀναβίωσης τῶν προγενέστερων -ισμῶν να προκαλοῦν ἀναταράξεις στο ἐσωτερικό ὃχι μόνον τῶν ἐθνικῶν κοινωνιῶν ἀλλά και τοῦ εὑρύτερου πολιτικοῦ οἰκοδομήματος. Κι ἂν, μάλιστα, στην ὑφιστάμενη κατάσταση προσθέσουμε και τις λαθρομεταναστευτικές και προσφυγικές ροές ἀπό τις γειτνιάζουσες Ἠπείρους τῆς Ἀσίας και τῆς Ἀφρικῆς τότε το ζήτημα γίνεται πιο ὀξύ, ίδιαιτέρως για τις χῶρες εἰσαγωγῆς που καταλήγουν να γίνονται και χῶρες παραμονῆς και διαμονῆς ροῶν που ἀδυνατοῦν να διαχειριστοῦν το διογκούμενο μέγεθος τῆς κατάστασης. Και γίνεται ἀκόμη χειρότερο ἂν συνυπολογίσουμε στην ἐξίσωση την ἐδῶ και μία δεκαετία σοβοῦσα οἰκονομική δυστυχία τοῦ Ἓλληνα πολίτη που καταλήγει, δυστυχῶς, στην ἐπιλογή τοῦ brain drain, με την ἐξαγωγή πνευματικοῦ δυναμικοῦ, τῆς κατάθλιψης τῆς ἀνασφάλειας τῆς ἀποχῆς ὂχι μόνον ἀπό τα κοινά μα και ἀπ’τα γήινα, ἐπίσης.

Εἶναι ἀλήθεια ὃτι ἡ Ἢπειρος που αἱματοκύλισε τον Κόσμο, χωρίς ὑπερβολή, κιόλας ἀπό τις ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνα προχώρησε μπροστά με βήματα που την τοποθετοῦν στην πρωτοπορία τῆς καθιέρωσης και τῆς προστασίας τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το χρωστᾶμε, ἂλλωστε, στη Γαλλική Ἐπανάσταση. Εἲμαστε πρωτοπόροι στην Ἐπανάσταση τῶν Ἰδεῶν, πολύ πριν ἐμφανιστεῖ ἡ νεώτερη ἐκδοχή τῆς Ἀναγέννησης και τοῦ Διαφωτισμοῦ στη σύγχρονη Εὐρώπη, ἦταν κατάκτησή μας πέντε αἰῶνες περίπου πριν ἀπό την αὐγή τῆς πρώτης μ.Χ. χιλιετίας. Ἐξάλλου, πριν καταλήξει ἡ ἰστορία στο μοντέλο τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς ἢτοι τοῦ καπιταλισμοῦ που διαδέχθηκε τη φεουδαρχία, οἱ πρῶτοι καπιταλιστές Εὐρωπαῖοι συνήθιζαν να διαλέγονται και να διαπραγματεύονται τις τιμές τῶν ἀγαθῶν στα λιμάνια τῆς Μεσογεἰου τοῦ Εὐξείνου τῆς Θούλης και τῆς Ἀραβίας στις ἀγορές τῶν Ἀθηνῶν, τῆς Κορίνθου, τῶν Μεγάρων ὃσο θεμελιωνόταν το ἀρχέτυπο τῆς Δημοκρατίας στην πόλη τῶν Άθηνῶν ἀπό τον Κλεισθένη και τον Περικλῆ, ἒχοντας για ἀντίπαλο δέος τη Σπάρτη που οἰκοδομήθηκε νομικά στα χνάρια τῆς Μεγάλης Ρήτρας τοῦ Λυκούργου, μέχρι να ξεσπάσει ὁ Πελοποννησιακός Πόλεμος. Για να περάσει ἡ σκυτάλη στον πρῶτο ἡγέτη που κατάφερε να ἐνοποιήσει οίκουμενικά τον τότε κόσμο, στις τρεις γειτνιάζουσες Ἠπείρους, έπιτυγχάνοντας την ἀπαρχή τῆς Παγκοσμιοποίησης, τον ΜεγΑλέξανδρο. Ἡ διαδοχή τῶν διαδόχων και μετέπειτα τής Ρώμης ὁδήγησε σε μία πιο οὐσιαστική μετεξέλιξη τόσο της Δημοκρατίας στη μορφή της «Res Publica», ὀνομασία που ὑπάρχει ἓως και τις μέρες μας [Republic, Republique] και θεμελιώνεται στην ἀρχαῖα Ρώμη και ὂχι στο πρωτότυπό της «Δημοκρατία» που καίτοι πρωτοπῶρος ἡ θητεία της στο ἀθηναϊκό γίγνεσαθι ὑπῆρξε  ἰσχνή, ἀδύναμη και ὃπως άποδείχθηκε θνησιγενής ὃσο και τῆς ἀξίας τοῦ προσώπου μέσα ἀπό τη θεσμοθέτηση και την κωδικοποίηση ἑνός πλούσιου νομικοῦ πλαισίου που κατοχύρωνε δικαιώματα και ὁριοθετοῦσε την ἀνθρώπινη συμπεριφορά, μέσω τοῦ ρωμαϊκοῦ Δικαίου. Ἡ ἰσχύς τῆς Ρώμης θα κατοχυρωθεῖ με τον τίτλο τῆς Pax Romana, εὒκολα και ψηφιακῶς ψηλαφήσιμη στην πιο σύγχρονη ἒκδοση τοῦ Χάρτη τοῦ Πόιτινγκερ θα διαρκέσει μέχρι και τον 3ο μ.Χ. αἰῶνα. Στο μεσοδιάστημα, ἡ ἒλευσις τοῦ Χριστιανισμοῦ ἡ διχοτόμηση τῆς Ρωμαϊκῆς Αύτοκρατορίας στο Δυτικό και το Ἀνατολικό Κράτος, ἀντιστοίχως, και ἡ παρουσία ἀπό την Ἀσία και μέσω τῆς Βόρειας και Ἀνατολικῆς Εὐρώπης τῶν γερμανικῶν και σλαβικῶν φύλων, ἡ κάθοδος τῶν Νορμανδῶν ἀπό τη Σκανδιναβική και ἡ ἂνοδος τῶν ἀραβικῶν φυλῶν άπό την Ἀσία και μέσω τῆς Ἀφρικῆς θα σημαδεύσει την ἱστορία τής Ἠπείρου με ἀλλεπάλληλες μάχες, διεκδικήσεις, ἀνταγωνισμούς και καταστροφές μέχρι και τον Μεσαίωνα, με προεξάρχουσα φυσιογνωμία στη Δύση τον Κάρολο τον Μέγα. Ἡ λαίλαπα τῶν Μογγόλων άπό τα βάθη τῆς μακρινῆς και Ἂπω Ἀνατολῆς στις πεδιάδες τῆς Μεσοποταμίας και τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, που θα τούς φέρει στους Ἃγιους Τόπους θα πυροδοτήσει τις Σταυροφορίες και την ἐξέλιξη τοῦ πιστωτικοῦ και τραπεζικοῦ συστήματος σε ὃλη τη Δυτική Εύρώπη. Ὃταν θα λεηλατηθεῖ για δεύτερη φορά ἡ ἢδη καθημαγμένη κιόλας ἀπό το 1204 ἀπό τους Δυτικούς Σταυροφόρους Κωνσταντινούπολη, το 1453, μαίνεται ἀκόμη ὁ ἑκαονταετής πόλεμος ἀνάμεσα στη Γαλλία και την Ἀγγλία, ἐνῶ οἱ Γερμανοί ἐρίζουν για το διάδοχο σχῆμα τῆς Ρώμης, ἱδρύοντας το ἀνακόλουθο ἱστορικά μόρφωμα τῆς δικῆς τους Ἁγίας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας τοῦ Γερμανικοῦ Ἒθνους που με τη σειρά του θα συνθλιβεῖ, ἀργότερα, ἀπό τις λεγεῶνες τοῦ Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Στο μεσοδιάστημα ἡ Κεντρική Εὐρώπη ἒχει ἀπαλλαγεῖ ὁριστικά ἀπό τη διπλῆ πολιορκία τῶν Τούρκων στη Βιέννη, ἀπό την πανώλη που ταλάνιζε και ἀποδεκάτιζε τον πληθυσμό της, μαζί και με τις πλάνες τις ὑστερίες και τις κραυγές τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας στη μορφή τῆς Ἰερᾶς Ἐξέτασης, τῶν ἀπαγορευμένων βιβλίων τῆς Ἀντιμεταρρύθμισης τῆς φιλαργυρίας τῆς σιμωνίας τῶν συγχωροχαρτιῶν τῶν ψεύτικων ὑποσχετικῶν τοῦ ἀλάθητου του Ποντίφηκος και την κυριαρχία, ἐν τέλει, του νεομορφώματος τῶν Διαμαρτυρόμενων Προτεσταντῶν. Φτάσαμε κιόλας στα θεμέλια που ἒχτισαν τη νέα Εύρώπη πριν άπό 200 περίπου χρόνια, ὃταν στις πεδιάδες γύρω ἀπό τις Βρυξέλλες, στην περιοχή του Βατερλώ, μία ἀνάσα ἀπό το Παρίσι και το Ἂμστερνταμ, μαζί και ἀπό την ἒξοδο στο Στενό τῆς Μάγχης ἐκεῖ ὃπου συνασπίστηκαν ὃλοι οἱ εύρωπαῖοι μονάρχες [Ἂγγλοι, Ὀλλανδοί, Σουηδοί, Πρῶσσοι, Αύστριακοί, Ρῶσσοι] ἐναντίον του Γάλλου Βοναπάρτη για να καταλήξουν να λήξουν τις διαφορές τους μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους στα ἲδια σύνορα που χάραξε ὁ Καρλομάγνος με τη Συνθήκη του Βερντέν για τους γιους του, το 843 μ.Χ., ὃταν και ἒληγε Εἰκονομαχία στην Ἀνατολική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία.

Τα μείζονα θέματα τῆς Ε.Ε. ὃπως ἒχουν θεσμοθετηθεῖ ἀπό τη Συνθήκη τῆς Λισσαβώνας, το 2007, δείχνουν να ἒχουν να διανύσουν πολύ δρόμο, μέσα ἀπό τούς δαιδαλώδεις διαδρόμους τῆς γραφειοκρατίας ἢ και τῆς ἂκαρπης και ἀναποτελεσματικῆς πολιτικῆς. Ἀδιαμφισβήτητα, κυρίαρχη προτεραιότητα, ἀξία και σημασία για τα ἐπιτελεῖα τῆς Ε.Ε. συνιστᾶ ἡ Ἀγορά, με τις ποικίλες μορφές, δεσμούς και διαστάσεις της. Ἂλλωστε, εἶναι ἂν μη τι ἂλλο προσοδοφόρος. Ἀκολουθοῦν παρασάγγας τα Ἀνθρώπινα Δικαιώματα ἐνῶ ἡ ΚΕΠΠΑ δείχνει ὂχι ἁπλῶς να φυλλοροεῖ ἀλλά να χρηματοδοτεῖται και να χρηματίζεται ἢ και να χορηγεῖται ἀπό κάθε εἲδους καρτέλ τῆς τρέχουσας ἀγορᾶς και κάθε μορφῆς συναλλαγῆς με το χῶρο τοῦ ὀργανωμένου ἐγκλήματος. Ἂν, μάλιστα, συνυπολογίσουμε τον ἐμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ, την ἀνερχόμενη κινεζική έπιρροή με τον πακτωλό χρηματοδοτήσεων γύρω ἀπό το νέο Δρόμο τοῦ Μεταξιοῦ, την ἑτεροφοβική σχέση με τη Ρωσσία, την ἐπικείμενη εἰσαγωγή τῶν δικτύων 5ης γενιᾶς στην κινητή τηλεφωνία, τη Βιομηχανική Ἐπανάσταση 4.0, την ἐπένδυση σε Ἒρευνα και Τεχνολογία και τις ἀντίστοιχες Καινοτομίες τῶν νεοφυῶν ἑταιρειῶν που θα ἀλλάξουν ἂρδη(;) τις ζωές μας, την κλιματική ἀλλαγή, την προ τῶν πυλῶν ἐνεργειακή ἀπεξάρτηση ἢ πρόθεση ἀπεξάρτησης τῆς Ε.Ε. ἀπό τη θερμή ἀγκαλιά τῆς Μόσχας και τῆς ἀπόλυτης στρατιωτικά αὐθυποταγῆς στην Οὐάσινγκτον και μαζί τον τραγέλαφο του Brexit με τις «ὃμορες» χῶρες να στήνουν χορό στ’ὂνομά του και «οἱ ἀποχωροῦντες» Βρετανοί να προσέρχονται στις κάλπες τῆς 26ης Μαΐου για να συνδιαμορφώσουν το μέλλον τῆς Εὐρώπης χωρίς να θέλουν και να εἶναι μέσα, ὃλα αὐτά ὑποδεικνύουν τις παραμέτρους μιας πολύ σοβαρῆς κατάστασης που ἡ Εύρώπη δεν δείχνει οὒτε και ἒχει ἑνιαῖα στάση.

Opera Snapshot_2019-05-08_014513_el.wikipedia.orgOpera Snapshot_2019-05-08_014553_el.wikipedia.org

Πάντως, ὃπως και να’χει, ἡ ρήση του Ἀνίβα ταιριάζει γάντι στην Ἡμέρα τῆς Εύρώπης και τις ἐπερχόμενες Εὐρωεκλογές, ψάχνοντας πού και σε ποιον ἀνήκει’

«Το δρόμο ἢ θα τόν βροῦμε ἢ θα τόν φτιάξουμε μόνοι μας..

Εὐρώπη, τις τίνος…

 

Ἀθῆνα, 09 05 2019.

Posted in 2019, Ἑλλάς, Διπλωματία, Επιστήμες, Ευρώπη, Κατηγοριοποίηση | Tagged , , , ,

23 04 – Παγκόσμια Ἡμέρα Βιβλίου

Ἀπό την πόλη τῆς Βύβλου, ἐκεῖ δίπλα στις παρόχθιες παπυροκαλαμιές τού τροφοδότη Νείλου, ξεκίνησε σταδιακά μια σιωπηρή, μα ἐξόχως δυναμική, ἐπανάσταση που ἐπηρέασε στη διαδρομή τού χρόνου τη σκέψη, την ἐπικοινωνία, τη γνωριμία τοῦ Κόσμου, τοῦ Ἂλλου και τοῦ ἑαυτοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, ἀλλάζοντας τον τρόπο την ὀργάνωση και τη μέθοδο τῆς ἢδη ὑφιστάμενης γραφῆς, πολλαπλασιάζοντας τις μεταξύ μας συνάψεις ἐνεργοποιώντας νευρωνικά δίκτυα ἐνοποιώντας μέσα ἀπό δαιδαλώδεις μηχανισμούς τοῦ Λόγου, τῆς ὁμιλίας, τῆς ἒκφρασης και τῆς ἀλληλεπίδρασης την εἰκόνα τῶν τριῶν ὑποκείμενων Προσώπων, μορφοποιημένη στο σχῆμα ἑνός βιβλίου.

Ὁ μετασχηματισμός τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου και ἡ ἀενάως βελτιούμενη ποιότητα ζωῆς πιστώνεται στο βιβλίο στους δημιουργούς τῶν ἰδεῶν και τους ἀναζητητές των, διδυμικῶς. Το πέρασμα, μάλιστα, ἀπό τη γραφή πάνω σε ὂστρακα και σε τομάρια ζώων μέχρι το ἢδη «παλιό» e-book ἢ ἂλλως ἠλεκτρονικό βιβλίο και την ψηφιοποίηση βιβλιοθηκῶν ἀνά τον κόσμο συνιστᾶ την ἁπτή ἀπόδειξη μιας ζώσης δυναμικῆς ἰσχυρῆς σκέψης με κλιμακούμενη διαβάθμιση ἀπό την αὐτονομία την αὐτοδυναμία ἓως και την αὐτοτελῆ και ἀνεξάρτητη που ἀναγνωρίζοντας την ἀτελῆ της φύση ψάχνει και ψάχνεται σ’ ἓνα ἀτέρμονο ταξίδι ἀναζήτησης τοῦ τριπτύχου και, δή, τῆς Ἀλήθειας.

Ἡ σύζευξη, μάλιστα, τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου ἀπό τις πιρόγες τοῦ Δισπηλιοῦ στην Καστοριά με τον κόσμο τοῦ παπποῦ Ὁμήρου και τῶν νεώτερων ἱλαροσατυρικοτραγικοδραματικῶν ποιητῶν και τῶν σύγχρονών των φιλοσόφων προ και μετά Σωκρατικῶν και με ἀποκορύφωση τις προσωπικότητες τοῦ Πλάτωνος και τοῦ Ἀριστοτέλους και τις περίφημες Σχολές τους με τη Βίβλο και την Ἀλήθεια μέσω των συγγραμμάτων τῶν πεφωτισμένων Ἁγίων, μελετητῶν τής ἂοκνης κι ἐπιμελοῦς ἀναπαραγωγῆς τῶν ἒργων διά τῆς ἀντιγραφῆς ἐντός τῶν διάσπαρτων ἀνά την ἐπικράτεια Μονῶν και τῆς ἀπήχησης τοῦ ἒργου τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν θα ἀποτελέσουν ἱστορικά και διαχρονικά τους πυλῶνες τοῦ Πολιτισμοῦ πολύ πέρα ἀπό τα εὐρωπαϊκά σύνορά του και ὂχι λιγότερο ἀπό την ὀνοματοδοσία ὃπου γης κι οὐρανοῦ. Λείπει, μονάχα, ὁ τρίτος πυλώνας τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ, ὁ ρωμαϊκός που στη συζυγία τῶν ὀνομάτων χαρτογραφεῖ τον Ἂνθρωπο ὡς ἑλληνορωμαϊκός. Χρειαζόταν, ἁπλῶς, να συμβεῖ ἐκείνη ἡ ἐπαναστατική πράξη τού Γουτεμβέργιου, καίτοι στην Κίνα τῆς Ἂπω Ἀνατολῆς εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἀξιοποίηση τοῦ χαρτιοῦ, με την ἀνακάλυψη τῆς Τυπογραφίας. Τα ὑπόλοιπα εἶναι Ἱστορία. Τι, ἡ Ἐπανάσταση του Βιβλίου γέννησε την Ἀναγέννηση, το Διαφωτισμό την ἐκπληκτικά ἐκρηκτική περίοδο κοινωνικῶν πολιτικῶν πολιτιστικῶν, μα κυρίαρχα, οἰκονομικῶν Ἐπαναστάσεων που ἀριθμούν, πια, τις τέσσερις’ μα πάνω ἀπ’ ὃλα, την Αὐτεπανάσταση, τού να μάθει τελικά ὁ Ἂνθρωπος τη σημασία και την ἀξία τοῦ Εἶναι ὡς ζωῆς οὐσίας ὓπαρξης και βίου ὣστε να ἀφεθεῖ διά βίου ὁμοῦ και βιωμάτων στην ἀναζήτησή την ἱεράρχησή και την κατάκτησή των για να ἀξιωθεῖ τοῦ μεγίστου ἀγαθοῦ τῆς Ἐλευθερίας και τῆς Αὐτοπροσωπίας.

Ἂλλωστε, ὃπως το ἒθεσε κι ὁ ἀμερικανός ἀρθογράφος Robert Benchley «Ποιος εἶπε ὃτι δεν ἒχουν φτιαχτεῖ ἀκόμη μηχανές τοῦ χρόνου; Ἢδη, ὑπάρχουν. Λέγονται βιβλία».

 

Ἀθῆνα, 23 04 2019.

Posted in Κατηγοριοποίηση

Θεούς σέβου

Πόσο δύσκολη ἡ σημερινή ἡμέρα, ὃταν πληροφορεῖσαι χάριν τής Τεχνολογίας, σε πραγματικό χρόνο, την καταστροφή ἑνός μνημείου παγκόσμιας πολιτισμικῆς κι ὁμοῦ πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς, αὐτοῦ τηῆ #Notredame στην Πόλη τοῦ Φωτός, το Παρίσι. Ἐμβληματική γοτθική ἀρχιτεκτονική, σύμβολο ἀναγνωριστικό τῶν Παρισίων ἀναγνωρίσιμο ὃπως και ὁ Πύργος τοῦ Άιφελ ἐγνωσμένο ἀκόμη και ἀπ’ τα μικρά παιδιά μέσα ἀπό τα ἒργα τῆς Disney, ἀπόψε ἒπειτα ἀπό ἐννέα αἰῶνες παρουσίας φλέγεται, ἐνῶ τμήματα τής ξύλινης ὀροφῆς του καταρρέουν ὃπως κατεκρημνίσθη και το κωδωνοστάσιο τοῦ ὁμώνυμου καθεδρικοῦ ἱεροῦ ναοῦ Τῆς Παναγίας τῶν Παρισίων.

Σίγουρα, ἡ ἀναζήτηση τῶν αἰτίων και δή του «γιατί» θα ἀπασχολήσει τις ἁρμόδιες ἀρχές με θέματα κι ἐρωτήματα ἀνοιχτά «πώς» και «πόσο» εὒκολα μπορεῖ να καταστραφεῖ ἓνα τόσο ἐμβληματικό «στοιχεῖο-μέγεθος» ἑνός Πολιτισμοῦ και με την ταυτότητα τοῦ θρησκευτικοῦ λατρευτικοῦ μνημείου. Ἀτύχημα, ἀστοχία ὑλικοῦ, ἐσκεμμένη πράξη; Ὃπως και να’ χει, μόνον παγκόσμια θλίψη και κατακραυγή μπορεῖ να προκαλέσει. Μαζί, και την οἰκουμενική συμπαράσταση στο γαλλικό λαό ἀποδεικνύοντας την ἀλληλεγγύη ἀνάμεσα στους λαούς ἒπειτα ἀπό τέτοια «χτυπήματα».

Opera Snapshot_2019-04-16_152150_www.instagram.com

«Η Παναγία των Παρισίων» – Henri Matisse, 1900.

Opera Snapshot_2019-04-16_152257_www.instagram.com

«Η Παναγία των Παρισίων» – Maximilien Luce

Ἂλλωστε, ὁ κέρσορας τής σημερινῆς ἡμέρας στοχεύοντας το 1865 κατέγραψε την ἀποτρόπαια δολοφονία τοῦ Ἀβραάμ Λίνκολν και στη στροφή τού 1912 τη βύθιση τοῦ Τιτανικοῦ. «Θεούς σέβου» ἀντιγράφοντας ἀπό τα ἀναθηματικά δελφικά ρητά στο ἱερό μαντεῖο τοῦ θεοῦ του Φωτός, στην κοινή μήτρα, δελφύς, τῶν Ἀνθρώπων, ἐπιμυθίου χάριν.

 

Αθήνα, 15 04 2019

Posted in Κατηγοριοποίηση

F1 * 1000

Ὃταν ἡ ὁμορφιά συναντᾶ την καινοτομία

Οἱ θρυλικές μορφές τῶν ὁδηγῶν στην ἱστορία τῶν ἀγώνων τῆς F1, με ἀφορμή την 1000 κούρσα

Ἀπόψε, ἐκεῖ στη μακρινή μας Σανγκάη, την οἰκονομική πρωτεύουσα της Κίνας, συμπληρώνεται ἓνα ἀκόμη ὀρόσημο τού Πολιτισμοῦ. Αὐτή τη φορά ὑπό το σχῆμα τού Ἀθλητισμοῦ, καθώς συνιστῶσα τού πρώτου -ισμοῦ ἀποτελεῖ ὁ δεύτερος ὁ ὁποῖος ὑφαίνει τον ἰστό τής συμμετοχῆς του ἀθόρυβα, μεθοδικά και συστηματικά. Ὃταν πρόκειται, μάλιστα, για ἀγῶνες τής κορυφαίας μορφῆς τού μηχανοκίνητου ἀθλητισμοῦ ἡ σκέψη δεν μπορεῖ παρά να ταυτιστεῖ με τι ἂλλο, τη Formula 1.

Ἐδῶ, ὃπου συναντᾶται ἡ ἀκρίβεια, ἡ λεπτομέρεια και ἡ ὑπεροχή ὂχι μόνον στην αἰσθητική ἀλλά και, ἰδίως, στην τεχνολογική καινοτομία. Ἒρευνα, ἀνθρώπινο δυναμικό, μηχανές, περιβάλλον. Ἓνα σύνθετο σύστημα τεσσάρων παραμέτρων, ξεχωριστῆς βαρύτητας ἑκάστη πού στο σύνολό τους συγκροτοῦν ἓνα ἀμάγαλμα αἰσθητικῆς και μηχανικῆς που ὃμοιό του σπανίως μπορεῖ να συναντήσει κανείς.

Κέντρο βάρους ὁ ἲδιος ὁ ἂνθρωπος και δη ἡ σκέψις του. Τέτοια που ἡ μηχανή πολύ πριν στηθεῖ ὡς μηχάνημα στην pole position ἢ ἀκόμη και στην ὃποια θέση ἒχει μετέλθει ἀπό τα στάδια τῶν μηχανικῶν ὡς προς την ἒρευνα την ἐξέλιξη την ἀνάπτυξη και την ἐφαρμογή προτύπων μοντέλων ἓως ὃτου κάθε ἐξάρτημα ἀφοῦ σχεδιαστεῖ, ἐφαρμοσθεῖ και ἐν τέλει “κουμπωθεῖ” στη σωστή του θέση. Ἐλαστικά, λιπαντικά, ἐξαρτήματα ἀκόμη και ἡ διατροφή τών ὁδηγῶν ἀποτελοῦν το ἀντικείμενο ἐνδιαφέροντος κάθε ὁμάδος. Τι εἶναι ‘δῶ που παντρεύονται ἐπιστήμη τεχνολογία φαντασία κι ὁράματα 3σδιάστες ἀπεικονίσεις κράματα μετάλλων για να σμιλεύσουν το γλυπτό σχῆμα τού μονοθεσίου.

Για να το παραλάβουν οἱ μηχανές – ὁδηγοί τής κάθε ὁμάδος και δοκιμάζοντάς το, στα ὃριά του θα προσδιορίσουν τον φάκελο «πτήσης” τού ὀχήματος. Ὁδηγοί με ὀξύνοια, ἀντίληψη και χαρακτῆρα, ἀφοῦ ξεπερνοῦν κατά πολύ τις ἀπλές ἀντοχές ἑνός μέσου ὁδηγοῦ ἐνῶ ὡς προς τα ἀντανακλαστικά οἱ ἐπιδόσεις τούς καθορίζουν ὂχι μόνον τήν ἐξέλιξη τού ἀγῶνα, μα κυρίως, ἐνίοτε, και την ἲδιά τους τη ζωή.

Ὡστόσο, δίπλα στην πίστα τών ἀγώνων ὁ ἀγῶνας τών ἀντίπαλων ὁμάδων διεξάγεται σ’ἓνα ἂλλο πεδίο μάχης, μέσα ἀπό συστήματα ἐνδοεπικοινωνίας τηλεμετρίας και προγνωστικῶν μοντέλων. Ἐδῶ, που οἱ πολύχρωμες ἀντι-g φόρμες κράνη γάντια κι μπότες τών ἀθλητῶν ἒχουν ἀντικατασταθεῖ ἀπό καλοραμμένες ἐμφανίσεις ὑψηλῆς αἰσθητικῆς σε ἀνάλογης αἰσθητικῆς lounge τετραγωνικά που με τη σειρά τους ἀπηχοῦν την κορυφαῖα μορφή σκέψης’ αὐτήν τής στρατηγικῆς. Μιας σκέψης που σε συνέχεια των ἐπί μέρους τακτικισμῶν και τακτικῆς ὑπερέχει στην ἐπίγνωση τής πραγματικότητας, στην ἀντίληψη τού περιβάλλοντος στην προβλεψιμότητα τών ἀντιπάλων και τη συνέργεια στο τρίπτυχο τών μηχανικῶν ἐπικεφαλής τών lounge τών pit stop με τους ἀνεπανάληπτους χρόνους ἐπανεξυπηρέτησης ὀχημάτων, κινητήρων και παρελκομένων και τέλος τών ἲδιων τῶν πρωταγωνιστῶν, τῶν ὁδηγῶν. Μια σκέψη που θα χτίσει ὀνόματα θρύλους στην αὐτοκίνηση της F1, θα φέρει χορηγίες, θα ντύσει με λογότυπα και χρώματα ἀπό τα αὐτοκόλλητα τῶν αὐτοκινήτων τις στολές και τις φόρμες τής κάθε ὁμάδας και θα στολίσει ἀπό τους χώρους κάθε ὁμάδος μέχρι και τα παιδικά δωμάτια ἀνά την ὑφήλιο.

Και το ἂθλημα αὐτό μάς γυρίζει, δόξα τῶ Θεῶ, στις ὁμορφιές τῶν τεσσάρων ἠπείρων‘ ἡμέρα και νύκτα’ κι ἀπ ‘τα δάση και τις θάλασσες μέχρι και την ἒρημο. Και ἀπό τις μητροπόλεις τής παλαιᾶς Εὐρώπης και το πέρασμα τού Ἂτλαντα στις πίστες τῆς Ὠκεανίας και τῆς Ἀσίας ὣστε να κλείσει ὁ κύκλος τής Γεωγραφίας. Και ἀπό το πλούσιο και χλιδάτο πριγκιπάτο τού Μονακό, ἀπό τους δρόμους τής καθημερινότητος μέχρι και τις νεοσχεδιασμένες πίστες κατά μῆκος τῆς ἀραβικῆς χερσονήσου ὡς και τις ἀκτές τῆς Σινικῆς Θαλάσσης και με το ὂνειρο τῆς δικής μας Πειραϊκῆς πίστας στην Ἀθηναϊκή ριβιέρα, ἐκεῖ στη Δραπετσώνα με τον ἐμβληματικό Λέοντα, σύμβολο τής πόλεως τοῦ Πειραιᾶ και γιατί ὂχι και του δικοῦ μας Ἀγῶνα για κάποια ἑπόμενα γενέθλια στις πίστες της F1.

formula-1®-unleashes-new-brand-identity-inspired-by-its-fans-option-2-61855769..jpeg

Το νέο λογότυπο της F1

Ἂλλωστε, ἀπό σήμερα ἒχοντας κιόλας συμπληρωθεῖ ἡ εὐχή “να τα χιλιάσεις” στο ὁρόσημο τών 1000 ἀγώνων το μέλλον φαντάζει ὑπέροχα λαμπρό ἐλπιδοφόρο και κερδοφόρο για ὃλους μας. Μάλιστα, στο γράφημα για τον 1000ό ἀγῶνα ἀπεικονίζονται ὃλες οἱ προσωπικότητες τών ἀθλητῶν που ἒγραψαν και ἐξακολουθοῦν να γράφουν Ἱστορία. Οἱ πυλῶνες τού Ἀθλήματος μορφές ἱερές ὡς ἀθλητές και προσωπικότητες καταχωρισμένες ὁριζοντίως και καθέτως ὁδηγώντας με πάθος, ἀγάπη και ἀφοσίωση κέρδισαν τον σεβασμό, την εκτίμηση και τη λατρεία τού παγκόσμιου κοινοῦ που στο πρόσωπό τους, γνωρίζοντάς τους ὡς οἰκεῖα πρόσωπα ἀκόμη και ἀποκαλώντας τους με το μικρό τους ὂνομα, ἒβλεπε το ρίσκο ἒνιωθε την ἀδρεναλίνη στις ὑπερπροσπάθειες ἀγκάλιαζε ἀθλητές, ἑταιρεῖες, μηχανές, χορηγούς ταυτιζόταν κι ἀκόμη το πράττει με γνώμονα την πιστή και κατά γράμμα ἐφαρμογή τού ἀρχαίου ρητοῦ τῶν Ὀλυμπιακών Ἀγώνων “Ταχύτερα – Ὑψηλότερα – Ἰσχυρότερα”. Ὃταν ἡ ὁμορφιά συναντᾶ την καινοτομία στη γιορτή τῶν ἀγώνων τής F1.

Ἀφιερωμένο στον Άϋρτον Σένα και τον Μάικλ Σουμάχερ…

Ἀθῆνα, 14 04 2019.

Posted in 2019, F1, Infographics, Κατηγοριοποίηση | Tagged ,

One World

Με τον Μουχαμάντ Γιουνούς στο Θέατρο «Ολύμπια»

Στην ἀρχή δεν μποροῦσα να πιστέψω την εἲδηση «Ὁ Μουχαμάντ Γιουνούς στην Ἀθῆνα, την 1η Ἀπριλίου», μα σαν τον Παβλώφ και δίχως να εἶναι ψέμα τα ἀντανακλαστικά λειτούργησαν ἂμεσα και δραστικά. Ἡ συμμετοχή του στούς ὁμιλητές τῶν «Συγκλίσεων», «Convergences», στην ἐναρκτήρια πρώτη «σύνοδο» τού νεήλυδος ἑλληνικοῦ forum «Συγκλίσεις Athens 2019 Convergences Greece Forum», χάρισε στο κοινό και την κοινωνία ὂχι ἁπλῶς το κῦρος ἑνός Νόμπελ, μα κυρίως τήν αἲγλη μιᾶς προσωπικότητος με οἰκουμενική ἀκτινοβολία, παγκόσμια ἀναγνωρισιμότητα και ἀνυπόκριτο σεβασμό’ πρωτίστως στον Ἂνθρωπο που μεταμορφώνει σταθερά ἀθόρυβα και δυναμικά τη μεγαλύτερη Δημοκρατία τού κόσμου, τήν Ινδία, και τήν πολυπληθέστερη ἀνά τετραγωνικό χώρα τής ἱνδικῆς Ὑποηπείρου, το Μπανγκλαντές με τις πρωτοβουλίες τις δράσεις και τη Στάση του, με ἀξιοθαύμαστα ἀποτελέσματα στα πιο φτωχά στρώματα οἰκονομικά και κοινωνικά τοῦ Κόσμου.

Ἡ ὁμιλία του ὑπῆρξε ὑπόδειγμα Καθηγητοῦ που με τα παραδείγματα, με τη μεταφορά τής σύγχρονης πραγματικότητας τῶν Ἰνδιῶν να ἀπέχει παρασάγγας ἀπό τη ζῶσα ἑλληνική [ἀκόμη και τῆς δεκαετοῦς οἰκονομικῆς κρίσεως] πόσω μᾶλλον τής εὐρωπαϊκῆς ἢ τοῦ Πρώτου Κόσμου και με την ἀνάπλαση τής παγκόσμιας Οἰκονομίας στην ἐποχή τῆς Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης 4.0, τήν ὑπόδειξη τού ὀξύτατου θέματος και τών ἐπακόλουθων συνεπειῶν τῆς Κλιματικῆς Ἀλλαγῆς σε οἰκουμενικῶν διαστάσεων ζήτημα, ἐπαναπροσδιόρισε την τεράστια ἀπόκλιση τής ελίτ τοῦ 1% και τού ὑπολειπόμενου 99%, ἒθεσε τό ζήτημα τῆς Δημοκρατίας και τῶν εὐκαιριῶν τῶν πολιτῶν κι ἒκλεισε το λόγο του με το ἲδιο ἐρώτημα [στΣ, που ἒθεσε και ὁ Οἰδίπους Τύραννος στον ἑαυτό του] «Ποιος εἶμαι» ὡς την ἀναγκαῖα και ἱκανή συνθήκη μαζί και προτεραιότητα για τήν ἀναζήτηση ἑνός καλύτερου, πλουσιότερου καιἀαξιοπρεπέστερου Αὒριο πού ἀρχίζει Σήμερα.

Ἡ ἐπωδός στη συνάντησή μας στο Θέατρο «Ὀλύμπια» στην καρδιά τῆς Ἀθήνας δήλωνε την κοινή παρουσία δύο πανάρχαιων Πολιτισμῶν με βαθιές ρίζες στο χρόνο τοῦ χώρου, ἐκεῖνον τής Ἀνατολῆς στο πρόσωπο τῶν Ἰνδιῶν και ἐκείνου που θεμελιώθηκε ὡς ἡ κοιτίς ὂχι ἁπλῶς τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ, μα, αὐτοῦ τοῦ Κοσμοπολιτισμοῦ. Το καλωσόρισμα στήν Ἀθῆνα συνοδευόμενο ἀπό ἓναν πηγαῖο θαυμασμό ἒκλεισε με διπλές χειραψίες ἓνα γνήσιο χαμόγελο ἓνα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και την ἐπιβεβαίωση ὃτι ὡς Πολίτες τοῦ Κόσμου ἢ ἂλλως ὡς Κοσμοπολίτες ὃ,τι μάς ἑνώνει εἶναι το Σπίτι μας. Ὁ Κόσμος Μας. One World…

Ἀθῆνα, 01 04 2019

Posted in 2019, Κατηγοριοποίηση | Tagged ,