Ἐμβληματικά

Opera Snapshot_2020-07-23_214127_www.jetphotos.com

Ἐμβληματική ἡ ἀποχαιρετηστήριος ὑπέρπτηση – διέλευση τῆς «Βασιλίσσης τῶν αἰθέρων» [Queen of the Skies] τοῦ Μεγάρου τῆς Ὂπερας τοῦ Σίδνεϋ, στην Αὐστραλία. Ὃσο, μάλιστα, περισσότερο ἀναγνωρίσιμο εἶναι το περί οὗ ὁ λόγος «ἀντικείμενο» τόσο τού προσδίδεται και το προσωνύμιο – κατηγορούμενο «Iconic», Εἰκονικός, δηλαδή, Ἐμβληματικός. Τι ὃταν ἡ μορφή, το σχέδιο, ἡ λειτουργία, ἡ χρῆσις μεταμορφώνεται σε Ἀξία τότε ἡ Εἰκόνα εἶναι ἐκείνη που μένει, ἀκόμη και ὡς περίγραμμα συν τῷ χρόνῳ, να θυμίζει την ξεχωριστή σημασία τοῦ Ἒργου που ἐπιτελεῖ ὁ Ἂνθρωπος για λογαριασμό του.

Ἀπό την Τέχνη τῆς Ἀεροναυπηγικῆς και το ἐμβληματικό Jumbo Jet, που πρωτοπέταξε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1968, μέχρι και τις ταυτόχρονες, σχεδόν, ἀνακοινώσεις τόσο της αὐστραλιανῆς Qantas ὃσο και τῆς βρετανικῆς British Airways για την ὁριστική ἀπόσυρση τῶν ἀεροπλάνων Boeing 747 που διαθέτουν στους στόλους τους, ἡ «εἰκόνα» τοῦ διώροφου, με το ἰδιόμορφο «καροῦμπαλο» ἀεροπλάνου για ὃσους ἒχουν πετάξει μαζί του συνιστᾶ παρακαταθήκη ἱστορικῆς μνήμης, ὁμορφιᾶς και μεγαλείου. Σαν τις ἱστορίες που ἀνεβαίνουν και στις Ὃπερες ὃλου τοῦ κόσμου, ἀποδίδοντας με τις Ἰδέες τη Μουσική και το Λόγο τα «Ἒργα τῶν Ἀνθρώπων» κατά τον πατέρα τῆς Ἱστορίας, τον Ἡσίοδο.

Ἀνθρώπων ἐμβληματικά Ἒργα [opera, λατινιστί], σαν κι αὐτά που ἀποτυπώνονται στη φωτογραφία.

Ἒχω πετάξει μαζί σου, Βασίλισσα…

 

QANTAS FAREWELLS “QUEEN OF THE SKIES”

Qantas_747_farewell_factsheet

Qantas Boeing 747 takes to the skies for the last time

 

 

Ἀθῆνα, 23 07 2020

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση | Tagged , , ,

1789 [14 07] 2020

louvre-eugene-delacroix-le-28-juillet-la-liberte-guidant-le-peuple-musee-du-louvre

«Ἡ Ἐλευθερία ὁδηγεῖ το Λαό» – Εὐγενίου ΝτεΛακρουά, 1830.

Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη

Χρέος Ὀφειλή Ἀξία

Ἐλεύθερον το Εὒδαιμον το Εὒψυχον

Στη σφαῖρα τῶν Μαθηματικῶν ὁ ἀριθμός ἐννέα (9) και ἡ προσέγγισή του, μέσα ἀπό ἓνα τριπλό τρίπτυχο, συνιστᾶ την ἑπιβεβαίωση σε μία ὑψηλή κλίμακα ἀξιῶν που ἐπιβεβαιώνουν την ἲδια τη Φύση με την ἐπαναληψιμότητα τῶν ἐπί μέρους ἀριθμῶν τοῦ τρία (3) τοῦ ἓξι (6) κι τοῦ προαναφερθέντος ἐννιά (9).

Ἀνάγκη Ἐπιθυμία Κόστος

Μάλιστα, ἡ σχέση τελειοῦται, ὃταν φτάσει στην τέταρτη τριάδα [ἢ και με ὃποιον ἂλλο συνδυασμό] δηλαδή στον ἀριθμό 12. Ἒτσι, ἒχουμε σχεδιάσει τέσσερεις ἐν δυνάμει συστοιχίες τριαδικῶν ἐννοιῶν που μας διευκολύνουν στη σκέψη ὣστε να καταλήξουμε στο ἐπιθυμητό ἀποτέλεσμα. Την ἐξαγωγή ἑνός ἰσχυρά ἀποδεικτικοῦ συμπεράσματος για τον συμβολισμό και την ἀλληγορία τῆς σημερινῆς ἐπετείου, τῆς 14ης Ἰουλίου τοῦ 1789. Ἡμέρα με καθολική ἀναγνωρισιμότητα ἀνά τον κόσμο για την ἀξία και τον συμβολισμό της. Ἡμέρα τῆς ἁλώσεως τῶν παρηκμασμένων φυλακῶν τῆς Βαστίλης, ἡμέρα ἀντιστάσεως στην «τριπλή» καταπιεστική πολιτική που ἀσκοῦσαν συστημικά ὁ Βασιλιάς οἱ Ἐυγενεῖς και ὁ Κλῆρος εἰς βάρος τῆς ἀδύναμης ὡς ἀνήμερα τοῦ 1789 ἀστικῆς τάξεως που πέρα ἀπο τον ἱδρῶτα κατέβαλλε συστηματικά ὑπέρ τῶν λοιπῶν ἐξουσιῶν και τον ὀβολό της και, κυρίως, το αἷμα της, στις συγκρούσεις τῆς γαλλικῆς μοναρχίας με τα ἀνταγωνιστικά βασίλεια τῆς Εύρώπης, ἰδιαιτέρως δε, ἐναντίον τῆς Αὐτοκρατορίας τοῦ Ἠνωμένου Βασιλείου που πέρα ἀπό τα μερικά χιλιόμετρα που το χωρίζουν άπό τις ἀκτές τῆς Γηραιᾶς Ἀλβιῶνος, ἐκεῖ στο Στενό τῆς Μάγχης, τούς χωρίζουν παρασάγγας ὁλόκληρες στον τομέα τῆς, τότε, Οἰκονομίας, Πολιτικῆς, Θρησκείας, συμφερόντων και τρόπου ζωῆς.

Ἀκολουθώντας ἡ γαλλική μοναρχία κατά πόδας τις αἰτίες παρακμῆς τῆς Ρώμης, καίτοι Αὐτοκρατορίες και οἱ δύο, ἡ χλιδή ὁ ξεπεσμός τῶν ἠθῶν και ἡ ἀπουσία ἑνός καθολικοῦ προγράμματος συμμορφώσεως ἐκσυγχρονισμοῦ και συντονισμοῦ τῶν ἐπιλογῶν τῆς γαλλικῆς κυρίαρχης ἐξουσίας προς τις ἐπιταγές τῶν καιρῶν ὁδήγησαν στην ἀντίδραση και με ὃπλο τη σύγκρουση την Ἀντίσταση και την Ἐξέγερση που, τελικῶς, κατέληξε στη μορφή τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, τῆς πρώτης και ἐπιτυχημένα καταγεγραμμένης κοινωνικῆς ἐπαναστάσεως στην Εὐρωπαϊκή Ἢπειρο στη νεώτερη παγκόσμια Ἱστορία.  Και ἡ πορεία προς τη Βαστίλη και ἡ ἐπίθεση ἐναντίον τῶν φυλακῶν και ἡ ἒνοπλη ἐξέγερση θα ξεκινήσουν σαν σήμερα, στις 14 Ἰουλίου του 1789, ἡ ὁλοκλήρωσή τους, ὡστόσο, και θα ἀργήσει να ἒρθει και θα ἐκτροχιαστεῖ στις ράγες της ἀνταποδόσεως και τοῦ καθρεπτισμοῦ τῆς αὐτῆς βαρβαρότητας, ἀσέβειας και εὐτέλειας προς τα πρόσωπα τις περιουσίες και τα πράγματα που έπεδείκνυε και ὁ βασιλιάς, στο ὂνομα και το πρόσωπο τῆς Τρομοκρατίας τοῦ Ροβεσπιέρου, ὂνομα και πράγμα στη συμπεριφορά με ἐκείνους τους Τριάκοντα τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας, προεξέρχοντος τοῦ Κριτίου, «ἑνός ἀνδρός ἀρχή» ἓνα και το αὐτό πράγμα.

Και προώθησε ἀλλαγές συνταγματικές για πρώτη φορά στην Ἱστορία τῆς Ἠπείρου, τόσο ριζοσπαστικά ρηξικέλευθες που γκρέμισαν την πατροπαράδοτη «ἐλέω Θεοῦ μοναρχία» ἀπό τις ἐξουσἰες της, μέχρι που την άποκεφάλισαν κιόλας για τη δόλια, εύκαιριακή και συμπαιγνιακή στάση της, εἰς βάρος ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ, ἒστω κι ἂν χρειάστηκε περισσότερος χρόνος (1793) για την ἐκτέλεσή του Λουδοβίκου ΙΣτ΄ και τῆς αὐστρικῆς συζύγου του, Μαρίας Ἀντουανέττας. Μα, ὁ ἀποκεφαλισμός ἦταν και ἡ μέθοδος ἐξοντώσεως και περιύβρισης τῶν δύο πρώτων θυμάτων τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1789.  Ὁ διοικητής τῶν φυλακῶν τῆς Βαστίλης, Μπερνάρ Ντε Λωναί, και ὁ ἐκτελῶν χρέη Δημάρχου τῆς πόλεως τῶν Παρισίων και Κοσμήτωρ τῶν Ἐμπόρων, Ζακ ντε Φλεσέρ θα εἶναι τα πρῶτα θύματα μιας ἐξηγερμένης Ἐπαναστάσεως που, στα τέλη τοῦ 18ου αἰῶνα, ἐπιζητοῦσε τον ἐπανακαθορισμό τῶν ὁρίων, τοῦ modus vivendi καθώς και τοῦ modus operandi μιας ὀλόκληρης κοινωνίας. Και ἐν μέρει το πέτυχε, ἰδιαιτέρως μάλιστα, με τη Διακήρυξη τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου και τοῦ Πολίτη που κατοχύρωνε ἐγγράφως θεμελιώδη, ἀναφαίρετα και βασικά [για ἐμᾶς, σήμερα] Δικαιώματα για τον Ἂνθρωπο. Μάλιστα, ἡ άνάγνωση και μόνον τῶν 17 ἂρθρων που συγκροτοῦν το κείμενο δεν ἀφίνει περιθώρια παρερμηνείας για την ἀξία τῶν Δικαιωμάτων για το ὑπερχρόνιο τοῦ χαρακτῆρος τους και για τη δέσμευση κάθε πολιτισμένου ἀνθρώπου να τα ἀποδεχθεῖ να τα συμμερισθεῖ και υἱοθετώντας τα να τα ἐφαρμόζει. Ἂλλωστε, το Κείμενο αύτό συνιστᾶ τόσο το πρελούδιο ἀπό την Οἰκουμενική Διακήρυξη για τα Ἀνθρώπινα Δικαιώματα, ὃσο και το ἀπαύγασμα τοῦ πιο ἐμβληματικοῦ κινήματος ‘Ιδεῶν στην Ἱστορία ὑπό τον τίτλο τοῦ Διαφωτισμοῦ σε μία ἐξελικτική τροχιά ἀπό τον έν πολλοῖς «σκοταδιστικό» χρόνο τοῦ Μεσαίωνα στην ἀναδυόμενη Ἀναγέννηση και ἐν τέλει στο «Διαφωτισμό». Και εἶναι σημαντικό να δοῦμε στην παράμετρο τοῦ χρόνου πόση ἀπόσταση ὑφίσταται ἀνάμεσα στην άρχή και την ὁλοκλήρωση τοῦ ἒργου κάθε ἐποχῆς, π.χ. Μεσαίωνας, Ἀναγέννηση, Διαφωτισμός για να μπορέσουμε να ἀντιληφθοῦμε την ποιότητα και το μέγεθος τῶν ἀλλαγῶν που ἒλαβαν χώρα στο οἰκονομικό πολιτικό πολιτισμικό και κοινωνικό ἐπίπεδο τῆς γαλλικῆς κοινωνίας.

Πράγματι, οἱ ἀλλαγές ἦταν σαρωτικές σε ὃλα τα πεδία. Τέτοιες που μεταμόρφωσαν τη γαλλική κοινωνία σε μία κοινωνία αἰχμῆς και δρομοδείχτη για την ποιότητα ζωῆς στον 21ο αἰῶνα. Καθιέρωσαν την καλλιέργεια τῶν Γραμμάτων και τῶν Τεχνῶν σε ὑψηλά ἐπίπεδα, που το Παρίσι σήμερα κεφαλαιοποιεῖ με ποικίλους τρόπους. Συνιστώντας τη δεύτερη ἀτμομηχανή τῆς Εὐρώπης, σε μία ἐποχή που οἱ κανόνες και οἱ ὃροι τῆς ζωῆς μεταλλάσσονται ραγδαῖα τόσο λόγω τῆς παγκοσμιοποιημένης Οἰκονομίας και τῶν νέων ἐπιλογῶν και ροπῶν που φέρει μαζί της [Πράσινη Οἰκονομία, Βιομηχανική Ἐπανάσταση 4.0, Ψηφιακές Καινοτόμες Ὑπηρεσίες και Ἐπιχειρήσεις] ὃσο και τῆς τρέχουσας πανδημίας τοῦ κορωναϊοῦ Covid-19 που ἐξελίσσεται σ’ἓναν τελεστή μπαλαντέρ τῶν ἐξελίξεων σε παγκόσμια κλίμακα, ἡ Γαλλία ὡς μία άπό τις πέντε μόνιμες Δυνάμεις τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ, ὡς η πρώτη σε μέγεθος και αὐτοδυναμία μέσων πυρηνική Δύναμη στην Εύρώπη, ὡς Δύναμη Πολιτισμοῦ ἐκτός ἀπό την ἐκτοπισμένη γλῶσσα ἒχει ἀκόμη ἰκμάδα στην Τεχνολογία, την Οἰκονομία, την Ἐπιστήμη και με σημεῖα ἀναφορᾶς τον Βολταῖρο, τον Ρουσσώ, τον Μοντεσκιέ με τον Γκυστάβ Ἀϊφέλ και τον Μπαρντόλντι, με τον Πιτώ και τους ἀδελφούς Μονγκολφιέ μαζί και τους Λυμιέρ και ἀπό τον Ντιρκέμ μέχρι και τον Πιερ Μπουρντέ και τον Πασκάλ Μπρυκνέρ, και ἀπό τον Κάρολο Ντυλ στον Ζακ Λε Γκοφ και τον Φερνάν Μπρωντέλ, για να καταλήξουμε στα διαμάντια τῆς Βιομηχανίας και δή τῆς Ἀεροναυπηγικῆς Τέχνης κι ἀπό κεῖ στους τρικολόρ τής Ἐθνικῆς Ὁμάδας Ποδοσφαίρου τῆς Γαλλίας για να κλείσουμε με την σχεδόν dream team τῶν Σχολῶν τῆς Γαλλικῆς Γραφῆς και τῆς Ζωγραφικῆς με τους Οὐγκώ, Μολιέρο, Καρτέσιο, Καμύ και Ζολά, Βερν και Μπαλζάκ, Ντυράς, Ντε Ρομογί και Μποβαρύ, Σαρτρ και Μααλούφ, Μαλρώ Λερού και Μαρσέλ ἀπό κοινοῦ με τους Σεζάν, Μονέ, Ματίς, Ροντέν και Ρενουάρ, Τουλούζ Λωτρέκ και ΝτεΛακρουά, Γκωγκέν και Ντεγκά, δείχνουν να συνομιλοῦν μεταξύ τους, μυστικά άθέατα δοξαστικά, ἀποτελώντας τους κρίκους μιας ἁλυσίδας Πολιτισμοῦ, με μία στιχομυθία που κινεῖται σαν το ἐκκρεμές ἢ ἀκόμη καλύτερα, σαν τις φάσεις τῆς παλίρροιας, την πλημμυρίδα και την ἂμπωτη, δύο φάσεις τοῦ αὐτοῦ φαινομένου, σαν ἓναν διάλογο που προσομοιάζει, ἀλήθεια εἶναι, μ’ ἓνα Ἒργο, θεατρικό, που διαλέγεται την πλοκή τῆς ὑποθέσεως τοῦ Μύθου με τους ὃρους που θέτει ὁ συγγραφέας ὁ ἲδιος ὁ Μῦθος και ἡ κάθε Ἐποχή και που διαλέγονται μεταξύ τους τα πρόσωπα, ὃπως τα ἒχει διδάξει να στηθοῦν και να ὑποκριθοῦν ὁ Ποιητής-Σκηνοθέτης τοῦ ἒργου, πραγματώντας, ἰδεατά, στη Σκηνή μίαν ἑρμηνεία Ἐλεύθερη, Ἀνυπόκριτη, Ἀκέραια, ἐφαρμόζοντας το «laisser faire – laisser passe» την ἀπόδοση ὂχι ἁπλῶς τοῦ φιλελευθερισμοῦ μα την οὐσία τοῦ τριπτύχου ὑπεροχῆς διαχρονικῆς τῆς ἀρχαίας Ἀθηναϊκῆς Δημοκρατίας, ὃπου κυρίαρχη δύναμη ἀξία και ἀποστολή της μια κοινωνία και κάθε κοινωνία που σέβεται τιμᾶ και ποιεῖ τους πολίτες της περί πολλοῦ σκοπό κι ὂχι μέσα ἢ ὂργανα της ὓπαρξης της,  ὃπως το ἀπέδειξαν, σαν σήμερα, οἱ Γάλλοι πολίτες, ἐκεῖ πίσω στα 1789, με κόστος τις ζωές τους και με το σύνθημά τους «Ἐλευθερία Ἰσότητα Ἀδελφοσύνη», χρέος και ὀφειλή και Ἀξία ἀπό γενιά σε γενιά ἂλλος δεν εἶναι ἀπό «το Εὒδαιμον το Ἐλεύθερον και το Εὒψυχον». Περισσότερο άπό ἐπιθυμία και κόστος, Ἀνάγκη ἲδια με τ΄Ὀξυγόνο…


200px-Declaration_of_the_Rights_of_Man_and_of_the_Citizen_in_1789

«Διακήρυξη των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (26 Αυγούστου 1789)«

«Οι αντιπρόσωποι του γαλλικού λαού, συγκεντρωμένοι σε Εθνική Συνέλευση, επειδή πιστεύουν ότι η άγνοια, η λήθη και η περιφρόνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι οι αποκλειστικοί λόγοι της κοινής δυστυχίας και της διαφθοράς των κυβερνήσεων, αποφάσισαν να εκθέσουν σε μια επίσημη διακήρυξη τα φυσικά, αναπαλλοτρίωτα και ιερά δικαιώματα του ανθρώπου με τελικό σκοπό αυτή η διακήρυξη, μια και θα βρίσκεται συνέχεια μπροστά στα μάτια του κοινωνικού σώματος, να υπενθυμίζει σε όλους αδιάκοπα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους. Ακόμη σκοπεύει να καταστήσει τις αποφάσεις της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας περισσότερο σεβαστές, μια και θα μπορούν σε κάθε περίπτωση να συγκρίνονται με τον τελικό στόχο του κάθε πολιτικού θεσμού. Τέλος, η διακήρυξη αυτή αποβλέπει να στρέψει τις διεκδικήσεις των πολιτών, που θα στηρίζονται πια σε απλές αρχές και αναμφισβήτητες, προς τη στήριξη του Συντάγματος και προς το γενικό καλό.

Επομένως, η Εθνική Συνέλευση μπροστά και κάτω από την προστασία του Ανωτάτου Όντος αναγνωρίζει και διακηρύσσει τα παρακάτω δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη:

Άρθρο 1 – Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν ελεύθεροι, με ίσα δικαιώματα. Κοινωνικές διακρίσεις γίνονται μόνο με γνώμονα το κοινό συμφέρον.

Άρθρο 2 – Σκοπός κάθε πολιτικής ένωσης αποτελεί η διατήρηση των φυσικών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου. Τα δικαιώματα αυτά είναι η ελευθερία, η ιδιοκτησία, η ασφάλεια και η αντίσταση στη βία.

Άρθρο 3- Το Έθνος είναι η αποκλειστική πηγή κάθε εξουσίας. Καμία ομάδα ανθρώπων και κανένα άτομο δεν μπορεί να ασκεί εξουσία που δεν απορρέει από το Έθνος.

Άρθρο 4 – Ελευθερία σημαίνει το να μπορεί να πράττει το κάθε άτομο οτιδήποτε δε βλάπτει ένα άλλο άτομο. Έτσι, η άσκηση των φυσικών δικαιωμάτων κάθε ανθρώπου θέτει σαν όριο το σημείο εκείνο, από το οποίο αρχίζει η άσκηση των ίδιων δικαιωμάτων για το άλλο άτομο. Το όριο αυτό δεν καθορίζεται παρά μόνον από το νόμο.

Άρθρο 5 – Ο νόμος μπορεί να απαγορεύσει μόνο ό,τι είναι επιζήμιο για την κοινωνία. Ό,τι δεν απαγορεύεται από το νόμο θεωρείται επιτρεπτό και δεν μπορεί σε κανέναν να επιβληθεί να κάνει κάτι που δεν ορίζεται από το νόμο.

Άρθρο 6 – Ο νόμος αποτελεί έκφραση της κοινής βούλησης. Όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα, προσωπικά ή με αντιπροσώπους τους, να μετέχουν στη θέσπισή του. Ο νόμος πρέπει να είναι ο ίδιος για όλους, ανεξάρτητα αν προστατεύει ή τιμωρεί. Εφόσον όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο, μπορούν όλοι να μετέχουν το ίδιο και στα δημόσια αξιώματα, στις θέσεις και τις υπηρεσίες ανάλογα με τις ικανότητές τους και χωρίς καμία άλλη διάκριση παρά αυτή που πηγάζει από την αρετή τους και το ταλέντο τους.

Άρθρο 7. Κανένα άτομο δεν μπορεί να κατηγορηθεί, να συλληφθεί ή να κρατηθεί παρά μόνο στις περιπτώσεις που ο νόμος ορίζει και σύμφωνα με τις διαδικασίες που προκαθορίζονται από αυτόν. Όσοι αιτούνται, εκδιώκουν, και εκτελούν αμέσως ή εμμέσως αυθαίρετες εντολές πρέπει να τιμωρούνται. Όπως επίσης, κάθε πολίτης ο οποίος καλείται ή συλλαμβάνεται εν ονόματι του νόμου πρέπει να συμμορφώνεται αμέσως, κάθε αντίσταση που προβάλλει όντας ομολογία ενοχής.

Άρθρο 8 – Ο νόμος οφείλει να επιβάλλει ποινές που είναι αποκλειστικά και απόλυτα αναγκαίες. Κανείς δεν μπορεί να τιμωρηθεί παρά με νόμο που είχε θεσπιστεί πριν το αδίκημα και ο οποίος εφαρμόζεται νόμιμα.

Άρθρο 9 – Επειδή κάθε άνθρωπος θεωρείται αθώος έως ότου αποδειχτεί η ενοχή του, αν κριθεί αναγκαίο να συλληφθεί, κάθε αυστηρό μέτρο που δεν θα ήταν αναγκαίο για τη σύλληψή του απαγορεύεται αυστηρά από το νόμο.

Άρθρο 10 – Κανείς δεν πρέπει να διώκεται για τις πεποιθήσεις του, ακόμη και τις θρησκευτικές, εφ’όσον η εκδήλωσή τους δεν διαταράσσει τη δημόσια τάξη που ο νόμος έχει επιβάλλει.

Άρθρο 11 – Η ελεύθερη ανταλλαγή σκέψεων και ιδεών είναι ένα από τα πολυτιμότερα δικαιώματα του ανθρώπου. Επομένως, κάθε πολίτης έχει τη δυνατότητα να ομιλεί, να γράφει, και να τυπώνει τα έργα του ελεύθερα, αρκεί να μην κάνει κατάχρηση αυτής της ελευθερίας σε περιπτώσεις που ορίζονται σαφώς από το νόμο.

Άρθρο 12 – Η εξασφάλιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη κάνει αναγκαία την ύπαρξη μιας κρατικής εξουσίας. Άρα αυτή η εξουσία έχει θεσπιστεί για το καλό όλων και όχι για την ιδιωτική ωφέλεια αυτών, στους οποίους έχει ανατεθεί.

Άρθρο 13 – Για τη συντήρηση της κρατικής εξουσίας και για τα έξοδα της διοίκησης μια κοινή συνεισφορά είναι αναγκαία. Η συνεισφορά αυτή πρέπει να είναι κατανεμημένη με δικαιοσύνη στους πολίτες, ανάλογα με τις δυνατότητές τους

Άρθρο 14 – Όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα, αυτοπροσώπως ή με τους αντιπροσώπους τους, ν’αποδέχονται ελεύθερα την αναγκαιότητα της δημόσιας εισφοράς, να παρακολουθούν τη χρήση της και να καθορίζουν την ποσότητα, τη διάθεση, την είσπραξη και τη διάρκειά της.

Άρθρο 15 – Η κοινωνία έχει το δικαίωμα να ζητήσει ευθύνη από κάθε δημόσιο λειτουργό για τον τρόπο που άσκησε το λειτούργημά του.

Άρθρο 16 – Κάθε κοινωνία η οποία δεν έχει εξασφαλίσει τα δικαιώματα των πολιτών της και δεν έχει καθορίσει με ακρίβεια τη διάκριση των εξουσιών, δεν μπορεί να θεωρηθεί οργανωμένη.

Άρθρο 17 – Επειδή η ιδιοκτησία είναι ένα απαραβίαστο και ιερό δικαίωμα κανείς δεν μπορεί να τη στερηθεί παρά μόνο σε περίπτωση δημόσιας ανάγκης που έχει καθορισθεί από το νόμο και φυσικά με την προϋπόθεση να καταβληθεί προηγουμένως στον κάτοχο μια δίκαιη αποζημίωση.

 

«Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1793)»

  1. Σκοπός της κοινωνίας είναι η γενική ευημερία. Η κυβέρνηση υπάρχει μόνο και μόνο για να δίνει στον άνθρωπο την εγγύηση πως θ’ απολαμβάνει τα φυσικά και αναφαίρετα δικαιώματά του.
  2. Τα δικαιώματα αυτά είναι η ισότης, η ελευθερία, η ασφάλεια και η ιδιοκτησία.
  3. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, και φυσικά και μπροστά στο νόμο.
  4. Ο νόμος είναι ελεύθερη κι επίσημη εκδήλωση της κοινής θελήσεως. Είναι ίδιος για όλους, είτε όταν προστατεύει είτε όταν τιμωρεί. Δε μπορεί να διατάζει παρά όσα είναι δίκαια κι ωφέλιμα στην κοινωνία. Δε μπορεί ν’ απαγορεύει παρά όσα είναι βλαβερά γι’ αυτήν.
  5. Όλοι οι πολίτες είναι δεκτοί σε κάθε δημόσιο λειτούργημα. Οι ελεύθεροι λαοί, εκλέγοντας τους δημόσιους λειτουργούς, δεν αναγνωρίζουν άλλους λόγους προτιμήσεως απ’ την αρετή, την εξυπνάδα και τη μόρφωση.
  6. Η ελευθερία είναι μια δύναμη που ανήκει στον άνθρωπο, και που του επιτρέπει να ενεργεί χωρίς να βλάπτει τα δικαιώματα του άλλου. Για πηγή της έχει τη φύση, για κανόνα της τη δικαιοσύνη, και για προστασία της το νόμο.
  7. Καθένας έχει δικαίωμα να δημοσιεύει τις σκέψεις και τα φρονήματά του, με τον τύπο, με τον προφορικό λόγο ή ό­πως αλλιώς νομίζει. Οι πολίτες μπορούν να συνέρχονται ειρηνικά και να ασκούν ελευθέρα όποιο θρήσκευμα πιστεύουν.
  8. Ο νόμος πρέπει να προστατεύει την κοινή και την προσωπική ελευθερία απέναντι στην καταπίεση εκείνων που κυβερνούν.
  9. Κανείς δεν καταδιώκεται, δε συλλαμβάνεται, ή φυλακίζεται παρά όταν κι όπως ορίζει ο νόμος.
  10. Όσοι ζητούν, εκδίδουν, υπογράφουν ή διατάζουν την εκτέλεση παρανόμων πράξεων είναι ένοχοι και τιμωρούνται.
  11. Κανείς δεν δικάζεται και δεν τιμωρείται αν δεν απολογηθεί πρώτα, αν δεν κλητευθεί νόμιμα, κι αν δεν υπάρχει αντίστοιχος νόμος, που να δημοσιεύτηκε πριν απ’ την κολάσιμη πράξη του.
  12. Δικαίωμα ιδιοκτησίας είναι το προνόμιο κάθε πολίτη να μεταχειρίζεται και να διαθέτει όπως νομίζει καλύτερα την περιουσία του, τα εισοδήματά του, τους καρπούς της εργασίας και της δραστηριότητάς του.
  13. Όλοι μπορούν να διαθέσουν όπως νομίζουν τη δουλειά τους και τον καιρό τους, μα ούτε οι ίδιοι μπορούν να πουλήσουν τον εαυτό τους, ούτε να πουληθούν από άλλους, γιατί το πρόσωπο τους είναι ιδιοκτησία αναπαλλοτρίωτη. Ο νόμος δεν αναγνωρίζει ιδιαίτερη τάξη δούλων ή υπηρετών, αλλά μόνο ανταλλαγή υπηρεσιών κι αμοιβών ανάμεσα στον εργαζόμενο και τον εργοδότη.
  14. Κανείς δεν στερείται και το ελάχιστο μέρος της ιδιοκτησίας του χωρίς δική του συγκατάθεση, παρά μόνο όταν αποδειχτεί πως κάποια δημόσια ανάγκη απαιτεί αυτή τη στέρηση, κι αφού δοθεί μια δίκαιη αποζημίωση.
  15. Κανένας φόρος δεν επιβάλλεται όταν δεν αποβλέπει σε δημόσια ωφέλεια. Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να συνεργάζονται στον προσδιορισμό των φόρων, να επιβλέπουν τη χρήση τους και να ελέγχουν τη διαχείρισή τους.
  16. Τα δημόσια βοηθήματα είναι χρέος ιερό. Η κοινωνία πρέπει να προνοεί για τη συντήρηση των δυστυχισμένων πολιτών.
  17. Η παιδεία είναι γενική ανάγκη. Η κοινωνία πρέπει να ενισχύει μ’ όλες τις δυνάμεις της τις προόδους του ανθρώπινου λόγου, κάνοντας τη μάθηση προσιτή σε κάθε πολίτη.
  18. Η κυριαρχία ανήκει στο λαό, είναι αδιαίρετη, απαράγραπτη κι αναπαλλοτρίωτη.
  19. Καμιά μερίδα του λαού δε μπορεί να μεταχειριστεί την εξουσία ολόκληρου του λαού. Η μειοψηφία έχει το δικαίωμα να εκφράσει τη θέληση της ελεύθερα κι ανεμπόδιστα.
  20. Κάθε άρπαγας της εθνικής κυριαρχίας πρέπει να σκοτώνεται αμέσως απ’ τους ελεύθερους πολίτες.
  21. Ο λαός έχει πάντα το δικαίωμα ν’ αναθεωρεί και να μεταρρυθμίζει το Σύνταγμά του.
  22. Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να συνεργάζεται στη σύνταξη του νόμου και στο διορισμό των εντολοδόχων του.
  23. Οι δημόσιες θέσεις είναι ουσιαστικά προσωρινές.
  24. Τα εγκλήματα των εντολοδόχων του λαού δεν πρέπει ποτέ να μένουν ατιμώρητα.
  25. Το δικαίωμα της υποβολής αναφορών στους αρμοδίους δεν μπορεί ποτέ ν’ απαγορευτεί, ν’ αναβληθεί ή να περιοριστεί.
  26. Η αντίσταση εναντίον της καταπιέσεως είναι συνέπεια των φυσικών δικαιωμάτων του ατόμου.
  27. Ολόκληρη η κοινωνία καταπιέζεται όταν ασκείται καταπίεση σ’ ένα και μόνο μέλος της. Και κάθε μέλος καταπιέζεται, όταν ασκείται καταπίεση σ’ όλη την κοινωνία.
  28. Όταν η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα του λαού, η επανάσταση είναι για το λαό, και για κάθε μερίδα του, το πιο ιερό κι αναγκαίο καθήκον.

Ἀθῆνα, 14 07 2020  

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση

Ὃταν το μέσο εἶναι το Μήνυμα

09 07

Στο ὑπό ψήφισιν Σχέδιο Νόμου, με ἡμερομηνία 29 06 2020, ὃπως παρατίθεται αὐτούσιο στο τέλος τοῦ κειμένου, και ὑπογράφεται ἀπό ἐννέα ὑπουργούς τής παρούσης κυβερνήσεως γράφεται «Ἱστορία». Μαζί και «Ἒκθεση». Ἲσως γι’αὐτό το λόγο, ὑπογράφεται και ἀπό την ὑπουργό Παιδείας…

«Ἒκθεση», και μάλιστα, «Ἒκθεση Ἰδεῶν», ὃταν μελετήσει κάποιος το Ἂρθρο 19 τοῦ ὡς ἂνω Σ/Ν με τίτλο «Σύσταση Διεύθυνσης Πρόληψης της Βίας στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη». «Ἒκθεση» αὐτούσια, σχεδόν πάρε-βάλε σε λοβοτομημένους ὑποψηφίους Πανελληνίων Ἐξετάσεων με τις παραγράφους 2-5 να άποτελοῦν την αἰχμή τῆς τεκμηριωμένης προπαγάνδας. Τι, την ἲδια ὣρα που ἡ κυβέρνηση, ἡ κάθε κυβέρνηση ὡς ἒμπρακτη μορφή συμμορίας, νόμιμης και θεσμικῆς, [ἓτερον ἑκάτερον], που νέμεται την ἐξουσία, ἂρα και τον πλοῦτο μιᾶς κοινωνίας, τῆς κάθε κοινωνίας, διαχειρίζεται με την οἰκονομική της πολιτική μέτρα που, ἐπί δεκαετίες, ταλανίζουν το λαό,  ἰσοπεδώνοντας (κυριολεκτικά) τις κατώτερες οἰκονομικά τάξεις, ἐξαϋλώνοντας τη δικλεῖδα ἀσφαλείας και μοχλό σταθερότητος και ἀνάπτυξης τῆς κοινωνίας, τη μεσαῖα τάξη, καταστρατηγεῖ, ἐμπράκτως, πια, και σε ἀνύποπτο χρόνο, Δικαιώματα ἐλέω και ἐπ’εὐκαιρία τῆς προϊούσης πανδημίας τοῦ Covid-19, τοῦ κορωναϊοῦ, που ἃπτονται τῆς οὐσίας τοῦ Πολιτεύματος’ τῆς Προστασίας τῆς Δημοκρατίας.

Και ἐδῶ, ἡ γενική ἀντικειμενική [τῆς Δημοκρατίας] χρήζει ἐπεξεγήσεως. Ποιος προστατεύει ὡς ἀντικείμενο πράξης του τη Δημοκρατία; Και τι περιεχόμενο ἀποκτᾶ ἡ ἒννοια τῆς προστασίας’ ὂχι, και φυσικά, ὂχι τῆς Δημοκρατίας, ἀφοῦ το περιεχόμενο τῆς ἒννοιας και ὡς σημαῖνον και ὡς σημαινόμενον ἀποκαλύφθηκε, ἐδῶ, στην Ἀθῆνα, το «κλεινόν ἂστυ» τῆς Κλασσικῆς Ἐποχῆς, στον περίφημο Ὓμνο τῆς Δημοκρατίας και τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, ἀπό τον παπποῦ Θουκυδίδη και διά τῆς γραφίδος του στον «Περικλέους Ἐπιτάφιο»: [2.37.1] «Χρώμεθα γάρ πολιτείᾳ οὐ ζηλούσῃ τούς τῶν πέλας νόμους, παράδειγμα δέ μᾶλλον αὐτοί ὄντες τισίν ἢ μιμούμενοι ἑτέρους. καί ὄνομα μέν διά τό μή ἐς ὀλίγους ἀλλ᾽ ἐς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται· μέτεστι δέ κατά μέν τούς νόμους πρός τά ἴδια διάφορα πᾶσι τό ἴσον, κατά δέ τήν ἀξίωσιν, ὡς ἕκαστος ἔν τῳ εὐδοκιμεῖ, οὐκ ἀπό μέρους τό πλέον ἐς τά κοινά ἢ ἀπ᾽ ἀρετῆς προτιμᾶται, οὐδ᾽ αὖ κατά πενίαν, ἔχων γέ τι ἀγαθόν δρᾶσαι τήν πόλιν, ἀξιώματος ἀφανείᾳ κεκώλυται. [2.37.2] ἐλευθέρως δέ τά τε πρός τό κοινόν πολιτεύομεν […] [2.37.3] ἀνεπαχθῶς δέ τά ἴδια προσομιλοῦντες τά δημόσια διά δέος μάλιστα οὐ παρανομοῦμεν, τῶν τε αἰεί ἐν ἀρχῇ ὄντων ἀκροάσει καί τῶν νόμων, καί μάλιστα αὐτῶν ὅσοι τε ἐπ᾽ ὠφελίᾳ τῶν ἀδικουμένων κεῖνται καί ὅσοι ἄγραφοι ὄντες αἰσχύνην ὁμολογουμένην φέρουσιν».

[2.37.1] «Το πολίτευμα που έχομε σε τίποτε δεν αντιγράφει τα ξένα πολιτεύματα. Αντίθετα, είμαστε πολύ περισσότερο εμείς παράδειγμα για τους άλλους παρά μιμητές τους. Το πολίτευμά μας λέγεται Δημοκρατία, επειδή την εξουσία δεν την ασκούν λίγοι πολίτες, αλλά όλος ο λαός. Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι μπροστά στον νόμο για τις ιδιωτικές τους διαφορές. Για τα δημόσια αξιώματα προτιμώνται εκείνοι που είναι ικανοί και τα αξίζουν και όχι εκείνοι που ανήκουν σε μια ορισμένη τάξη. Κανείς, αν τύχει και δεν έχει κοινωνική θέση ή αν είναι φτωχός, δεν εμποδίζεται γι᾽ αυτό να υπηρετήσει την πολιτεία, αν έχει κάτι άξιο να προσφέρει. [2.37.2] Στη δημόσια ζωή μας είμαστε ελεύθεροι, […] Αν, ωστόσο, η αυστηρότητα λείπει από την καθημερινή μας ζωή, στα δημόσια πράγματα, από εσωτερικό σεβασμό, δεν παρανομούμε. Σεβόμαστε τους άρχοντες, πειθαρχούμε στους νόμους και, μάλιστα, σε όσους έχουν γίνει για να προστατεύουν τους αδυνάτους και όσους που, αν και άγραφοι, είναι ντροπή να τους παραβαίνει κανείς» . Μετάφραση Ἀγγέλου Βλάχου.

Μελετώντας κάποιος το κείμενο τοῦ Θουκυδίδου εἶναι έμφανής ἡ διαφορά τῶν ἀντιλήψεων και τῆς κοσμοθεωρίας ἀνἀμεσα στην Ἀθηναϊκή Δημοκρατία, προπύργιο και θεμελιωτἠ τοῦ Πολιτεύματος, ἀνά τον κόσμο, με την Γ΄ Ἑλληνική Δημοκρατία και δή τα τελευταῖα 40 χρόνια μεταξύ τῆς τελευταίας και, άντιστοίχως, τῆς πρώτης εἰκοσαετίας τοῦ 20ου και τοῦ 21ου αἰῶνος, ὁμοῦ μεταξύ τῆς δεύτερης και τῆς τρίτης μ.Χ. χιλιετίας.

Ἒκπτωση’ ἡ πρώτη και η πιο οὐσιαστική ἒννοια που μου ἒρχεται στο νου. Ἒκπτωση ἀξιῶν, ἰδανικῶν, ἰδεωδῶν, ὁραμάτων. Ἠ Ἑλλάς σε ἒκπτωση, ὂχι ἁπλῶς σε πτώση. Σε ἐκποίηση, σε ξεπούλημα, σε λεηλασία. Σε λεηλασία πlootου, ὂπου σύννομα και συντεταγμένα, ὁμοῦ και ληστρικά, ὃσοι ἀσκοῦν ἐξουσία στη χώρα, το κράτος δηλαδή με τις διάφορες μορφές του λεηλατεῖ τους πολίτες του, καταπατώντας την ἀρχή τῆς Ἰσότητος και τῆς Ἰσονομίας. Καταστρατηγώντας την Ἰσοπολιτεία, και με ὃπλο, συνεργό και ἀδελφό, κιόλας ἀπό τη Μυθολογία, τη Βία, το Κράτος ἀσκεῖ ἀπερίσπαστο το ἒργο του.  Κυβένηση, ΒτΕ, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ, Τράπεζες. Πόσες ἐξουσίες διαβάζεις; Πόσες μορφές τοῦ κράτους ἀναγνωρίζεις; Πόσα δικαιώματα σού άναγνωρίζουν; Πώς σε  παγιδεύουν, πώς σού φαλικιδεύουν τα δικαιώματά σου; Πώς νέμουν την ἐξουσία μεταξύ των, ἒχοντας τον πολίτη στην ἐξορία τῶν ἀποφάσεῶν τους; Για ποιον ἀποφασίζει ἡ ἑκάστοτε μορφή ἐξουσίας; Στο Δημοψήφισμα; Στις μαζικές πρωτοφανεῖς κι ὀγκώδεις διαδηλώσεις που διατράνωναν τη βούληση για τη Μακεδονία, ἐνάντια στο μόρφωμα τῆς «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν»; Στα ἀντιλαϊκά κι ἀντεθνικά μέτρια τῶν Μεσοπρόθεσμων Προγραμμάτων Προσαρμογῆς, για να μην ξεχνᾶ ποτέ ὁ λαός την ὑποτέλεια που τον βύθισαν συντεταγμένα ὃλα τα προηγούμενα ὂργανα, ὀνομάστηκαν «Μνημόνια» και οἱ ἐσμοί σε «θεσμούς» ὣστε να ἀποκτήσουν κῦρος και δύναμη εἰς βάρος ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ; Ποῖα πρόσωπα ἦσαν ἐπικεφαλής σε θεσμικές θέσεις τοῦ κράτους, σε κάθε κρίση; Πώς περιορίζουν τον κῦκλο σου; Τον κῦκλο τοῦ Πολίτη. Πώς ὁρίζεται και ἀπό ποιους ἡ «περίμετρος» ἢ και ἡ «διάμετρος» τῆς Δημοκρατίας;  Και πὠς το κράτος «ὁρίζει» την προστασία τῆς Δημοκρατίας, ὃπως το βολεύει ἡ ἑκάστοτε για κάθε φορέα χωριστά ἑρμηνεία της. Κι ἂν συνυπολογίσουμε ὃτι το ἲδιο το κράτος, με τις παραπάνω μορφές-δομές του χτίζει συστηματικά κι ἒνα παρά-κράτος με μηχανισμούς ἒγνωσμένους σε λίγους, με ἐσωτερική πληροφόρηση κι ὀργάνωση συμμοριῶν, κι ἐπιπλέον, παράλληλα και ταυτόχρονα με αύτό «τρέχει» κάθε ἓνας μηχανισμός ἒξω ἀπό τους προαναφερθέντες, τότε εἶναι καταφανές ὃτι οἱ Μνηστῆρες τῆς Πηνελόπης ὑπολείπονται χωρίς να ὡχριοῦν μπροστά στη διεκδίκηση τῆς έξουσίας και τῶν ὠφελημάτων της.

Σε μία χώρα και κοινωνία πτωχευμένη πνευματικά και διανοητικά, πολύ πριν ἡ κρίση χτυπήσει και τις τσέπες τῶν πολιτῶν της, πολιτικά και πολιτειακά ἀπονευρωμένη, ἀπό ἡγεσίες [Θοῦ, Κύριε] ἐξωνημένες κι άργυρώνητες σε μισθοδοσίες και ἐργολαβίες ἂλλων,  ἀπό μία χώρα χωρίς πυξίδα, ὃραμα και προσανατολισμό, με λεηλατημένο ὂχι μόνον τον πλοῦτο της ἀλλά κάθετα ὀριζόντια κι ἐγκάρσια ὃλο το διοικητικό μηχανισμό της ἀπό την πέμπτη φάλαγγα, τον συνδικαλισμό και την κομματοκρατία, ὃπου οἱ Τράπεζες συντάσσουν ὃ,τι προβάλλουν τα ΜΜΕ και ἁπλῶς προσυπογράφουν οἱ θαμῶνες τῆς μεγαλύτερης παράγκας που γνώρισε ποτέ ὁ τόπος, ἐκεῖ στη γωνία τῶν λεωφόρων Βασιλίσσης Σοφίας και Ἀμαλίας, γωνία, ἀγωνιᾶ ὁ ὑπουργός «Προστασίας τοῦ Πολίτη» για τη διασφάλιση της τάξης, της όμαλότητος και τῆς νομιμότητος, ὃταν ὁ ἲδιος ὡς πολυάσχολος δεν εἶχε χρόνο να διαβάσει το Μνημόνιο που χειραγώγησε, δουλοπρεπῶς, ὑπό τις ἐπιταγές τῶν ξένων, ὡς γνήσιο δουλικό, την ἑλληνική κοινωνία την προηγούμενη δεκαετία; Ἢ μήπως ὁ ὑπουργός τῶν Ἐσωτερικῶν, γνήσιο στέλεχος δημοκρατικῶν άρχῶν, μεγαλωμένος με το ἐγχειρίδιο τοῦ Περισσοῦ ὑπό μάλης, ἒχει περί περισσοῦ την ἲδια τη Δημοκρατία, έξυπηρετώντας την Ἐξουσία που τον περιέθαλψε γι΄αύτό το λόγο. Για τη σιωπή. Για δε τον ὑπουργό Μεταναστευτικῆς Πολιτικῆς μᾶλλον δεν ἀξίζει να γίνεται λόγος’ λογικά, θα πρέπει να λογοδοτεῖ ἀπ’εὐθείας στον μεγαλοδιακινητῆ ἀνθρώπινων ψυχῶν που  καταλήγουν σε φυλακισμένα σώματα Σόρρος και τα ἱδρύματα-βιτρίνες του…

Για τη σιωπή που έξαγοράζεται… Για τη σιωπή που φιμώνει… Τι, ἡ σιωπή ἂλλο δεν εἶναι ἀπό το ἀποτέλεσμα, το μεθοδικά ἐνορχηστρωμένο και ἢδη, ἀπό καιροῦ, ἐργαλειοπημένου μοντέλου ἐλέγχου, σχεδόν ὁριακά, πια, τῆς κοινωνίας. Για τη συνένοχη σιωπή, ὣστε να μπορεῖ να διαμοιραστεῖ ἡ εὐθύνη προς ὃλους και να γίνει ἀποδεκτή ἀπ’ὃλους, χωρίς σκέψη, χωρίς ἒλεγχο, χωρίς διάλογο. Χωρίς ἀντίλογο, που συνιστᾶ κριτική προϋπόθεση τοῦ διαλόγου. Και, κυρίως, χωρίς Ἀντίδραση και δή, χωρίς Ἀντίσταση. Τι, ἡ ἒξοδος ἀπό τη ραστώνη, την ἀδράνεια και την «κόπωση» εἶναι βαθύτατα προσωπική πράξη και στάση ἀπέναντι στον Ἂλλον, τον ἑαυτό και την ἰσορροπία τοῦ καθενός.

Το τετράμηνο Μαρτίου – Ἰουλίου 2020 εἶναι σίγουρο ὃτι θα μείνει στην Ἱστορία. Για τις συνθῆκες που διηγάγαμε ὡς χώρα, για τους «έλευθέρως» πολιορκημένους πολίτες. Για τα 600 κρεββάτια τῶν Μονάδων Ἐντατικῆς Θεραπείας και τα γραφήματα που προέβλεπαν με μαθηματική άκρίβεια και ὑπολογιστική διάνοια την κορύφωση τοῦ «δράματος» και τη μετέθεταν άπό βδομάδα σε βδομάδα. Για το δίδυμο, κυρίως, των τηλεοπτικῶν «προσώπων» με πανελλαδική ἐμβέλεια που άπομόνωσαν σε ἀγαστῆ συμπαιγνία με τα ΜΜΕ μία ὁλόκληρη χώρα, ἀποδίδοντας «ἀτομική» εὐθύνη προς σύμπασα την ἑλληνική κοινωνία. Ἀπό τον ἐγκλεισμό και την περιστολή Δικαωμάτων, την «ἐνημέρωση» τοῦ συστήματος μετακινήσεων και για την ὣρα την αὐτοϋπογραφή μεταβάσεως ἀπό το σημεῖο Α στο Β για συγκεκριμένους λόγους. Για την «ἐπιτήρηση» τῶν ζωῶν μας. Για την ἐπαπειλούμενη δημόσια Ἀσφάλεια και Ὑγεία, με ὂχημα την περιστολή. Για την κατάφωρη καταστολή τῶν θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν; Για το ἀλησμόνητο Πάσχα τοῦ 2020; Για τη σιγή τῶν μεγαφώνων, για την «πιστή» ἐφαρμογή τῶν μέτρων «προστασίας» που ἐγκατέστησαν ὑπηρεσίες «Security» στους Ἱερούς Ναούς; Για την ἐξ ἀποστάσεως προσαρμογή τῶν ζωῶν μας στις καινοφανεῖς συνθῆκες. Συνθῆκες τῆς ἀπομονώσεως, ἐγκλεισμοῦ, σιγῆς, σιωπῆς. Με κλειστές ἐπιχειρήσεις, με μία καθιζάνουσα Οίκονομία, με χειραγωγούμενη την Πληροφορία, με πολίτες ἓρμαια τοῦ Tik tok, τοῦ Instagram,  τοῦ Facebook, τοῦ Netflix, με θεοποιημένη την αὐτοεικόνα τους, ἡ μόνωση με στάδιά της, την αὐτοαπομόνωση και την αὐτοαπόγνωση γεννᾶ πληθώρα προβληματικῶν συμπεριφορῶν’ ἀπό το πώς συμπεριφέρεται κάποιος στους ἂλλους μα, κυρίως, στον ἑαυτό του. Μετά το καλοκαίρι, με την Οἰκονομία σε καινούρια κρίση, με τον Τουρισμό, τον μεγάλο τροφοδότη της να ὑπολειτουργεῖ, συνεισφέροντας ἀναλόγως, με μια σοβοῦσα κρίση με τη γείτονα Τουρκία που ἐνέχει τον χαρακτῆρα πολεμικῆς έμπλοκῆς προ τῶν θυρῶν, με την πλειονότητα τῶν πολιτῶν τῆς χώρας να προσπαθοῦν να άνατάξουν τις ζωές τους, στα δεδομένα τῶν μέσων τῆς δεκαετίας τοῦ 2000, με μία νεολαῖα σε πλήρη ἀφασία ἀδράνεια και μετέωρη, αύτή δείχνει να εἶναι ἡ καλύτερη στιγμή για να περισταλοῦν ἀκόμη πιο ἀποτελεσματικά τα Δικαιώματα τοῦ Πολίτη.

Και μάλιστα περιστέλλονται ἀπό ἐκεῖνον που εἶναι καθ’ὓλην ἁρμόδιος για την Ἀστυνόμευση και την Καταστολἠ. Ἒτσι, ἐπιφορτίζεται ὁ μηχανισμός τῆς ΕΛ.ΑΣ. και τοῦ Λ.Σ. να ἐπιλαμβάνεται ὡς ὁ ἐνδιάμεσος ἐκεῖνος φορέας για να ἐλέγχει, να μεσολαβεῖ, να ἐπικοινωνεῖ και ἐν τέλει, με πρόσχημα τη διαμεσολάβηση, να ἐντέλλεται την πραγματοποίηση ἢ όχι μιας ἀπεργίας, μίας διαδηλώσεως, μίας διαμαρτυρίας. Και με «σημαῖα» την Οἰκονομία, με σύμβολο το τῆς ΕΛ.ΑΣ. ἒμβλημα, και ὃπλο τον ἐξοπλισμό των φαιομπλε dildo – Ορκ δυνάμεῶν της, μετακυλίεται το κέντρο βάρους ἀπό την οὐσία της ἑκάστοτε Ἐκδηλώσεως σε τυπολατρεία, διεκπεραιωτική διαδικασία, μα κυρίως σε ἐλεγκτικό μηχανισμό. Κι αὐτό συνιστᾶ ἐκφυλισμό τοῦ Πολιτεύματος, ἒκπτωση τῆς Δημοκρατίας, ἀξιακἠ ὑποβάθμιση τῆς ζωῆς ὃλων μας. Βλέπετε το τέλος τοῦ ἰδιόμορφου αὐτοῦ τετραμήνου δείχνει πιο ἀποτελεσματικό στη συμμόρφωση, την ὁμογενοποίηση, την ὁμοιομορφία.

Μα, με ὃπλο, τη ΒτΕ, την ΕΛ.ΑΣ.,  τη δική σου σιγή, τη δική σου σιωπή, το Πολίτευμα μεταπίπτει ἐκπίπτοντας σε μία ίδιόμορφη τυραννία’ το χείριστο πολίτευμα κατά τον μέγιστο τῶν φιλοσόφων, Ἀριστοτέλη, διολισθαίνοντας ἀπό την προγενέστερη μορφή του, την ὀλιγαρχία΄ Ἲσως, αυτός να εἶναι και ὁ ἀντικειμενικός σκοπός τῶν έπί μέρους μορφῶν διακυβέρνησης τοῦ κράτους΄ Ἡ τυραννία. Μα, ὃπως το ἒθεσε και ὁ Τόμας Τζέφερσον, πρωτεργάτης τής «Διακηρύξεως τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀνεξαρτησίας» και διατελέσας τρίτος Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ «Τυραννία ὃ,τι εἶναι νόμιμο για την Κυβέρνηση, μα για τους Πολίτες παράνομο» την ὣρα που «Ὃταν ο λαός φοβᾶται την κυβέρνηση, ὑπάρχει τυραννία. Ὃταν ἡ κυβέρνηση φοβᾶται το λαό, ὑπάρχει Ἐλευθερία» για να συμπληρώσει τη σκέψη ὁ Γάλλος Διαφωτιστής Μοντεσκιέ «Δεν ὑπάρχει πιο ἀπάνθρωπη τυραννία ἀπ’ αὐτή που ἀσκεῖται ὑπό τη σκέπη τῶν νόμων και με τη σημαῖα τῆς δικαιοσύνης». Ὑπ’ αὐτές τις προϋποθέσεις και σ’ἐφαρμογή τοῦ ρητοῦ τοῦ Καναδοῦ ἐπικοινωνιολόγου Μάρσαλ ΜακΛούαν «το μέσο εἶναι το μήνυμα», «Ἡ ΕΛ.ΑΣ. εἶναι το μήνυμα τῆς Τυραννίας». Μιας τυραννίας ἀπρόσβλητης με ὃ,τι κι ἂν συμβεῖ, ἀπό ὃποιον ἐπιδιώκει κάτι ἀντίθετο ἀπό τις ἐπιθυμίες τῆς καθεστηκυίας τάξεως, τα Σώματα Ἀσφαλείας ἑφ’εξῆς θα λειτουργοῦν, κυρίως, ὡς κυματοθραύστης τῆς ἐξουσίας που με τη σειρά της τούς ἐκχωρεῖ ἐπιπλέον «δικαιώματα» ἀστυνόμευσης ἐλέγχου και τρομοκράτησης, για να μπορεῖ να δρέπει τους καρπούς τῆς δολιότητός της άλώβητη ἀμέτοχη και καθαρή. Ἂλλωστε, δεν ὑπάρχει τυραννία χωρίς τρομοκρατία, περιστολή, ἀπειλή και φοβία΄και τοὐναντίον, το τετράπτυχο τῆς τρομοκρατίας, τῆς περιστολῆς, τῆς ἀπειλῆς και τῆς φοβίας συνιστᾶ την ἓδρα τῆς πυραμίδος τῆς ἐξουσίας. Ἂν θα γίνει πραγματικότητα, τότε ἂς βγάλουν και το πιο σκληρό alert «Ἡ Δημοκρατία ἀγνοεῖται…» σε λοβοτημημένους οἰκειοθελῶς πολίτες – ψηφοθῆρες –  ψηφοφόρους.

Το ἀξίζεις ὡς Πολίτης; Το ἀξίζει ἡ Πολιτεία; Το ἀξίζει ὁ Πολιτισμός μας;

Ἢδη, ἀπάντησες.

 

Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη με τίτλο «Δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις και άλλες διατάξεις»

Μήπως;

Ἀθῆνα, 09 07 2020

 

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση

Ἀντέχεις;

Ιωάννα Ι

«In vino veritas» ἢ ἐπί το ἑλληνικώτερον «Στο κρασί ἡ ἀλήθεια».

Τι, σ’ἓνα δεῖπνο, σ’ἓνα τραπέζι, σ’ἓνα τσιμποῦσι και σε μία συνεστίαση ἡ ποιότητα και ἡ ποσότητα τοῦ προσφερόμενου κεκαρμένου οἲνου, τοῦ κρασιοῦ δηλαδή, δήλωνε και τη διάρκεια ἃμα και την ποιότητα τῶν σχέσεων μεταξύ τῶν συνδαιτημόνων τῆς τραπέζης. Οἱ άρχαῖοι, μάλιστα, Ἓλληνες ἒχοντας και γι’αὐτό μεριμνήσει κατασκεύαζαν εἰδικά ποτήρια με τέτοια σχεδίαση ὣστε ἐπιτρεπόταν, κατά το δοκοῦν ἑνός ἑκάστου τῶν ὁμοτράπεζων,  ἡ ἀναλογία τοῦ κρασιοῦ που ἢθελε να πιεῖ και να καταναλώσει για να ψυχαγωγηθεῖ ἢ και για να διασκεδάσει, ἒχοντας πάντοτε κατά νου την ἒννοια τοῦ μέτρου. Ἐπιθυμία για περισσότερη διάρκεια στο τραπέζι σήμαινε περισσότερη ἀναλογία σε νερό. Ἀντιστοίχως, ἐπιθυμία για περισσότερο κέφι ζάλη και μέθη σήμαινε περισσότερη ἀναλογία σε οἶνο. Φυσικά, ἡ άναλογία καθίστατο προβληματική μόνον στην περίπτωση ὃπου ὑπῆρχε μόνον οἶνος στο τραπέζι. Τι, τότε ἡ μέθη και τα παράγωγα ἒκδοχά της ἐμφανίζονταν πυκνότερα με δυσμενεῖς συνέπειες. Ἂλλωστε, ἡ μόνη φορά που το νερό μετατράπηκε σε κρασί ἦταν και ἡ ἀπαρχή τῶν θαυμάτων τοῦ Κυρίου στον γάμο τῆς Κανά, στη Γαλιλαῖα.

Ἒτσι κι ἐμεῖς, με τη σειρά μας, εἲμαστε καλεσμένοι σ’ἓνα τέτοιο ἢ ὃποιο γιορτινό τραπέζι. Με ἂφθονα ἐδέσματα, χαρούμενη διάθεση και κέφι, με τις παρέες να διασκεδάζουν ὑπό τους μελωδικούς ἢχους τῆς μουσικῆς και, φυσικά, ἀπό τις ὃμορφες παρουσίες, δροσερές, νεανικές ὑποσχόμενες και φιλήδονες ὑπάρξεις κοριτσιῶν που γίνονται γυναῖκες και ἀγοριῶν που γίνονται ἂνδρες. Και χαίρεσαι με την ὁμορφιά που προίκισε ὁ Θεός τη Γυναῖκα. Στο κορμί, στο λίκνισμα, στα φορέματα, στις κινήσεις, στις χειραψίες, στα χαμόγελα [κρυφά ἢ φανερά], στα βλέμματα [το αὐτό], στη γλῶσσα τοῦ σώματος και στα χείλη’ μα, αὐτό, που σε μαγνητίζει με μία πηγαῖα δυναμική ἐνέργεια και ένάργεια εἶναι ὃταν σμίγουν τα βλέμματα. Μαζί ζεις κι ἀπολαμβάνεις την παιγνιώδη ἐκείνη διάθεση, ὃταν οἱ μικρές ἀγαπώντας την ὁμορφιά και το ὡραῖο, ἃμα, ἀποχωροῦν, για λίγο, για να περιποιηθοῦν τον ἑαυτό τους και να καλλωπισθοῦν, για να γιορτάσουν και να ἐπιστρέψουν στο πάρτυ ἂν ὂχι με την ἲδια, τουλάχιστον, με μία ἀκόμη καλύτερη και εὐγενέστερη διάθεση. Ἐπιστρέφουν για δύο΄ για σ’ ἒναν και για κεῖνες. Για’σἐνα σημαίνει ὃ,τι φορτίο κουβαλάει ἡ ἀντωνυμία. Ἐσένα, ἐσύ εἶσαι στη μία μεριά τῆς τραμπάλας. Για ‘κεῖνες συνεπάγεται για ‘κεῖνες τις ἲδιες ὡς αὐτόφωτη παρουσία, ὀντότητα κι ὓπαρξη’ για’κεῖνες συνάγεται και για τις ἀντίζηλες, τις ἂλλες, τις ἐξίσου κουκλάρες στην ὁμορφιά, την ὀντότητα και την παρουσίαση. Και το κέντρο βάρους στηρίζεται στην εἰκόνα, με μέσο την προβολή την άπεικόνιση την ἀντανάκλαση και την ἐμβέλειά της. Ἐργαλεῖα’ ὂχι, ἓνα δεν ἀρκεῖ. Εἶναι ἐλλειμματικά φτωχό’ χρειάζεται ἐπιβάλλεται ἀξίζει μία ποικιλία, μαζί, και εὐκολία. Τι, ἡ τετράς τῆς αὐτο-εἰκόνας χρειάζεται φροντίδα, ἐνίσχυση περιποίηση. Μέσα’ ἓνας καθρέφτης για την ἀντανάκλαση τῆς εἰκόνας και ἀπό’δῶ και πέρα το παιχνίδι ἀνοίγει τόσο ὃσο, σαν το κρασί, ἓνα πράγμα.

Ιωάννα ΙΙ

Μία μικρή βόλτα μέχρι το μπάνιο ἢ ἓνα ὁποιοδήποτε κατάστημα πώλησης καλλυντικῶν σας ἀρκεῖ για τοῦ λόγου το ἀληθές. Για το σῶμα, για το πρόσωπο, για τα μαλλιά. Ἀπό τον καθαρισμό και την ένυδάτωση μέχρι και τις θεραπεῖες προσώπου και την ἀντιγήρανση, ἀφθονία προϊόντων κι ὑπηρεσιῶν. Στοχεύοντας, ἐπιμελῶς, στο πρόσωπο, τα μάτια, τα χείλη, τα φρύδια, τα νύχια κι ἀπό μεμονωμένα ἀξεσουάρ μέχρι και ἐπιμελημένα σετ και παλέτες. Ἀρώματα, καλλυντικά, ἐσώρουχα, μαγιό, κρέμες, ἐνυδατικές, ἡμέρας/νυκτός, ἀντιρυτιδικές, ἀντιγηραντικές, συσφυγκτικές, ἒλαια, μάσκες, ὀροί, πινέλα, σφουγγαράκια, βουρτσάκια, τσιμπιδάκια, σπάτουλες, νεσεσέρ κοκ. Φροντίζοντας να ἀναδείξουν την ὁμορφιά που ἀξίζει να ἀνά και ἀποκαλύψει κάθε γυναῖκα για τον ἑαυτό της. Και εἶναι, πράγματι, κόσμημα για τη γυναῖκα, για κάθε γυναῖκα, για κάθε ἂνθρωπο να γίνεται μέρα με τη μέρα καλύτερος ὁμορφότερος ἐναργέστερος ἀπ’ὃσο και ὃ,τι ἦταν χθες. Τι, ἡ ὁμορφιά λογίζεται ὡς ἡ ὁμοῦ μορφή. Ἡ μορφή που κουβαλᾶμε μέσα κι ἒξω μας ὡς φορτίο, έπικυρώνοντας τη διδυμική τοῦ άνθρώπου φύση τοῦ ἒσω και τοῦ ἒξω ἀνθρώπου. Τοῦ ἀνθρώπου που κουβαλάει τη μορφή του ὡς ἒξω άνθρώπου και το πρόσωπο, με την προσωπικότητά του, ὡς ἒσω. Μα, μαζί φέρει και ἓνα προσωπεῖο, μία μάσκα ἓνα ξένο ἀλλότριο ἀλλά ὂχι το πρόσωπό του, ὂχι το δικό του πρόσωπο. Και’δῶ, ἀλλάζοντας ἡ ἀναλογία, με τη μετατόπιση τοῦ φορτίου, δημιουργεῖ προβλήματα, θέματα, ζητήματα’ ζητήματα ἰσορροπίας στον ἂνθρωπο. Ποια μορφή να ὑποστηρίξει; Ποια εἰκόνα να προβάλλει; Ποιος θα ἡγηθεῖ; Το Πρόσωπο ἢ το προσωπεῖο; Ἡ ἰσορροπία πολλές φορές, ἂν και προφανής για κάποιους, πια, ἀπό χρόνια δυσδιάκριτα ἐπιλογικά ἡ μπαλάτζα ἒχει, ἢδη, κλίνει’ νικώντας ἐκεῖνο που τροφοδεῖται και πλεῖστες φορές, αὐτοκαταστρέφεται’ μόνον, κυρίως κι ἀποκλειστικῶς ἀπό τον ἐγωισμό’ ἢτοι, την αὐταρἐσκεια την αὐτοειδωλοποίηση την αὐτοθέωση. Κερδίζει, κατά κράτος, το προσωπεῖο, ἡ μορφή ἡ ἐξωτερική, ἠ μορφή τοῦ ἒξω μα με την παρώθηση και την προβολή τοῦ ἒσω ἐαυτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Κυριαρχεῖ το δίπολο τῆς αὐτοεικόνας και τῆς ἐγωπαθοῦς ψευδοκυριαρχίας. Δες το μῆλον τῆς ἒριδος.

Φανταστεῖτε την ἱστορία τοῦ Οίδίποδος. Ὑπάρχει ὡς ὁ πιο τραγικός χαρακτῆρας, τι στο πρόσωπό του, ὁ Σοφοκλῆς, δίνει μορφή στην ποιότητα το  μέγεθος τῶν ἀπρόβλεπτων καταστάσεων, τῶν ὁποίων καθίσταται μέτοχος ἢ συμμέτοχος, διότι ἀγνοεῖ την πραγματική του Ταυτότητα, ὂχι ὡς μορφή, ἐκείνη τοῦ νεαροῦ ἀρρενωποῦ ἂνδρα ὡς ὀντότητα, ἀγνοεῖ την εἰκόνα τοῦ ἒσω ἀνθρώπου, αὐτοῦ που με το ἦθος τον χαρακτῆρα και τη συμπεριφορά του ἐξέθρεφε, τόσα χρόνια, και ποιητικῆ ἀδεία και τοῦ Φοίβου προφητεία, τον ἒβαλε σε περιπέτειες, μέχρι μέσω μιας σειρᾶς δοκιμασιῶν και διεργασιῶν να ἐπιτύχει να ἰσορροπήσει τον ἒλεγχο τοῦ ἑαυτοῦ του, κινούμενος ἀπό την ἀπόλυτη και «ἂκαμπτη» ἀλαζονεία ἓως και την ταπείνωση τον εὐτελισμό και την ἐξουδένωση.

Μα, δεν ἦταν ὁ μόνος που συμπεριφέρθηκε ἀπρεπῶς, άσεβῶς και άναξίως στο νέο τρίπτυχο, τον Ἂλλον, τον Θεό και τον ἐαυτό του, πριν ἀπό την Κάθαρση’ εἶχαν προηγηθεῖ ἂλλοι δύο χαρακτῆρες που με τη στάση τις ἐπιλογές και τις πράξεις τους καθόρισαν το μέγεθος τῆς αὐθάδειας, τῆς θρασύτητας και τοῦ ἐμπαιγμοῦ. Μάλιστα, τα δύο νέα πρόσωπα προχώρησαν ἓνα βῆμα παραπέρα΄ ἐπιχειρώντας να μείνουν ἀθέατα ἀλώβητοι σε ὃ,τι ἀνίερο εἶχαν σχεδιάσει, μεθοδεύσει και ἐκτελέσει, ἐξίσωσαν ἀναιδῶς τον Ἂνθρωπο με τον Θεό. Αὐθαίρετα, ἀπαξιωτικά, διθυραμβικά έγωιστικά. Και νόμιζαν ὃτι δοκιμάζοντας τα ὃρια τῶν ἀνθρώπων εὐτελίζουν το θεῖο, ἒχοντας, φυσικά, ἐξισωθεῖ οἱ ἲδιοι με τις πράξεις τους με την ἀπόλυτη ἂρνηση, ἀδιαφορία, καταστρατήγηση τοῦ Ἂλλου, τοῦ Θεοῦ και, ἀσφαλῶς, τοῦ ἑαυτοῦ τους. Τι, πάντοτε, ἡ ἀκολουθία στον συνταγματικό ἂξονα εἶναι ἡ ἲδια’ Ἃτις, Ὓβρις, Νέμεσις, Τίσις. Τύφλωση τοῦ νου, ἒμπρακτη προσβολή κατά τινος, ἀπονομή Δικαιοσύνης ἐκ θεῶν ἡ Νέμεσις, στη μορφή τῆς συντατεγμένης πολιτείας μέσω τῶν Δικαστηρίων στη μορφή τῆς αὐτοδικίας ἐπέρχεται ἡ Τίσις. Πέλοπας, Θυέστης, Λυκάων και Μήδεια, τα ὀνόματα, τα πρόσωπα και οἱ χαρακτῆρες που ἒμειναν στην Ἱστορία με τα πιο μελανά χρώματα για τη δολιότητα τῶν σκέψεων και τῶν πράξεών τους, τη δυσέβεια ἀπέναντι στους συνδαιτημόνες τους, θεούς και άνθρώπους και την βαθύτατη ἀνισορροπία τῆς καθολικῆς στάσεώς τους. Στάση μηδενίζουσα την ὓπαρξη σε ἀπλῆ ὀντότητα, ἀφαιρετική παρουσιῶν και ἒλλογα μεθοδευμένη και στοχαστικά ἐκτελεσμένη.

Μαρσελίνο, Μονσελάς, Φραντζής, ἑταιρεῖα δολοφόνων, σατανιστές δολοφόνοι, βιαστές, δολοφόνοι ἐγχώριοι και εἰσαγόμενοι, Κοεμτζής, Ἂννυ, Ἑλένη, Δῶρα, Εἰρήνη, Μυρτώ, Ἰωάννα κ.λπ. Πόσα ἐγκλήματα κατά φυσικῶν προσώπων και κακουργηματικές πράξεις βαραίνουν το σῶμα τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς κοινωνίας; Πόσες ἐκδοχές κακουργηματικῶν κατά τῆς ζωῆς ἐγκληματικῶν ἐνεργειῶν ἒχουν δεῖ, βιώσει, καταγράψει οἱ ἱατροδικαστές ὣστε να ἀπονεμηθεῖ Δικαιοσύνη, πόσα εὐφυΐα κρύβεται πίσω ἀπό ἐξιχνιασμένα και δή, πίσω ἀπό ἀνεξιχνίαστα ἐγκλήματα;

Ιωάννα ΙΙΙ

Και το ἒγκλημα λειτουργεῖ με τους ὃρους τῆς κάθε πυρκαγιᾶς. Χρειάζεται, μόλις, τέσσερα συστατικά΄ σπίθα, εὒφλεκτο ὑλικό, ὀξυγόνο και περιβάλλον με συνθῆκες ὑψηλῶν θερμοκρασιῶν. Στο βαθμό και το μέτρο που και οἱ τέσσερεις αὐτοί τελεστές συνυπάρχουν στον αὐτό χῶρο και χρόνο, ἡ ζημία που θα προκληθεῖ θα περιορισθεῖ μονάχα ἀπό το χρόνο ἀντίδρασης και άντιμετώπισης κάθε ἐνός παράγοντα χωριστά και καθολικά ὡς σύνολο. Και οἱ τέσσερεις αὐτοί τελεστές «χτίζουν» την τύφλωση σαν τον ἱστό τῆς ἀράχνης μέσα στη σκέψη, την ψυχή και την καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Ἀθέατα, άθόρυβα, ἀνεπαίσθητα το παιδί τῆς διπλανῆς πόρτας γίνεται ἓνας νέος Πέλοπας, Θυέστης, Λυκάων ἢ Μήδεια. Κυκλωμένος, πολιορκημένος και κυριευμένος ὁ ἲδιος γύρω ἀπό τον ἑαυτό του, τις ἰδέες του, τις αἰσθήσεις του, τις ἀναφορές του, που εἶναι, μονίμως, σταθερά και πάντα αὐτανοαφορικές, αὐτοπροσδιοριστικές και αὐτολειτουργικές, προτάσσει μία ἐμμονική μανία, ἓναν ὑπέρμετρο ἐγωισμό και ἐκδηλώνει με κέντρο το Ἐγώ του μία σκοτεινῆ δράση τέτοια που ὁδηγεῖ, στις πλεῖστες τῶν περιπτώσεων, τους δέκτες θύματά της μέχρι και τον κάτω κόσμο τῆς Περσεφόνης. Χωρίς αἰδῶ, χωρίς μέτρο, χωρίς ἀξιοπρέπεια βαδίζει χωριστά, συνειδητά και φανατικά προς την έκτέλεση τοῦ κάθε ἀνίερου σχεδίου. Σύμμαχός της ἡ ἀρχαῖα Στυξ, συνοδός της τα παιδιά της, ἀπό την Περσεφόνη, μέχρι και το Κράτος και τη Βία, την Ἒχιδνα και τη Σκῦλλα. Σύζυγος, ὁ Πάλλαντας, ὁ ἐκφραστής του βιασμοῦ προς την ἲδια του την κόρη, την Ἀθηνᾶ, και στην ἂλλη ἂκρη τῆς γραμμῆς, ἀλήθεια, πώς ξέφυγαν ὁ Ζῆλος και ἡ Νίκη ἀπό ἓνα τόσο μοχθηρό δίδυμο; Και ἐπιπλέον, τι ἂλλο ἒχει να μάς διδάξει ὁ ἀρχαῖος μῦθος, ἂν ὂχι την ἐπαναληψιμότητα ἑνός μοτίβου τόσο οἰκείου προς την άνθρώπινη φύση ὣστε κατέληξε, λόγω τῆς ἐμβέλειᾶς του, να προσλάβει και μυθικές, ἂν μη τι ἂλλο, διαστάσεις;

Ἀλήθεια, πόση μοχθηρία ἐκδηλώνει ἡ πράξη τῆς κατά τῆς Ἰωάννας που ἒλαβε χώρα και συνετάραξε το Πανελλήνιο; Πόσο βδελυρό μῖσος και ἀντιζηλεῖα ἀποκαλύπτει ἡ πρωτοφανής πράξη να συνθλίψει ἡ θύτης το πρόσωπο τοῦ θύματος; Πόση ἐπιμελημένη δολιότητα ἐνεῖχε ἡ στρατηγική τῆς συλλογῆς πληροφοριῶν, τῆς παρακολουθήσεως, τῆς παραπλάνησης, τῆς «εὐγένειας», τῆς συναλλαγῆς, τῆς ὓπουλης πράξης; Πόση ἀρρώστεια ψυχῆς, ἢθους, καρδιᾶς και ἒλλειμμα προσωπικότητος ἀποκαλύπτει με την πράξη της ἐκείνη που ἒκρυβε το δικό της πρόσωπο για να «κατεβάσει» το πρόσωπο τοῦ θύματός της; Πόση ἀπέχθεια, φρίκη και ἀναλγησία χωροῦν για να περιγράψουν το βαθῦ ἒρεβος τῆς ψυχῆς τῆς θύτου; Πόση βαθιά μελέτη ἐπί τῶν ἐπιπτώσεων μιας τέτοιας πράξης θα ἀποκαλυφθεῖ, ὃταν φθάσει ἡ ὑπόθεση να ἐκδικασθεῖ; Πόσες πληγές ἢθελε να ἀνοίξει το θῦμα καίγοντας και καταστρέφοντας, με ὀξύ, κάθε κύτταρο τοῦ προσώπου τῆς Ίωάννας; Πόση ἀναλγησία να’χει μέσα της ἡ θύτης για να σχεδιάσει να ἀλλάξει, με μία κίνηση, τη ζωή τοῦ θύματος για ὃλη της τη ζωή; Πώς ζει κάποιος χωρίς πρόσωπο; Χωρίς την αὐτοεικόνα του; Και με την ἀφαίρεσή της να ἒχει συμβεῖ με τόσο ὑποκαταχθόνιο τρόπο; Οἱ γυναῖκες στο Μπανγκλαντές το ξέρουν καλά΄μάλιστα, το ζουν το βιώνουν και το νιώθουν δια βίου οἱ ἒγκλειστες τρόφιμοι τῶν πιο περίεργων «φυλακῶν» στον κόσμο. Ἐκεῖ, ὃπου διαβιοῦν γυναῖκες-θύματα ἐπιθέσεων που ἒχουν ὑποστεῖ με ὀξύ. Δυστυχῶς, οἱ εἰκόνες που ἀντικρίζει κάποιος εἶναι ἀποκρουστικές, τόσο ὣστε στις πλεῖστες τῶν περιπτώσεων τα θύματα φοροῦν προσωπεῖο, ἐνῶ, αὐτονόητα, δεν ὑπάρχουν καθρέφτες στα κτίρια. Ποσή διαστροφή τοῦ νου, της ψυχῆς και της καρδιᾶς ἀποτυπώνει μία τέτοια ἐνέργεια; Πόση δύναμη, μεγαλεῖο καρδιᾶς και ψυχῆς ἐπιβάλλεται για να συνεχίσει να ζεῖ το θῦμα τη ζωή του, ἐφεξῆς; Πώς θα πορευθεῖ μπροστά, μην μπορώντας να ἀπεμπλακεῖ ἀπό ἐκείνη και τη στιγμή και της θύτου που τής ἀλλοίωσε την εἰκόνα τοῦ προσώπου;

Χωρίς αἰδῶ, αἲσθημα τιμῆς και ἀξιοπρέπειας γιατί να ἐμφανισθοῦν οἱ Ἐρινύες; Το ἲδιο ἀπόκοσμες ἀπεικονίσεις τῆς δυσμορφίας, τῆς ἀπέχθειας, τῆς προσβολῆς. Αὐτῆς που ἠθελημένα προκάλεσε ἡ θύτης. Χωρίς εὐγένεια, μέτρο, ἰσορροπία. Μακρυά άπό την ἁρμονία, την είρήνη, τη χαρά και τη γαλήνη. Ἐσωτερική κι ἐξωτερική. Χωρίς πρόσωπο, χωρίς τιμή, χωρίς Θεό ἒχεις τη ζωή που ἐπιλέγεις, σχεδιάζεις, μορφοποιεῖς.

Ἒχεις. Την ἀντέχεις;

 

Ἀθῆνα, 17 06 2020

 

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση | Tagged

8:46

Opera Snapshot_2020-06-10_211256_www.newyorker.com.png - George Floyd

«Κοίτα το μηδέν και δεν θα δεις τίποτα. Κοίτα μέσα ἀπό το μηδέν και θα δεις το ἂπειρο«. Robert Kaplan

Πρίσμα’ πρόκειται για ἐκεῖνο το ὂργανο που μας ἐπιτρέπει να ἀναλύουμε το φως τοῦ ἡλίου, ἀναδεικνύοντας τις ἐπί μέρους ἐκεῖνες ἀποχρώσεις του φάσματός του που, ἐνῶ το συνθέτουν, ἐν τούτοις το μάτι μας ὡς το μοναδικό τῆς ὁράσεως αἰσθητήριο ὂργανο σημαντικό ἀδυνατεῖ να συλλάβει ἁμιγῶς την πολύχρωμη αὐτή παλέτα, εἰ μη μόνον ὑπό τη μορφή τοῦ οὐράνιου τόξου, ἒπειτα συνήθως ἀπό μια καταιγίδα.

Και ὂπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, ἡ καταιγίδα ξεσπᾶ ἀπροειδοποίητα, ξαφνικά ἐν αἰθρία προκαλώντας ζημίες, καταστροφές που φθάνουν μέχρι και τις ἀπώλειες’ ἀπώλειες πραγμάτων, περιουσιῶν, ζωῶν. Και οἱ ζωές ἐνέχουν το μεγαλύτερο κόστος. Ἀδόκητο, άναπάντεχο, ἀπροσδόκητο. Ἐδῶ, ὃπου το ἀ- [α, στερητικό] δηλώνει την ἀπουσία πρόβλεψης, πρόγνωσης ἃμα και πρόνοιας. Και εἶναι αὐτό το σημεῖο που ἡ ἀσφάλεια και προστασία, σχηματικά, προτάσσονται ὡς κορυφαῖες και ὓψιστες προτεραιότητες στη ζωή μας’ κάτι σαν τον μῦθο τῆς διανομῆς τῶν δώρων στους ἀνθρώπους ἀπό τους Τιτάνες, Προμηθέα και Ἐπιμηθέα, ὃπως καταγράφεται στο ἒργο τοῦ Πλάτωνος, «Πρωταγόρας». Προτάσσονται, ἐκ τῶν ὑστέρων, σχῆμα ὀξύμωρο σαν τις φιλότιμα ἁπλοϊκές σχεδόν παιδικές μοιρασιές τοῦ Ἐπιμηθέα που μοιράζοντας ἁπλόχερα, ξέγνοιστα και ἀφελῶς τα θεϊκά δῶρα στα ὂντα ξέμεινε ἀπό ἀρετές, δεξιότητες και ἰκανότητες με τον ἲδιο τον Ἂνθρωπο. Χρειάστηκε, λοιπόν, να καταφθάσει ὁ άδελφός του, ὁ Προμηθεύς, ὣστε να ἀποκαταστήσει τη χαμένη τάξη, θέση και ἰσορροπία τοῦ Ἀνθρώπου ἀπέναντι στα ἂλλα «προικισθέντα» ζῶα. Και ἒκλεψε τη φωτιά ἀπό το ἐργαστῆρι τοῦ Ἡφαίστου και τῆς Ἀθηνᾶς και, ἀδεῶς, τήν προσέφερε στον Ἂνθρωπο. Και μαζί, προσέφερε τα Γράμματα και τις Ἐπιστῆμες για να θεμελιωθεῖ ἑνας ίσχυρός ἀνθρώπινος Πολιτισμός. Και τιμωρήθηκε. Και, προτυπωτικά, σταυρώθηκε στον Καύκασο. Μέχρι να ἐμφανιστεῖ ὁ Ἡρακλῆς και να τον άπαλλάξει, λυτρωτικά, πραγματικά και συμβολικά, άπό το μαρτύριο, την ἀτίμωση και τη θυσία που οἰκειοθελῶς ἀνέλαβε και ἐνεδύθη.

Dirck_van_Baburen_-_Prometheus_Being_Chained_by_Vulcan_Rijksmuseum_SK-A-1606

Dirck van Baburen – «Ὁ Προμηθεύς ἁλυσοδεμένος» ἀπό τον Ἣφαιστο, 1623. Rijksmuseum, Κοπεγχάγη

Εἶναι ἀλήθεια πως ἀπό ἱδρύσεως τῶν πρώτων κοινωνιῶν μέχρι και τις μέρες μας, σε ἓνα βάθος χρόνου περίπου 4.000 χρὀνων, ίσομερῶς κατανεμημένων με ἂξονα τον Κύριο, ἓνα τρίπτυχο ἐννοιῶν ὂχι ἁπλᾶς δείχνει να ἀλλά και κυριαρχεῖ στα πράγματα και τις ἐξελίξεις τους. Πλοῦτος, δύναμη και δόξα κεντρίζουν το ἀμείωτο ἐνδιαφέρον τῶν κοινωνιῶν ἀπό τη μορφή τῶν πόλεων-κρατῶν τῆς ἀρχαιότητος μέχρι και τις σημερινές παγκοσμιοποιημένες με μεγα-πόλεις σύγχρονες κοινωνίες.

Φυσικά, και κάθε μία ἀπό τις παραπάνω ἒννοιες φέρει το δικό της φορτίο, συνιστώντας ἓνα δυναμικό πεδίο μαζί με ἓναν ἀριθμό δευτερογενῶν ἰδιοτήτων που συνοδεύει κάθε μία χωριστά. Ἐπιπλέον, μπορεῖ το σχῆμα να δουλευθεῖ καλύτερα στη μορφή μιας δυαδικής σχέσης των έπί μέρους ἐννοιῶν’ ἐδῶ, τα ζευγάρια που σχηματίζονται ἀρχίζουν να άποκτοῦν περισσότερο ένδιαφέρον, άρκεῖ να μην μάς διαφεύγει πώς κάθε πρωτογενής ἒννοια συνεχίζει να ἀναπαράγει για τον «μητρικό» ὀργανισμό και δευτερο και τριτογενεῖς ἒννοιες και ἰδιότητες που δεν τις άποχωρίζεται με την καινούργια δυαδική της σύνθεση, τοὐναντίον, καθιστᾶ πιο ίσχυρές τις νέες «ἀρθρώσεις» τῶν στοιχείων και τους δεσμοὐς πιο ἀνθεκτικούς, συγκροτώντας νέα σχήματα, ὃπως: Πλοῦτος και Δόξα, Πλοῦτος και Δύναμη, Δύναμη και Δόξα’ ἂλλωστε, δεν ἐνδιαφέρει και τόσο ἐδῶ ἡ σειρά τῶν τελεστῶν στον συνταγματικό ἂξονα. Δεν εἶναι το δυαδικό μοντέλο τῶν ὑπολογιστῶν, οὒτε το 0 οῦτε και το 1.

Ὃ,τι κεντρίζει το ἐνδιαφέρον, ἐδῶ, εἶναι το στοιχεῖο που μετασχηματίζει με τη δυναμική του τα ἒτερα δύο ὣστε να συνιστᾶ κόμβο γέφυρα και ἰσορροπιστῆ ἀνάμεσα στα ἂλλα δύο. Και αὐτό το στοιχεῖο εἶναι ἡ δύναμη, ἡ ἰσχύς και δἠ, ἡ ἐπιβολή της. Ἂρα, ἡ έφαρμογή της.

Ὁ πλοῦτος χρησιμοποιεῖ τη δύναμη για να προστατεύεται και να δημιουργεῖ συνθῆκες ἀσφαλείας περιμετρικά τῆς ροπῆς και τῆς ἐπιρροῆς του. Ἡ δόξα μεταχειρίζεται τη δύναμη για να προστατεύσει τη ματαιοδοξία της στιγμῆς, ἐφήμερης, ἢ, μακροσκελῶς, πολυετοῦς διάρκειας. Και ἡ Δύναμη βρίσκεται ἐκεῖ ἀκριβῶς που πρέπει για να προσφέρει, με τις ποικίλες μορφές της, την ἐνέργειά της, τη ζωτική της ἐνέργεια, για να ἐπιτευχθεῖ ἡ πολυπόθητη ἰσορροπία μεταξύ τῶν τριῶν αὐτῶν στοιχείων.

Μας ἀρκεῖ, λοιπόν, να γνωρίζουμε τα δύο ἀπό τα τρία στοιχεῖα για να ἀντιληφθοῦμε τη σημασία την ἀξία και την χρησιμότητα τοῦ τρίτου.  Τῆς Δυνάμεως. Τῆς Ἱσχύος, πια. Τι, με τη νέα τοῦ λήμματος μορφή ἀνοίγουμε περισσότερα πεδία ἐνδιαφέροντος, ἒρευνας και ἀποκρυσταλλώσεως τῆς πραγματικότητος. Και μαζί με τη Δύναμη και την Ἰσχύ ἒρχεται και ἡ Ἐξουσία. Με τις δικές της κι αὐτή, ύποκατηγορίες. Και μαζί και ὁ μῦθος΄ξανά. Συμβουλευτικός, πάντα και μόνον. Ἀνά τις γενιές, ὃ ἲδιος. Για να [τις] διδάξει ὃτι ἡ κατά πρόσωπο ἢ κατ΄ ἐξακολούθηση προσέγγιση τῆς πραγματικότητος μπορεῖ να ἀποδειχθεῖ ἀδιέξοδη, πολυδάπανη, ἂκαρπη προσπάθεια ἓως και θυσία. Ἐνῶ ὁ μῦθος, με την παρουσία «ἂλλων» λειτουργεῖ άποτελεσματικά, σχεδόν, λυτρωτικά [το ἀποτἐλεσμα κάθε τραγωδίας] κι έξόχως, ἀπελευθερωτικά χάρι στη μορφή του. Μῦθος. Παραμῦθι. Εἰκόνες. Φαντασία. Νίκη. Κέρδος. Δύναμη. Δεν ὑπάρχει παραμῦθι χωρίς αἲσιο τέλος. Τέλος’ ὂχι μόνον, το ἀποτέλεσμα μιας πράξης ἢ μιας διαδικασίας, μα, ἡ έγγεγραμμένη στα γονίδιά του, ἀποστολή. Καλῶς ἢλθατε, στην ἀριστοτελική ἐντελέχεια, ὃπου κάθε πλάσμα εἶναι ἐπιφορτισμένο ἐκ προθέσεων φύσεως και θέσεως να συμβάλλει προς την αὐτοτελείωσή του. Κι ἒτσι, δειλά δειλά, το τέλος της κάμπιας δεν βρίσκεται στο να τελειώσει ὡς κάμπια ἀλλά ὡς πεταλοῦδα. Ὁμοίως κι ἓνας σπόρος, τελειοῦται κι οὐχί τελειώνει πολλῶ δε μᾶλλον τελειώνεται ὡς σπόρος, παρά ὡς καρπός, ἀνθός, δέντρο κ.λπ. Μα στον Ἂνθρωπο, πέρα άπό τη Φύση και τη θέση του, μεγαλύτερη ἀξία προσλαμβάνει ἠ ἀπέναντι στα πράγματα Στάση του.

Στην ἐξέλιξη τοῦ Πρωταγόρειου μύθου [Πρωταγόρας, μεγάλος Σοφιστής στα χρόνια ἀκμῆς τῆς κλασσικῆς Ἀθήνας] ὁ Δίας προσφέρει στον Ἂνθρωπο ὡς δῶρο δύο νέα ζεύγη για να μπορέσει να όρθοποδήσει και να προκόψει, είρηνικά, τόσο στο ἐσωτερικό τῶν κοινωνιῶν τῶν πόλεων κρατῶν ὂσο και μεταξύ τῶν πόλεων κρατῶν σχέσεις.

Κράτος και Βία’ ζεῦγος το πρῶτον. Αἰδώς και Δίκη’ το δεύτερον. Τόσο ρεαλιστικά ὃσο συμβολικά, στο παραμῦθι προηγοῦνται σε δύναμη, βαρύτητα και άξία οἱ ἒννοιες που μέχρι και σήμερα συνοδεύουν στενά την ἒννοια της Δύναμης. Της Ἰσχύος, Τῆς ἐξουσίας. Και ἀκολουθοῦν ἡ βαρύνουσας σημασίας ἀξίας ἀρετές τῆς αἰδοῦς, δηλαδή, τοῦ σεβασμοῦ και, κυρίως, τοῦ αὐτοσεβασμοῦ και τοῦ Δικαίου, δηλαδή, της Δικαιοσύνης ἢ και τῆς ἀπονομῆς τῆς Δικαιοσύνης.

Και μετρᾶμε, κοντά, 4.000 χρόνια τώρα ἑνός μακρόβιου Πολιτισμοῦ, ποικίλου και πολυσύνθετου, μα στην ὁλότητά του, Ἑνός Πολιτισμοῦ που ὂχι ἀπλῶς δεν προτάσσει το δεύτερο δῶρο τοῦ Διός στους ἀνθρώπους μα πρυτανεύει, χωρίς αἰδῶ και οὒτε λογική, το πρῶτον ὃπου γης.

Ἀπό τις συμμορίες τῆς γειτονιᾶς μέχρι και τις συμμορίες της ἐξουσίας, ὃ,τι ἀλλάζει δεν εἶναι κατ’ἀνάγκη και μόνον τα πρόσωπα. Μάλιστα, σε αὐτό που ἀξίζει να ἑστιάσουμε εἶναι στο τι δεν ἀλλάζει. Δεν άλλάζουν τα κίνητρα, οἱ φιλοδοξίες, οἰ μηχανισμοί και τα δίκτυα. Τι δεν ἀλλάζει; Ὁ πλοῦτος, ἡ φήμη και ἡ δύναμη. Ἡ κατοχή, ἡ προβολή και ἡ έπίδειξή των. Το τρίπτυχο. Το τρίπτυχο δεν ἀλλάζει. Μα ἐξελίσσεται ἀκολουθώντας τις ἐπιταγές τῶν καιρῶν. Δουλεύει ἀθέατο μηχανορραφώντας και τότε, μετεξελίσσεται σε μία νέα μορφή, πιο μεθοδική πιο ὀργανωμένη πιο ἐνορχηστρωμένη. Και γίνεται το κράτος. Μέσα σε μία γειτονιά, σε μία περιφέρεια σε ἒνα δίκτυο συναλλαγῶν, ὃπου τούς ρυθμιστικούς κανόνες τούς ὁρίζει το ἲδιο!!! Ἡ αὐτή ἐξουσία ἐργαλοιοποιώντας τη Δύναμη την Ἰσχύ και την ἐξουσία της προβάλλει τις ἀπαιτήσεις της, έπιδιώκοντας να αὐξήσει το χῶρο τῶν ὁρίων της μέχρις ὃτου γνωρίσει ἀντίσταση ἀπό κάποια ἂλλη νομιμοποιημένη ἢ ἀφανῆ ἢ καινοφανῆ ὁμάδα συμφερόντων που κι ἐκείνη θέλγεται να ἀποκτήσει μερίδιο τῆς ἑκάστης ἀγορᾶς [γειτονιᾶς, περιφέρειας, χώρας κ.λπ].

Ἐργαλεῖο στα χέρια τῆς κάθε ἐξουσίας εἶναι ἡ νομιμοποιημένη δύναμη ἐφαρμογῆς τῶν κανόνων που ὣρισε ἢ και έξακολουθεῖ να ὁρίζει το κάθε κράτος. Και ἐδῶ ἐμφανίζεται το παράδοξο ὂχι τῆς ἀποτυχίας τῆς ἐντελέχειας. Ἂλλωστε, για την πλειονότητα τῶν συμπολιτῶν μας ὃ ὃρος συνιστᾶ ἀφ’ἑαυτῆς ἂγνωστη λέξη. Πολλῶ δε μᾶλλον, ἒννοια, μορφή και Ἰδέα. Τῆς ἀποτυχίας τῆς Στάσεως, δηλαδή, τῶν ἐπιλογῶν που κάνει ἢ διαπράττει ὁ φορέας αύτῆς τῆς νομιμοποιημένης ἐξουσίας που ξεπερνώντας κάθε ἒννοια μέτρου, ἀνθρωπιᾶς και δικαίου, αὐτοναγορεύεται σε ὂργανο αὐτεπάγγελτης και αὐτοδίκαιης ἀπονομῆς τῆς Δικαιοσύνης, παραβιάζοντας ἀκόμη και την ἱερότητα τῆς ὓπαρξης τοῦ Ἀνθρώπου.

Ποιος ξέχασε τις δικές μας ζαρντινιέρες, ποιος ξεχνᾶ πόσο συχνἀ και ἀπροσδόκητα πυροδοτοῦνται ὃπλα τῶν δυνάμεων προστασίας ἐναντίον ἀνυποψίαστων πολιτῶν; Ποιος μπορεῖ να ξεχνᾶ την ὠμότητα τῶν ἒνστολων μονάδων καταστολῆς, στην ούσία, τῶν μονάδων προβολῆς ἐπίδειξης και ἐφαρμογῆς τῆς νομιμοποιημένης και ὡς ἐκ τούτου ἠθικῆς κρατικῆς βίας με μπλε ἢ φαιοπράσινες στολές dildo και Ορκ μαζί να στρέφονται ἀπροκάλυπτα ἐναντίον πολιτῶν που με ἐφόδια τους την αἰδῶ και τη δίκη ἀγωνίζονται και ἀγωνιοῦν κι ἃμα ἐπιδιώκουν να συνδράμουν για μία κοινωνία με περισσότερη κοινωνική είρήνη, λιγότερη φτώχεια, και περισσότερο πλοῦτο στους πολίτες της βρίσκουν ἀπέναντί τους ὀργανωμένες παρατάξεις [μοῖρες, στα ἀρχαῖα ἑλληνικά] στοιχισμένες και συστοισμένες [συμμορίες, πια] στην ψήφιση κάθε μέτρου ἀνθελληνικοῦ, ἀντιλαϊκοῦ και ἀντικοινωνικοῦ μέτρου.

Κι ἒτσι, ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία νομιμοποιεῖ ὂχι ἁπλῶς τις δικές της ὀρέξεις ἐπιθυμἰες ἢ και φιλοδοξίες. Νομιμοποιεῖ, με την πρακτική της, το κράτος που ὀνειρεύεται ἢ ἀποτελεῖ ὀνείρωξη ἢ και άπωθημένο της. Και με τη σειρά του, το ἑκάστοτε κράτος έπιλαμβανόμενο τοῦ ἑκάστοτε ἐπεισοδίου θα φροντίσει να ληφθοῦν τα κατάλληλα μέτρα που με μαθηματική άκρίβεια και γεωμετρική πρόοδο θα ὁδηγήσουν στην ἐκπόνηση ὁδηγιῶν, στη σύνταξη παρατηρητικῶν έκθέσεων και συμβουλευτικῶν φυλλαδιῶν κατευνασμοῦ τῶν πολιτῶν και τῆς ἀνύπαρκτης κοινῆς γνώμης, τόσο ὃσο χρειάζεται για να φύγει ἡ μπάλα άπό την περιοχή μας κοκ.

Ἡ ἀπάνθρωπη, στυγνή, μεθοδική σαν την ἀκολουθία μιας ἱεροτελεστίας ἐν ψυχρῶ ἐκτέλεση τοῦ George Floyd στη Μινεάπολη τῶν ΗΠΑ κατέδειξε τη βαρβαρότητα ἑνός Σώματος, τη συνεργατικότητα τῶν στελεχῶν, που ύποδεικνύει το βαθμό έκπαίδευσης ὡς Σώματος Ἀσφαλείας, την ὡμότητα ἓως και την άνυπαρξία συναισθημάτων ὡς πολιτῶν, την καθολική ἀπουσία ἐνσυναίσθησης σε ἓναν ἂνθρωπο που ἡ φυσική του ἀντίδραση και ἡ προσωπική του Στάση ὡς Πολίτη άντιμέτωπου με την ἐξουσία τού στέρησε ἀκόμη και την ἲδια του τη ζωή.

Ὃ,τι συνέβη στη Μινεάπολη δεν εἶναι καινοφανές. Οὒτε ἡ κατοστολή οὒτε ὁ έκφοβισμός οὒτε ἡ κρατική βία. Ὃ,τι συνέβη στη Μινεάπολη και τον George Floyd εἶναι μοναδικό. Για την ὓπαρξη ταυτόχρονα πολλῶν κινητῶν τηλεφώνων που με τις κάμερες τους κατέγραφαν την ἀποτρόπαια πράξη ἀπό διάφορες γωνίες. Για την «ζωντανή» μετάδοση τῶν γεγονότων. Για την ἀναμετάδοσή τους ἀπό τα τοπικά, ἐθνικά και διεθνῆ δίκτυα τῶν ΜΜΕ. Για την πρωτοφανῆ σε ταχύτητα μέγεθος και σημασία ἀνταπόκριση τῶν Μέσων Κοινωνικῆς Δικτύωσης ἀνά τον κόσμο. Για την ἀνάδειξη τῆς ἀξίας τῆς σημασίας και του σκοποῦ ὃτι κάθε πολίτης εἶναι πολίτης τοῦ κόσμου, ἂρα συμμετέχει στα δρώμενα μιᾶς καθημερινῆς σκηνῆς με ἓνα ἂγνωστο, ἐν πολλοῖς, σενάριο και ὑπόθεση, με μία πλοκή που συμμετέχει ὁ καθένας μας με τη Στάση του. Για την άναλγησία τῶν διωκτικῶν Ἀρχῶν να διώξουν ἓνα στέλεχός τους. Για την ἀμφισβητούμενη πρώτη νεκροψία νεκροτομή. Για την καθυστερημένη άντίδραση τοῦ Σώματος τῆς Ἀστυνομίας τῆς Μινεάπολης να καταλογίσει εὐθῦνες και να άποτάξει ἀπό το Σῶμα τους ἐμπλεκόμενους ἀστυνομικούς. Για το ποσό τῶν 1,25 ἑκατομμυρίων δολλαρίων ὡς έγγύηση για την προσωρινή άπελευθέρωση ὑπό ὃρους για τον δολοφόνο του George Floyd. Για το κῦμα τῆς λεηλασίας που άκολούθησε, ἁμαυρώνοντας και περιθωριοποιώντας τους κατά πλειονότητα ἒγχρωμους δράστες. Για την αὐτογελοιοποίηση ὃσων τυμβωρυχοῦν τη μνήμη του μέσω συγκεκριμένων τοπικῶν νημάτων. Για το κίνημα που σαρώνει τις ΗΠΑ, με τα ἲδια συνθήματα για Ἰσότητα, Σεβασμό και Ἀξιοπρέπεια για τις ζωές ὃλων. Για την ἀλήθεια τοῦ έπικήδειου λόγου τοῦ αίδεσιμώτατου Al Sharpton. Για την τελετή προς τιμήν τοῦ θανόντος και τον διεθνῆ άντίκτυπο που εἶχε. Για τα πιο βουβᾶ 8:46 λεπτά ὣστε χρειάστηκε ἡ συνδρομή τῶν gospel τραγουδιῶν για να «καλυφθεῖ» ὁ ἀντίστοιχος χρόνος που ὃσο ταπεινωνόταν στο όδόστρωμα το σῶμα τοῦ George Floyd τόσο ὑψωνόταν ἡ ψυχή του. Και μαζί ἡ Θυσία του. Για τα τελευταῖα λόγια του «Δεν μπορῶ να ἀναπνεύσω». Εἶναι στην ἲδια ὁμάδα με τη Ρόζα Παρκς, με τον Μάρτιν Λοῦθερ Κινγκ, μαζί με ὃλους ὃσοι πάσχισαν και συνεχίζουν για την έξίσωση τῶν δικαιωμάτων τῶν πολιτῶν στις κοινωνίες τους, να πορευθοῦν και να μοιραστοῦν το ἲδιο «Ὂνειρο».

«Ὃταν κοιτᾶς τον George Floyd βλέπεις ἓναν άκόμη ἒγχρωμο φονευθέντα πολίτη ἀπό την Ἀστυνομία στις ΗΠΑ, ὃταν βλέπεις μέσω τοῦ George Floyd βλέπεις τον δρόμο προς την Αἰδῶ και τη Δίκη». XAZ.

#ICantBreathe #JusticeforFloyd #BlackLivesMatter

 

Άθῆνα, 10 06 2020

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση | Tagged , ,

Launch America

SpaceX IISpaceX

Ἂν ἒχουμε φτιαχτεῖ για να φτάσουμε κάπου, αὐτό το σημεῖο εἶναι πιο ψηλά. Με την ἀντίστροφη μέτρηση να τρέχει, ἡ Σύμπραξη Ἰδιωτικοῦ και Δημόσιου Φορέα στη Μητρόπολη τής Οἰκονομίας τής Τεχνολογίας τής Καινοτομίας τής Ἒρευνας, ἒπειτα ἀπό ἐννέα χρόνια, στη μορφή ἑνός «Δράκου» με το σκάφος SpaceX και τον πυραυλικό φορέα Falcon 9, θα μεταφέρει το διμελές πλήρωμα τῶν Robert Behnken και Douglas Harley ἀπό το ἀκρωτήριο Κανάβεραλ και τις ἐγκαταστάσεις της NASA στη Φλόριδα ἀπό το Launch Complex 39A των ΗΠΑ προς τον ΔΔΣ.

Μετά το πολιτικό ρητό τοῦ Ντόναλντ Τραμπ «Make America great again» το νῆμα #LaunchAmerica ἀποτυπώνει σε πραγματικό χρόνο τη σημασία να πηγαίνεις πιο ψηλά πιο γρήγορα πιο δυνατά με την Τεχνολογία τοῦ αὒριο στα χέρια μας σήμερα, με την Tesla τοῦ Έλον Μασκ να μαγνητίζει τα βλέμματα, με την ἐκτόξευση ἐν μέσω τής «πανδημίας» τοῦ Covid-19 να ἐπιχειρεῖ να ἀντιστρέψει το κλίμα και με την ελπίδα να πετύχει ἡ Ἀποστολή και να πραγματώσουμε ὡς Ἀνθρωπότητα με ἀφετηρία την κληρονομιά τοῦ Tesla το ταξίδι «Per Ardua ad Astra…».

Ἀθῆνα, 27 05 2020

Posted in 2020, Ἀνθρωπότητα, Κατηγοριοποίηση | Tagged , , , , , ,

15΄Μαγείας

Opera Snapshot_2020-05-16_103820_www.instagram.com

15′ Μαγείας.
Ὃταν σε ἐπισκέπτεται το μεγαλύτερο ἀεροσκάφος στρατηγικῶν μεταφορῶν τοῦ κόσμου, το Antonov-225, ἀπολαμβάνοντας την προσέγγιση, την προσγείωση και τη στάθμευση στο tarmac του ΔΑΑ, ἀπέναντι ἀπό το κλασσικό Il-76. Ἂλλωστε, ὃπως λέει και το ἀεροπορικό κλασσικό ρητό «Ἓνα μίλι στον αὐτοκινητόδρομο θα σε πάει ἓνα μίλι πιο πέρα. Ἓνα μίλι στον ἀεροδιάδρομο θα σε πάει παντοῦ, στον κόσμο».

Ὃταν ο 03R τῶν Ἀθηνῶν καλῶς ὣρισε το Antonov-225, MRIYA, στην Ἱστορία του.

#An225 Athens, GRC

Ἀθῆνα, 15 05 2020

 

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση | Tagged , ,

Ἡμέρα τῆς Εὐρώπης, 09 05 2020

Ἡ Εὐρώπη ὡς ὂνομα, πρόσωπο και ταυτότητα ὑπῆρχε με ἱστορική καταγωγή στην ἀρχαῖα Ἑλλάδα, με τον γνωστό μῦθο τοῦ Διός. Ὑπῆρχε ὑπάρχει και θα ὑπάρχει και χωρίς τη σημερινή ἡμερομηνία [09 05]. Ἁπλῶς, θα θυμίζουμε, πάντοτε, στους ἑταίρους μας σε ὃλη την Εὐρώπη ὃτι οἱ ρίζες τοῦ ἱστορικού μορφώματος τής Ἠπείρου θεμελιώνονται στον Ἑλληνικό Πολιτισμό τοῦ φωτός, το διάδοχο σχῆμα τῆς Ρωμαϊκῆς διοικήσεως και στην ἓλευση τοῦ Ἀκτίστου Φωτός, με την υἱοθέτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Αὐτό το τρίπτυχο που συνιστᾶ ἓναν Ἀξιακό Πολιτισμό, με κέντρο του τον Ἂνθρωπο, οἱ προκάτοχοι «ἡγέτες» τῆς Κεντρικῆς και Δυτικῆς Εὐρώπης τον ποδοπάτησαν εὐτελίζοντας μαζί με την Αὐταξία τοῦ Ἀνθρώπου και τον ἲδιο τον Πολιτισμό, ἲδιον μόνον τοῦ Ἀνθρώπου, ἐξισώνοντάς τον, δυστυχῶς, με ζωώδη ἒνστικτα κίνητρα και συμπεριφορές που σκορπώντας, παγκοσμίως, με ἀφετηρία την Εὐρώπη αἱματηρές κατακτήσεις θα καταλήξει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τις ἑκατόμβες στα χαρακώματα τον εὐτελισμό τῆς ζωῆς και την ἀπουσία νοήματος στην Πολιτική, εἰ μη την ἐξόντωση τού ἀντιπάλου. Τα ἀνεξόφλητα, ὡστόσο, γραμμάτια ὡδήγησαν, με μαθηματική ἀκρίβεια και μαζί γεωμετρική πρόοδο, στον ζοφώδη Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και ἀπό κοινοῦ με την «Ἡμέρα τῆς Νίκης», στις 09 Μαΐου 1945, ὁ Σουμάν θα διακηρύξει πέντε χρόνια ἀργότερα, ἀνήμερα, τῆς αὐτῆς ἡμερομηνίας, την «Ἡμέρα τῆς Εὐρώπης» ὡς ἓνα ὀρόσημο τελείωσης τῶν διενέξεων τῶν δύο κυρίαρχων γερμανικών φύλων, ἢδη, ἀπό την ἐποχή τοῦ μεγαλοσφαγέα Καρλομάγνου, με τη διαδοχή τῶν υἱῶν του, με τη Συνθήκη τοῦ Βερντέν, ἐκεί πίσω στον 9ο αιώνα μ.Χ..

Ἡ Εὐρώπη ἒχει ἀνάγκη ἀπό Ταυτότητα, Ἀξίες κι ἓνα Κοινό Ὃραμα τῶν λαῶν της. Ὃσο θα ὑπαγορεύει ἡ Οἰκονομία και οἱ Βόρειες χῶρες-μέλη τής Ε.Ε. πώς θα διαχειρίζονται τη ζωή τους οἱ Εὐρωπαῖοι Πολίτες, το ὂνειρο μιας ἐνωμένης Εὐρώπης θα ξεμακραίνει περισσότερο, ἀκόμη κι ἂν μειώνονται οἱ ἀποστάσεις μεταξύ μας. Ἡ πραγματική «Ἡμέρα τῆς Εὐρώπης» δεν περιμένει προστάτες, προκηρύξεις και πραίτορες για την ὑπόμνησή της οὒτε και ὁρδές νεοεποίκων ἓωλο στα χέρια μιας μη αἱρετῆς ἀστικῆς νομενκλατούρας, με μαριονέτες πολιτικούς και ποδηγετούμενες κοινωνίες, που ἀδυνατοῦν να συνεργαστούν ἰσότιμα για το παρών τῶν λαῶν τους, ἀκόμη κι ὃταν ἐνέσκηψε ὁ κορωναϊός Covid-19.

Εἶναι προφανές ὃτι ὑπάρχει ἒλλειμμα Δημοκρατίας, Συνέργειας και Ἀποφασιστικότητας, ἰδία, στις ἡγεσίες και μετέπειτα στις ἐθνικές κοινωνίες. Ἡ Εὐρώπη που πρωταγωνίστησε στην Ἱστορία, μέχρι και τον 20ο αἰῶνα, δείχνει να μην μπορεῖ να παρακολουθήσει τις ἐξελίξεις που τρέχουν στον 21ο αἰῶνα. Το δίπολο, πάντως, «θέλει»-«μπορεῖ» μού ὑπαγορεύει πως οὒτε θέλει οὒτε και μπορεῖ να πρωταγωνιστήσει, πλέον, στις τρέχουσες ἐξελίξεις. Ἀναζητώντας την ἀπολεσθεῖσα Ἀξιακή τῆς Ταυτότητα, θα ἀναμοχλεύει το παρελθόν για να σχεδιάζει, ἀποσπασματικά, το παρών και να ψηλαφεῖ, με τυχαιότητα χυδαιότητα και ὑψηλόφρονη χαμέρπεια, το ἂδηλο μέλλον της. Τής αξίζει;

Ἡ συμμετοχή μου στο δημόσιο βῆμα τού Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου, για την ἐπέτειο τῶν 70 ἑτῶν ἀπό τη Διακήρυξη τοῦ Σουμάν, για την Εὐρώπη στις 09 05 1950.

 

Ἀθῆνα, 09 05 2020.

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση | Tagged ,

Ayrton Senna

Ayrton Sena

 

Βαθύτατη Ὑπόκλιση

στον Ἂνθρωπο
τον Ἀθλητή, Παγκόσμιος Πρωταθλητής
στον Άιρτον, με το χαμόγελο, Σένα.

Στην Ίμολα σαν σήμερα [01 05 1994] ὑποκλινόμενος στην πιο σπουδαῖα ἐκ Βραζιλίας προσωπικότητα…

 

Ἀθῆνα, 01 05 2017

Posted in 1994, 2017, 2020, Κατηγοριοποίηση | Tagged ,

Κ. Π. Καβάφης

 

Για ἐκεῖνον που στο πρόσωπό του συναιρεῖται ὁ πλοῦτος τῆς σοφίας ἑνός κοσμοπολίτη.    Για ἐκεῖνον που με το ἒργο του ἀποθησαύρισε το μεγαλεῖο τῶν ἰδεῶν.                                    Για ἐκεῖνον που μάς ἒδειξε πως ὁ λιτός λόγος λειτουργεῖ λυτρωτικά και ἀπελευθερωτικά. Για ἐκεῖνον που κατέδειξε ὃτι ἡ σημασία και το εἶναι τοῦ γίγνεσθαι και τῆς πράξεως εὑρίσκεται στο μέρος τοῦ λόγου που ἀποκαλύπτοντας και δηλώνοντας την οὐσία ὀνομάζεται οὐσιαστικό και ὃ,τι χρωματίζει και συνθέτει τις ζωές μας λέγεται ἐπίθετο.    Για ἐκεῖνον που μάς ἒκανε κοινωνούς μιᾶς ἀκέραιας στάσης ζωῆς. Για ἐκεῖνον που με την πένα του ἒγινε πρεσβευτής τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀναγνωρισμένος στα μήκη και τα πλάτη τοῦ κόσμου.

Για τον Ἓλληνα, με καταγωγή ἀπό τον Πόντο που οἱ ρίζες του ἀπλώνονται ἀπό την Αὐτοκρατορία τοῦ Ἀνατολικοῦ Ρωμαϊκοῦ κράτους και φθάνουν βαθύτερα μέχρι και τον ἀρχαῖο ἑλληνικό κόσμο ἐνῶ τα κλαδιά του θα συνεχίσουν να ἀκτινοβολοῦν το ἒργο του και να καρποφοροῦν ἀπό το λόγο του.

Για ἐκεῖνον που εἶχε την σπάνια ἐκείνη χάριν ἡ εἲσοδος και ἡ ἒξοδος στο χρόνο να συμπέσουν στην ἲδια, σημερινή, ἡμερομηνία, 1863  29 04 1933.

Για τον Ἀλεξανδρινό, που τίμησε με το ἒργο του και τις ἐννέα Μοῦσες τοῦ Μουσηγέτου Ἀπόλλωνος, ἰδία δε την Κλειῶ και την Ἐρατῶ. Κατ΄ὂνομα Κωνσταντῖνος Π. Καβάφης.

Θερμοπύλαι

 

C-p-cavafy-signature.svg

Ἠ σελίδα τοῦ Ἐθνικοῦ Κέντρου Βιβλίου για τον Κ.Π. Καβάφη

Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ ἀπό το Ἲδυμα Ὠνάση

Το Ἒργο τοῦ Κ. Π. Καβάφη

Ἀθῆνα, 29 04 2020

Posted in 2020, Κατηγοριοποίηση | Tagged