Τῆς Κορέας ἡ Ταυτότητα

 

_Approved_181.1__LS_1.0

1200 drones σχηματίζοντας τους Ὀλυμπιακούς κύκλους στον Οὐρανό, φεῦ χωρίς χρῶμα…

Εἲθισται, ἒνας τρόπος να περιγράψει κάποιος μία ἐπαναλαμβανόμενη ἐνέργεια σχεδιασμένα σε τέτοιο βαθμό που κυμαίνεται ἀπό τη μίμηση, με θετικό πρόσημο, στο ἓνα ἂκρο, μέχρι και την κατά γράμμα ἀντιγραφή, με ἀρνητικό – μόνον – πρόσημο, στο ἂλλο ἂκρο, δεν εἶναι ἂλλο παρά ἡ ἀναφορά ἑνός ἒθους, ἑνός ἐθίμου, δηλαδή, που ἀποτυπώνει με την ἲδια ρίζα το ἦθος.

Και μιλώντας για ἦθος δύο καινούργιες ἒννοιες ἀναπαράγονται’ ὁ χαρακτήρας και ἡ συμπεριφορά προσώπων. Που και οι τρεις, ἐν προκειμένω ἒννοιες μεταβάλλονται κι ἀλλάζουν, σύν τῷ χρόνῳ, παρακολουθώντας στον ἂξονα τῆς χρονογραμμῆς τις ὃποιες ἐξελίξεις ἒχουν μεσολαβήσει σε κάθε ἐνδιάμεσο διάστημα με τα ἀντίστοιχα σημεῖα ἀναφορᾶς τους.

9-25 Öåâñïõáñßïõ: ×åéìåñéíïß Ïëõìðéáêïß Áãþíåò 2018

Πιοντσάνγκ, Νότια Κορέα 2018. ΧΧΙΙΙ [23οι] Χειμερινοί Ὀλυμπιακοί Ἀγῶνες στη μακρινή Κορέα. Συμμετέχοντες 3000 ἀθλητές ἀπό 92 χῶρες.

Σε μία ἐκ προοιμίου φαντασμαγορική βραδιά, κατά την τελετή ἒναρξης τῶν Ἀγώνων ἀξίζει να ἀναφερθοῦν οἱ παρακάτω παρατηρήσεις:

Για πρώτη φορά σε ἐπίσημη τελετή Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων το κέντρο βάρους, ἒστω και για λίγο, ἂλλως, για ὃσο, μετατοπίστηκε ἀπό το πεδίο τῶν γήινων σ’ἐκεῖνο τῶν ὑπέργήινων ἢ ἐπ’οὐράνιων ὀντοτήτων ἢτοι τῶν «κηφήνων» ἢ στη γλῶσσα των μεμυημένων, ἑλληνιστί, «drones». Ἡ ἐταιρεῖα κολοσσός τῆς Πληροφορικῆς, Intel, εἶχε την ἐποπτεία μιας ξεχωριστῆς πρωτότυπης κι ἑνιαίας τρισδιάστατης σύνθεσης μιᾶς εἰκόνας, με καμβά, ὂχι το χορτάρι, το ταρτάν ἢ τις κερκῖδες, ὃπως στους Θερινούς οὒτε μόνον τις παγοπίστες και τις ἀντίστοιχες κερκῖδες στους Χειμερινούς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες.

Ἀλλά, ἒδῶ, και για πρώτη φορά, ξανά, ἒσπασε τη βαρύτητα τῆς συνήθειας και ἀπογείωσε 1200 μικρά άεροχήματα που λειτουργοῦσαν ὡς ἓνα σύνολο ἀναπαράγοντας σχήματα, εἰκόνες και σύμβολα που ἀποτυπωμένα στο ἂπειρο τοῦ Οὐρανοῦ βάθος, κατάφεραν να μαγέψουν, κυριολεκτικά, τους συμμετέχοντες στο δρώμενο.

Την ἲδια ὢρα, στις κερκῖδες τῶν κλειστῶν γηπέδων που διεξάγονται τα ἀγωνίσματα, μία ἀντίστοιχη εἰκόνα θα γεννήσει ἀντίθετα συναισθήματα και συγκινήσεις με ἀντιστρόφως ἀνάλογα ἐρεθίσματα’ πρόκειται για μία ὁμάδα 250 ἐπίλεκτων μαζορετῶν, Ἀμαζόνων(;) ἑλληνιστί, ὃπου ἀπό κερκῖδος προσπαθοῦσαν ἀσταμάτητα να ἐνισχύσουν τους Κορεάτες ἀθλητές των και προς τιμήν τους. Αὐτό, ὃμως, που εἶναι και το ἀντικείμενο τῆς ἀναλογίας ἐδῶ εἶναι ἡ ὁμοιομορφία ὃχι τόσο τῶν κινήσεων ὃσο τῶν ἐκφράσεων και δή στη συζυγία τους, ὃπου ἡ ὁμοιομορφία παύοντας να ἒχει και να ένέχει τα διακριτά χαρακτηριστικά δρώντων προσώπων καταλήγει στην ἀφαίρεση τοῦ προσώπου, τοῦ διακριτοῦ, διακρίνοντος και ἃμα διακρινόμενου [κατά το σημαῖνον και σημαινόμενον του Saussure] που, ἐνῶ συνιστᾶ τον μοναδικό και κύριο, μέχρι τῆς Τελετῆς, έκφραστή τοῦ σύμπαντος μεγαλείου «Ἂνθρωπος» ἡ πολυπληθής ὁμάδα τῶν μικρῶν και χαριτωμένων Νοτιοκορεατισσῶν ἀθλητριῶν κατάφερε και ἰσοπέδωσε και συνέτριψε και διέλυσε, με την εἰκόνα της, την ἀξία, τη σημασία και την ἰδέα τοῦ να εἶναι ὁ κάθε ἓνας διαφορετικός, ξεχωριστός μα και ἀναγκαῖος στο μωσαϊκό τῆς Πραγματικότητας.

Ἰδωμένες, λοιπόν, αὐτές οἱ «λήψεις» τῆς πραγματικότητας τῶν ΧΧΙΙΙ Χειμερινῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων προβληματίζουν για το δίπολο τῶν σχέσεων Ἀνθρώπου και μηχανῆς. Στο βαθμό το μέτρο και την ἀναλογία ὂπου Ἐμεῖς οἱ Ἂνθρωποι θα ἀπαλλάσσουμε τους ἑαυτούς μας ἀπό την ὑψηλή Τέχνη τῆς Σκέψης εἲτε οἰκειοθελῶς εἲτε ὑπατασσόμενοι μερικῶς στα κελεύσματα τοῦ ἑκάστοτε, ἐν προκειμένω, ἑλέω «Ὑπέρτατου Ἠγέτη» –Κιμ- ἢ οἰουδήποτε Ὑπερτάτου ἢ Ἡγέτου εἲτε καθολικῶς τότε ἡ Τέχνη τῆς Σκέψεως περνάει στις μηχανές. Και ἐνῶ τα ἀρκτικόλεξα AI, DL, IoT, AR πληθαίνουν κι οἱ ἀνάγκες διευρύνονται ἡ ἀξία τοῦ Προσώπου ὃσο ἀφομοιωτικά θα χάνεται τόσο θα ὑπολογίζεται το σημαῖνον βαρύκεντρο ἀνάμεσα στον Ούρανό τη Γῆ, δηλωτικό τοῦ ἐμβλήματος τῶν ΧΧΙΙΙ Χειμερινῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων τῆς Πιοντσάνγκ τῆς Κορέας.

Μαζί, και ἡ κοινή παρουσία τοῦ λαοῦ τῆς Κορέας ὡς Μία ὀμάδα χαιρετίζεται διότι άποδεικνύει ὃτι κανένα πολιτικό σύστημα καμμία πολιτική «ἡγεσία» σε κανένα σημεῖο τῆς ὑφηλίου δεν μπορεῖ δεν ἀξίζει και δεν ὠφελεῖ να καταδικάζει το Ἒθνος διαιρεμένο μνησίκακο και καχύποπτο μπροστά στην μονόδρομη ἐπιλογή τῆς ἑνότητας και μετέπειτα τῆς ἑνώσεως στις ἐπιταγές τῶν καιρῶν, αἲροντας τη διαίρεση τοῦ 38ου παραλλήλου που ταλανίζει τη Χερσόνησο περισσότερο, πια, ἀπό μισό αἰῶνα.

20 02 II.jpg

Ἀπό την Πιοντσάνγκ, στις Κορεατικές Ἂλπεις με τις βελανιδιές, τις ἀζαλέες και τις πολύχρωμες πάπιες τῶν Μανδαρίνων, με τους «Ἀγῶνες τῆς Εἰρήνης και τῶν ρεκόρ», τῆς Κορέας ἡ Ταυτότητα δείχνει το Μέλλον…

Το λυκαυγές ἑνός Πολιτισμοῦ

Τελετή Παράδοσης Ὀλυμπιακῆς Φλόγας, Καλλιμάρμαρο Στάδιο, 2017 10 31, Ἀθῆναι

Pyeongchang Winter Olympics 2018 Opening Ceremony Korean Drummers The Korean Flag

Intel | Experience the Team in Flight at PyeongChang 2018

Welcome to 2018 Winter Olympics for Pyeong Chang (평창) & Gang Neung (강릉) , South Korea !!!

 

Ἀθῆνα, 2018 02 20

 

 

Advertisements
Posted in 2018, Ἀσία, Ἑλλάς, Infographics, Έρευνα, Ασφάλεια, Αθλητισμός, Αθλητικές Διοργανώσεις, Βόρεια Κορέα., Διπλωματία, Επιστήμες, Επικοινωνία, ΗΠΑ, Ιστορία, Κορέα, Κοινωνία, Νότια Κορέα, Οικονομία, Ολυμπιακοί Αγώνες, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Παιδεία, Τέχνη, Τεχνολογία, Φωτογραφία, Φεβρουάριος, Φιλοσοφία | Tagged , , , | Σχολιάστε

Μουσηγέτου… Relance

06 02 04

Πλατεῖα Συντάγματος, 04 02 2018.

Στην καθημερινότητα, τον ἀθλητισμό και την πολιτική εἶναι σύνηθες φαινόμενο ἡ χρήση ὃρων ἀπό χώρους που δεν φημίζονται ἀπαραίτητα για την ποιότητά τους.

Ἒτσι, συνέβη και χθες, κατά τη διάρκεια του μεγαλειώδους παλλαϊκοῦ συλλαλητηρίου για την ὑπεράσπιση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας ἀναφορικά με τη χρήση ἀπό τα Σκόπια και ὃλων ὃσοι βρίσκονται ἀπό πίσω τους τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας ἀκέραιου ἢ διά οἰοδήποτε ἂλλου παραγώγου του.

Κύριος ὁμιλητής σε μία πλειάδα προσώπων ἀπό ὃλους τους χώρους τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἐκεῖνος ὁ Ἓλληνας που ἀναγνωρίζεται παγκοσμίως ὡς ὁ τελευταῖος που ἒφτασε και ζεῖ στο χῶρο τοῦ Μύθου, Μίκης Θεοδωράκης.

Προικισμένος με ἓνα τάλαντο που ξεπερνάει τα στενά ὃρια τῆς χώρας κατάφερε να κατακτήσει με τη μουσική του ὃλον τον κόσμο, γευόμενος συγκινήσεις και συναισθήματα που χαίρουν ἐλάχιστοι να γνωρίσουν στους κύκλους τῆς περιστροφῆς τους.

Ὃπως μεταμόρφωσε με τη Μοῦσα του μια ἀπό τις πιο συγκλονιστικές ἱστορικές περιόδους στη σύγχρονη Ἑλλάδα σ’ἓνα νεώτερο ὓμνο προς τη χώρα, τους ἀνθρώπους την πορεῖα και τη διαδρομή της, συνεργαζόμενος με πνευματικές φυσιογνωμίες που ξεπερνοῦσαν [ὃπως, ἂλλωστε, κι ο ἲδιος] την παρακμή την ἐξαθλίωση τον ἐκμαυλισμό και τον ὑφέρποντα ξεπεσμό τοῦ καιροῦ του.

Μονάχα που σε πρόσωπα που διαφέρουν ἀπό το μέτρο και το ἒκδοχο παραγωγό του, το μέτριο, ὑπάρχουν ἂλλοι κανόνες συμπεριφορᾶς και ἢθους, στο βαθμό το μέτρο και την κλίμακα, ἀσφαλῶς την ἀνθρώπινη, μα σε πιο ὑπερβατή κλίμακα, καθώς λειτουργοῦν ὡς σημεῖα ἀναφορᾶς και δρομοδεῖχτες για το ὑπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, πολλῶ δε μᾶλλον, για την ἀπρόσωπη μάζα που ἀναζητεῖ στη μορφή τέτοιων προσωπικοτήτων τους στυλοβάτες της για να οἰκοδομήσει το δικό της στερέωμα.

06 02

Κατ’αὐτόν τον τρόπο ὀφείλουμε να ἀναγνωρίσουμε στον Μίκη Θεοδωράκη ὃτι ὑπάρχει ὡς Πνευματικός Ἡγέτης αὐτῆς τῆς χὠρας κιόλας ἀπ΄τα μέσα τοῦ προηγούμενου αἰῶνα ὡς μουσουργός συνθέσεων που τον κατατάσσουν στους Μύθους οἰκουμενικῆς ἐμβέλειας για την ποιότητα τοῦ Ἒργου του και παγκόσμιας για τη χωροχρονική διάσταση τοῦ ὀνόματός του. Ἒργο ποικίλο και σύνθετο ὣστε ὁ ὂγκος του στη σφαῖρα να ἀποτυπώνει τη μοναδικότητά του, την ἐξἐλιξη και την ὡρίμανσή του, που δεν ἦταν διάφορη προς τις ἐσωτερικές κλίσεις και άναζητήσεις του.

Παράλληλα, ὃμως, δεν μποροῦμε και να παραβλέψουμε τις ἀστοχίες τις παρεκκλίσεις τα ἀτοπήματα και τα λάθη που σημάδεψαν την πολιτική του, ἀντιστοίχως, πορεῖα.

Πορεῖα που ἀκολούθησε, δυστυχῶς, και μεταμόρφωσε αὐτήν την προσωπικότητα, οἰκειοθελῶς, σε στήριγμα δεκανίκι και μοχλό δυνάμεων που, ἐνῶ με τη μουσική του τις ὑποδείκνυε τις κατέδιδε τις καταδίκαζε και τις χλεύαζε, στην πολιτική του στάση, οἱ φορεῖς που συνεργάστηκαν μαζί του ἀκολούθησαν την ἀντίστροφη πορεῖα, σε μία ἀνίσωση που ἐξ ἀρχῆς ἦταν ἀνισοβαρής και ἐπιζήμια, ὂχι, κατ’ ἀνἀγκη για τα κέντρα ἐξουσίας, ἢτοι το κράτος, με τις διάφορες μορφές του ἢ και τις ἒκκεντρές του, που συνεργάστηκαν μαζί του [ἂλλωστε, το ὂνομά του θέλανε να λειτουργήσει με μηχανισμούς διαφημιστικῆς και μη προπαγάνδας προς τα ἒξω] ὃσο για τον ἲδιο τον πολίτη – πολιτικό ὑπ’ άμφίεση- Μίκη Θεοδωράκη.

Και θα παίξει τρεις, τουλάχιστον, φορές (σ)το παιχνῖδι τῶν θεσμικῶν και ἒξω μηχανισμῶν χειραγώγησης κατευνασμοῦ και καθυπόδειξης των πολιτικῶν πραγμάτων στην ὑπό και προ διαμόρφωση και συγκρότησή των.

Πρώτη’ την ἐπαύριον τῆς εἰσβολῆς τῶν Τούρκων στην Κῦπρο, ἐκεῖνος θα ὑπερασπισθεῖ, με σθένος, την ἐπιβολή τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ Κ. Καραμανλῆ στην ἡγεσία τῆς χώρας, καταδικάζοντας την Κῦπρο ὡς ἓρμαιο στα χέρια της ἀμερικανικῆς ἡγεμονίας βρετανικῆς ἀκολουθίας τουρκικῆς ἐφαρμογῆς και ἑλληνικῆς σιωπῆς στο Ἒγκλημα ἐναντίον του Ἑλληνισμοῦ.

Ἡ πρωτοφανής αὐτή συστράτευση με τον ἀνθελληνικό ἰμπεριαλισμό και τον πολιτικό του ἀντίπαλο ὑπέρμαχο τῆς δεξιᾶς πολιτικῆς στη χώρα ἀποτέλεσαν το ἒναυσμα ἀκόμη δύο, παρόμοια, ἀνίερων εὐκαιριακῶν συμμαχιῶν και συμπαιγνιῶν εἰς βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Δεύτερη΄ἡ ἒξωθεν ἐφαρμοσθεῖσα «χαμένη» τριετία, στο μεταῖχμιο του 1990 , ὃταν οἱ «κόκκινοι» τοῦ Ἐξωτερικοῦ συνέπραξαν με τους «ροζ» τοῦ Ἐσωτερικοῦ και με τους «γαλάζιους» τῆς ἐπάρατης (sic) Δεξιᾶς για να ἐξοβελίσουν την παρακμιακή κλαδική δεκαετία τῆς ἀλλαγῆς τῶν «πράσινων», ὁ ρόλος του, ἲδιος και ἀπαράλλακτος, σαν την πρώτη φορά. Για να γίνει ἡ γέφυρα ἐπικοινωνίας, ὁ συνδετικός κρίκων τῶν, κατά τ’ἂλλα, ἀσύνδετων ὂχι κομμάτων εἰ μή σχημάτων.

Και ἡ Τρίτη και τελευταῖα, συστρατευμένη συμπορεύση του με τις ἲδιες αὐτές δυνάμεις θα ἒρθει μόλις πριν άπό μερικά χρόνια, ὃταν εἰσήγαγε με θριαμβευτικούς διθυράμβους και οἰονεί πολιτικούς παιᾶνες ἐξυμνοῦσε γευμάτιζε ὑποδεχόταν κατ’ οἶκον τους μετέπειτα και τωρινούς οὐτιδανά πραιτωριανούς δυνάστες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, στη μορφή των προσώπων και των ἀδιάφανων μηχανισμῶν που ποδηγετοῦν την ἑλληνική κοινωνία την τρέχουσα δεκαετία.

Ὣσπου ἐμφανίστηκε δημοσίως και ὂχι κατ’ἰδίαν δημοσίως προς χάριν και βορᾶν τῶν ἐξίσου με την ἐξουσία μίσθαρνων ὀργάνων τοῦ κράτους και τῶν παρακρατικῶν συνιστωσῶν του, ἐνώπιος ένωπίω τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Και στο λόγο του ἀποτύπωσε με μοναδική γλαφυρότητα την εἰκόνα τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς κοινωνίας και τη διπλή διάσταση, πρῶτον, ἀνάμεσα στον ἑλληνικό λαό και την παρέα των πλιατσικολόγων ἀποδομούντων τοποτηρητῶν ξένων συμφερόντων, τους ὁποίους και ἀνέδειξε και με τους ὁποίους συνεργάστηκε και, δεύτερον, ἀνάμεσα σ’αὐτήν τη φράξια και τον ἲδιο, προσωπικά.

Μα δεν πρέπει να μας διαφεύγει μία λεπτομέρεια. Ὃτι και οἰ δύο, φράξια και Θεοδωράκης προέρχονται ἀπό τον ἲδιο ἰδεολογικά πολιτικό χῶρο. Τοῦ κομμουνισμοῦ. Γέννημα θρέμμα μιᾶς ἑβραϊκῆς νομενκλατούρας, ἐξισωτικά ίσοπεδωτικοῦ για τις μάζες, ὁμοιόμορφα ἀπρόσωπου για την ἐξουσία, που οἰαδήποτε φωνή ἒξω ἀπό τη γραμμή την καταπίνει την ἰσοπεδώνει την κανιβαλίζει, στο βαθμό που δεν ὑπάρχει ἂλλη φωνή πάρεξ τῆς μίας.

Στάση που ταιριάζει, πράγματι, σε καθεστῶτα, γιατί τι ἂλλο ἦταν και εἶναι ὃπου ἐφαρμόζεται αὐτό το ὑπαρκτό ἒκτρωμα πολιτικῆς ἀφασίας ἀφανοῦς διαλόγου ὑπαρξιακῆς πολιτικά και πολιτισμικά ἐξόντωσης ἰσοπέδωσης και ἐξαφάνισης τοῦ διαφορετικοῦ. Ἡ στάση, μάλιστα, ἒξω άπό τη μάντρα φοβίζει, τρομάζει μαζί και τρομοκρατεῖ ὃλους ὃσοι ἒχουν μάθει να ἀναπνέουν, να ὁμιλοῦν και να συναναστρέφονται με μία ξύλινη γλῶσσα, μία ἂκαμπτη συμπεριφορά και το χείριστο, στο σχῆμα τῶν τριῶν, ἀμετανόητη στάση.

Το τελευταῖο εἶναι και το πιο ἐπικίνδυνο. Καθώς μετέρχεται ἑνός ἀδυσώπητου μηχανισμοῦ αὐθυποταγῆς και de facto ὑποταγῆς τῶν μελῶν του σε ὃ,τι ἒχει παραδοθεῖ στους συντρόφους ὡς ἱερά παρακαταθήκη ἐμπαίζοντας ἑαυτούς ἀφ’οὗ οὒτε ἱερό ὑφίσταται στην ἀποδομημένη σκέψη τους οὒτε και διαθήκη για να καταστεῖ και παρά, εί μη μόνον, ὁ παράς που μέσω τῆς πυραμίδας κατευθύνεται άπό τη βάση προς την κορυφή της με τα πιστά μέλη να ἀποτελοῦν τους ἀναγκαίους δομικά συνδετικούς κρίκους, ὃπου ἡ μόνη και ούσιαστική ἀξιακή ταυτότητα δεν εἶναι ἂλλη ἀπό τη δουλεία, σβήνοντας τεχνηέντως τις δομικές κατ’ ἀξίαν ἒννοιες τῆς Ταυτότητος ἑνός προσώπου ἑνός ἒθνους στο βαθμό που ἀποτελοῦν ἐν δυνάμει ἀντίπαλο στη μία και μοναδική συνθήκη’ αὐτή τοῦ δουλεργάτη.

Και ὃ,τι ἐνόχλησε ἂλλο δεν ἦταν παρά ἓνα δίπολο’ τῆς ἒκφρασης προσωπικῆς γνώμης παραγόμενης από τη γνώση τοῦ πολιτικοῦ ἐμπαιγμοῦ και τῆς προσωπικῆς συγγνώμης προς τον ἑλληνικό λαό, ἀποδομώντας διαδικασίες μηχανισμούς και κέντρα ἐξουσίας που καίτοι δεν τα κατωνόμασε τα ἐξέθεσε με εἰλικρίνεια και μεταμέλεια στην κοινωνία.

Και ἡ μεταμέλεια και ἡ ἐπακόλουθη μετάνοια συνιστοῦν, θεολογικά, τα δύο σπουδαῖα στάδια στη ζωή κάθε Χριστιανοῦ, διότι ἀποδεικνύουν, ἂν μη τι ἂλλο, μία διάθεση ἐσωτερικῆς ἑρμηνείας, ἀμφισβήτησης και διόρθωσης τῆς πορείας και τοῦ προσανατολισμοῦ τοῦ ἑαυτοῦ προς το Εἶναι.

Εἶναι μία στάση ὡριμότητας και διαλλαγῆς, σε πολιτικό ἐπίπεδο, καθώς το ἂμορφο ἂτομο μετα και δια και συν μορφώνεται σε πολίτη με πρόσωπο και ὡς ἐκ τούτου με προσωπικότητα με φωνή, με χαρακτῆρα, με πυγμή, προτάσσοντας το συλλογικό κι ἐθνικό συμφέρον ύπέρ πάνω και μ[προ]στά ἀπό το στενά ἀτομοκεντρικό. Μα, πάνω, ἀπ΄ ὃλα με Ψυχή, ἱκανοῦ να μεταφράζει το ὓψος του σε ἀνάστημα και τη θέση του σε Στάση. Τότε, και μόνον τότε, ἀποκτᾶ ὑπόσταση.

Και στην ὁμιλία του, ἐδῶ στο Σύνταγμα, στις 4 του Φλεβάρη, ὑπερβαίνοντας ἀγκυλώσεις και ἀνύπαρκτες αὐθυποβολιμιαῖες στενωπούς, ἐκθέτοντας και στηλιτεύοντας ἑαυτόν τους συντρόφους και την πρώτη φορά φΑστιστερά, ὁ Μίκης Θεοδωράκης κάνοντας κόντρα ρελάνς στον ἑαυτό του διέβη τον προσωπικό του Ρουβίκωνα χωρίς να ἂρει τα προγενέστερα πρωθύστερα ἂλλοθι με πιστοποιητικά νομιμότητος που συνδιένειμε και ἀπαντώντας με ρελάνς στο πάσο σιλάνς ὁμοῦ και παραίτησης τῆς πολιτικῆς και πολιτειακῆς ὑποτελειακά ἀπούσης «ἡγεσίας» ἀπέδειξε, στην καρδιά της πιο Ὃμορφης πόλης, ὃτι εἶναι ὁ Μουσηγέτης Μίκης Θεοδωράκης.

Ἀθῆνα, 06 02 2018.

Posted in 2018, Ἑλλάς, Ὀρθοδοξία, Επικαιροποίηση, Ιστορία, Κοινωνία, Κομμουνισμός, Προσωπικότητες, Παράδοση, Παιδεία, Πολιτισμός, Πολιτική, Φεβρουάριος | Tagged , , ,

Αὐτο-Ἐξόριστοι στην Καρδιά τους

cache_728x3000_Analog_medium_434993_567909_3102017.JPG

 

– Τι ὁρίζει μία χώρα;

– Ὡς παράγωγο τοῦ χώρου, τι ἂλλο, παρά οἱ συντεταγμένες.

 – Τι ὁρίζει ἓνα λαό;

– Μονάχα ἓνας ἀριθμός δηλωτικός τοῦ μεγέθους που συνιστᾶ το πλῆθος

 – Τι ὁρίζει ἓνα κράτος;

– Ἡ διοίκηση και ἡ ὀργάνωση ἑνὀς ἰσχυροῦ μηχανισμοῦ ἐξουσίας, με ποικίλες μορφές ὃπως οἰκονομική, πολιτική, ἀθλητική κ.λπ.

 – Τι ὁρίζει μία Ταυτότητα;

– Ἡ οἰκειοθελής ταύτιση με ἓνα πεντάγωνο ἀλληλεπιδρώντων σχέσεων με ἀκμές την Ἱστορία, τη Γλώσσα, τη Θρησκεία, τον Πολιτισμό και την Καταγωγή.

img-selfservicelaundry.jpg

Σ’ ἓνα κράτος που λειτουργεῖ με ὂρους πλυντηρίου

  • Πλυντηρίου κεφαλαίων, την προηγούμενη δεκαετία ἐκ τῆς ρωσσικῆς Μαφίας, τῆς τρέχουσας ἀπ’ το ὀργανωμένο ληστρικό κράτος τῆς Ε.Ε. και αὒριο, Κύριος οἶδε ποίων…
  • Πλυντηρίου Μνήμης, με ξέπλυμα τῆς Ἱστορίας ἀφ’οὗ λειτουργεῖ με προγράμματα που διευκολύνουν το σβήσιμο δομῶν, προσώπων, γεγονότων στο χῶρο τοῦ χρόνου προς ὂφελος τῶν χρηστῶν τοῦ πλυντηρίου
  • Πλυντηρίου Ταυτότητος, με ἀνακάτεμα τῶν ρούχων που μποροῦν να πλυθοῦν μαζί, χωρίς «σκιές», ὃπως τοῦ παρελθόντος, να ἁμαυρώνουν την πλύση, ἀπομειώνοντας τις διαρροές τῶν χρωμάτων, έπιτρέποντας πια το λειτουργικό συγχρωτισμό μέσα στον κάδο.

Κατά συνέπεια,   ἀφαιρώντας τη διαλογή τοῦ δίπολου Μνήμης – Ταυτότητας, το ἐξωτερικό Κεφάλαιο [τι, το ἐσωτερικό ἒχει ἐξανεμισθεῖ] μπορεῖ να ἐπιδοθεῖ ἀπερίσπαστο στην κατασκευαστική δημιουργία ἑνός νέου μορφώματος [ἐδῶ, πια, ὁ ὃρος «πολίτης» δείχνει να εἶναι ἀφοριστικά πλεονασμός ἓως και ὑπερρεαλιστικός] «καθαροῦ» συνειδησιακά (τι ‘ναι, με τη σειρά του, αὐτό;) ἂνευρου πολιτικά μα «κυρίαρχου» κάθε φορά που ὑποτάσσεται στις ἐπιταγές τῆς ἑκάστοτε νέας [που ἂλλη δεν εἶναι ἀπό την παλαιά, μα, με πιο ἐπικαιροποιημένα ἐκσυγχρονισμένο προσωπεῖο – ἂλλωστε, ἡ μορφή, ἐδῶ, δεν ἀλλάζει, εἰ μη μόνον σε πρόσωπα] διοικητικῆς ἱεραρχίας που ἀπό την ἐποχή τοῦ Μεσαίωνα  εἶναι ξένη προς το λαό ἀλλά τον ἐξαγοράζει, τον ἐκδουλεύει, τον τιμαροποιεῖ, τον χλευάζει μιλώντας του, ἁπλῶς, με τη δική του ντοπολαλιά στη γλῶσσα του, με μαριονέττες ἀρχηγούς που ἀνδεικνύονται ἀκόμη και στα ὓπατα ἀξιώματα τοῦ κράτους τῆς κυρίαρχης (!!!) [πόθεν] χώρας σε μία κούρσα [με διπλή ἀνάγνωση] διαδοχῆς στο κράτος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας.

Κράτος μαριονέττα, με πολλαπλούς ἰστούς ἐξουσίας στα σχοινιά, με μία πλειάδα ὀργανοπαικτῶν στο πανί τοῦ θεάτρου σκιῶν, ἐκεῖ, ὃπου θεατές και κοῦκλες εἶναι ὁ ἲδιος λαός, οἱ Ἓλληνες στην Κῦπρο, ἀλλά ἐγγυητές τῆς ἀσφάλειας, τῆς ἀκεραιότητας και τῆς ἂμυνας τοῦ νησιοῦ εἶναι οἱ ἱστορικά (παλαιότερης ἓως και σύγχρονης) μακελάρηδες – ὀλετῆρες τῆς Ἀνθρωπότητος με καταγεγραμμένο μητρῶο ἐγκλημάτων  Ἂγλλοι, Τοῦρκοι και Ἑβραῖοι.

 

Στο νησί τῆς Ἀφροδίτης ἢδη ἀπό τον 12ο μ.Χ. αἰῶνα και μέχρι και την ἀντιστροφή του, στον 21ο, οἱ Ἓλληνες τῆς Κύπρου «ἐκλέγουν», δυστυχῶς, να ζουν

Αὐτο – Ἐξόριστοι στην Κῦπρο ἢτοι

Αὐτο – Ἐξόριστοι στην Καρδιά τους,

γνωρίζοντας χρόνια τώρα πια τον πιο τραγικό χαρακτῆρα τῆς παγκόσμιας θεατρικῆς δημιουργίας, Οἰδίπους στ’ ὂνομα, να ζει αὐτοεξόριστος και αὐτοκατετρεγμένα κατηραμένος για ὃσα ἀνόσια τερατουργήματα διέπραξε ἐν ἀγνοίᾳ του και ποιητικῇ κατά Σοφοκλέους ἀδείᾳ.

Ἐκεῖ ὃπου γράφτηκαν οἱ νεώτερες Θερμοπῦλες τῆς σύγχρονης νεολληνικῆς Ἱστορίας το 1974,

τα ἀρκτικόλεξα πληγώνουν και οἱ συσχετίσεις τρομάζουν…

 

Ἀθῆνα, 05 02 2018

Posted in 1974, 2018, Ἑλλάς, Ασφάλεια, Κύπρος, Κοινωνία, Πόλεμος, Παράδοση, Παιδεία | Tagged , ,

Μακεδνοί, το Γένος τῶν Ἑλλήνων.

 

21 01 2018 Μακεδνοί, το Γένος των Ελλήνων.jpeg

» Ὁ Μέγιστος τῶν Ἑλλήνων«, Ἀλἐξανδρος ὁ Μέγας. Στο βάθος δεσποζει ὁ Ὂλυμπος.

Ἡ σύγχρονη ἀναμόχλευση τοῦ ζητήματος περί τῆς ὀνομασίας τῆς χώρας τῶν Σκοπίων δεν εἶναι δημιούργημα τοῦ παρόντος καιροῦ.

Τοὐναντίον, ἀποτελεῖ κατασκεύασμα ἑνός ἂλλου καιροῦ, ἐκεῖ πίσω την ἐπαύριον τῆς λήξεως τοῦ Β΄Π.Π. και μεσούσης τῆς ἑλληνικῆς ἐμφυλιοπολεμικῆς περιόδου τοῦ συμμοριτοπόλεμου με ἐνεργό συμμετοχή και ἐμπλοκή δυνάμεων τόσο τοῦ ἐξωτερικοῦ [Γιόσεφ Τίτο] ὃσο και τοῦ ἐσωτερικοῦ [ΚΚΕ] που συνέπρατταν συντονισμένα συστηματικά και μεθοδικά για τη διάσπαση διχοτόμηση ἀπόσχιση αὐτονόμηση και ἀνεξαρτησία ἀρχικῶς τῆς Μακεδονίας και ἐπακόλουθα τῆς Θράκης.

Πιστοί ἀμετανόητοι ἂκαμπτοι, ἀκόμη και σήμερα, οἱ ἲδιοι συναινοῦν ὃπως πειθαρχημένα, περιφερόμενοι, το ἒπρατταν και στα Συνέδρια ἀνά την Εὐρώπη τῆς Β΄ Διεθνοῦς και μετέπειτα και τῆς Γ΄ που ἐπέτασσαν την ἳδρυση στο ὂνομα τοῦ νεήλυδος ἐκκολαπτόμενου με ἑβραϊκά κεφάλαια κομμουνισμοῦ μιᾶς παμβαλκανικῆς ὁμόσπονδης ἀνεξάρτητης Μακεδονίας, παραλληλίζοντας και διαφημίζοντάς την άκόμη και ὡς την «Ἐλβετία τῶν Βαλκανίων».

Και ἐνῶ τα παραπάνω γεγονότα συνέβησαν κατά το α΄περίπου τέταρτο τοῦ 20ου μ.Χ. αἰῶνα μετακινώντας τον κέρσορα στη χρονογραμμή στο ἀντίστοιχο τελευταῑο τέταρτο του 19ου μ.Χ. αἰῶνα, τότε, θα βρεθοῦμε ἐνώπιον ἑνός Πανσλαβισμοῦ με τη Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου να δημιουργεῖ για λογαριασμό τῆς Ρωσσίας ἓνα ἰσχυρό προπύργιο με ἒξοδο σε δύο θάλασσες [Εὒξεινος Πόντος και Αἰγαῖο Πέλαγος] και με προφανῆ σκοπό την πρόσβαση μέσω τῶν ἓτερων σλάβων τῆς Σερβίας και σε μια, ἀκόμη, τρίτη [Ἀδριατική]. Μα, ἡ Συνθήκη ὑπῆρξε ab initio θνησιγενής. Ὃταν στέγνωσε το μελάνι της, τήν ξανάγραψαν ἀλλάζοντας, εὒλογα, ὂχι μόνον το ὂνομα ἀλλά και τα ὃρια τῶν ἐπιδιώξεων τῆς Ρωσσίας και τῆς βαλκανικῆς μαριονέττας της, τῆς Βουλγαρίας, με τη Συνθήκη, πια, τοῦ Βερολίνου, μαζί και τα σύνορα τῆς περιοχῆς.

Ἡ ζημία που δημιουργήθηκε εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων ἦταν ἡ ἰταμή βίαιη και δολοφονική ἐνσωμάτωση τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας στα ὑπό ρωσσική προστασία Μακεδονικά και Θρακικά ἐδάφη τῶν σλαβο-βούλγαρων, ἐπιχειρώντας τον συστημικό ἐκσλαβισμό τους, με ὑποστηρικτές και συμμάχους, ὂχι μόνον στο ἐξωτερικό ἀλλά και στο ἐσωτερικό τῆς χώρας και δή τῆς Μακεδονίας, τούς ἐπονομαζόμενους κομιτατζήδες.

Και θα βρουν μπροστά τους ἓνα τεῖχος ἰσχυρῶν προσωπικοτήτων τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ μ.Χ. αἰῶνα που θα ἀντισταθοῦν θα ὑψώσουν το ἀνάστημά τους και μαζί το ἀνάστημα ὃλης τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς και θα ἀντιστρέψουν τη σοβοῦσα κατάσταση κάθ’ὃλη την ἐπικράτεια τῆς Μακεδονίας, ξεσπώντας ὁ περίφημος «Μακεδονικός Ἀγώνας» με πρωτεργάτες Μακεδονομάχους τον Παῦλο Μελᾶ, τον Ἐπίσκοπο Καστοριᾶς κκ. Γερμανό Καραβαγγέλη, τον Κατεχάκη τον Σπυρομήλιο, τον καπετάν Ἂγρα και μία σειρά ἰσάξιων πολεμιστῶν στον ἱερό τοῦ Ἒθνους Ἀγῶνα.

Και στην πορεῖα με την εἲσοδο στον 20ο αἰῶνα, οἱ διαδοχικοί Βαλκανικοί Πόλεμοι τοῦ 1912 – 1913 θα ἀλλάξουν το χάρτη ὂχι μόνον τῆς βαλκανικῆς χερσονήσου ἀλλά θα ἀποτελέσουν την ἀφετηρία για την πιο οὐσιαστική μετακίνηση τῶν ὁρίων στη χάραξη τῶν νέων χαρτῶν με το ἒναυσμα το καλοκαίρι του 1914 τοῦ Α΄ Π.Π. και τέλος το φθινόπωρο του 1918. Και ἐκεῖ, στα 100 χρόνια πια, στη στροφή του νέου αἰῶνα, ἀπό το τέλος του πολέμου δεν σήμανε οὒτε κι ἒφτασε στην ὁλοκλήρωση, ἀκόμη, τῶν Συνθηκῶν του. Κι αὐτό συνέβη και ἐξακολουθεῖ να συμβαίνει και σήμερα στην πολύπαθη Μέση Ἀνατολή. Ὃπως και στις χῶρες τῆς Ἀφρικῆς ἀπό το ἂκρο τοῦ Μαγκρέμπ μέχρι και το Δέλτα τοῦ Νείλου, τη διώρυγα τοῦ Σουέζ και την ἒξοδο τῆς Ἐρυθρᾶς στα στενά τῆς Ὑεμένης. Ὃπως και στα νερά που βρέχουν τον Εὒξεινο Πόντο. Μαζί και στα νερά που βρέχουν ἀπό τον Εὒξεινο Πόντο μέχρι και την Ἀδριατική και ἀπό το Δούναβη μέχρι και την Τρίπολη και την Ἀλεξάνδρεια. Ἀκόμα κι ἂν μεσολάβησε ὁ Β΄ Π.Π. και για τη «δική» μας γειτονιά ἡ σὐγκρουση και ἡ ἀπόσχιση τῆς ἐνωμένης Γιουγκοσλαβίας ἀπό τον ἐναγκαλισμό τῆς Σοβιετίας το 1948, μαζί και ἡ περίοδος ἀγαστῆς συνεργασίας τῶν δύο προαναφερθέντων μερῶν [Τίτο – ΚΚΕ], μαζί και ἡ ἧττα τῶν κομμουνιστῶν στο Γράμμο και το Βίτσι με τη λήξη τῶν ἐχθροπραξιῶν το 1949, το ζήτημα τῆς ὀνομασίας και ἡ ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν ἀναμόχλευσή του ἀπό τους βόρειους γείτονες δείχνει να τούς ἀπασχολεῖ για την ὁριστική διευθέτησή του κάθε φορά πιο ἒντονα και ἐπικαιροποιημένα ἀπό ποτέ.

Και στη Μακεδονία αὐτό που μποροῦμε να δοῦμε εἶναι ἡ ἀξία τῆς Γεωγραφίας ἀφενός ὡς χωρικοῦ προσδιορισμοῦ κι ἀφετέρου ὡς συνδετικοῦ κι ἑρμηνευτικοῦ κρίκου τοῦ κόσμου και κατ’ ἐπέκταση τοῦ κάθε ἀνθρώπου, στο βαθμό που ὑπέρ και διαχρονικά ἐπιβεβαιώνεται ἡ Θουκυδίδεια ρήση «ἓως ἂν αὓτη ἡ φύσις ᾖ» ὃτι, δηλαδή, τα κίνητρα τα ἐλατήρια οἱ συμπεριφορές τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἲδια ὃσο και ἡ φύση μας μένει σταθερή για να συμπληρώσει την ἀξία τῶν πράξεων ἢ κι ἀντιστρόφως τῆς ἀπραξίας, ὁ ἲδιος ὁ «Πατέρας τῆς Ἱστορίας» κατά τον Κικέρωνα, ὁ Ἡρόδοτος ὁ Ἀλικαρνασσεύς γράφοντας στο προοίμιο τῶν «Ἱστοριῶν» του την ἀξία τῆς Ἱστορίας ὡς ἀκολούθως:

«Ἡροδότου Ἁλικαρνησσέος ἱστορίης ἀπόδεξις ἣδε, ὡς μήτε τά γενόμενα ἐξ ἀνθρώπων τῷ χρόνῳ ἐξίτηλα γένηται, μήτε ἒργα μεγάλα τε καί θωμαστά, τά μέν Ἓλλησι τά δέ βαρβάροισι ἀποδεχθέντα, ἀκλεᾶ γένηται, τά τε ἂλλα καί δι᾽ ἣν αἰτίην ἐπολέμησαν ἀλλήλοισι».

Ἒτσι, για να θυμηθῶ και τη σκέψη του Ζακ Λε Γκοφ, ὑπάρχει μία τόσο στενά ἒντονη ἀλληλεξάρτηση τῶν δύο πεδίων τῶν Ἐπιστημῶν στο βαθμό που ἐξισώνεται ἡ Γεωγραφία με την Ἱστορία και τοὒμπαλιν, ἀφ’οὗ σ’ἓνα συγκεκριμένο χωρόχρονο λαμβάνουν χώρα ἀνθρωπογενοῦς και μη χαρακτῆρα γεγονότα και ἀντιστρόφως ἡ ἀνθρώπινη δράση ὁρίζεται χωρίς κατ’ ἀνάγκη και να περιορίζεται ἀπό γεωγραφικούς περιορισμούς.

Ἐρχόμενοι στο σήμερα και τις τρέχουσες διπλωματικές ἐξελίξεις σ’ ἓνα ρευστό παίγνιο ἰσορροπίας και συσχετισμοῦ δυνάμεων στην εὐρύτερη γεωπολιτικά ἀσταθῆ γειτονιά τῶν Βαλκανίων και συνακόλουθα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς και τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἡ κατάσταση ἒχει ὡς ἐξῆς’

Μάς ζητοῦν, λοιπόν, για ἂλλη μια φορά, σχετικά με το ὂνομα:

  • Να ἀλλάξουμε στάση ἀπέναντι στη διαπραγμάτευσή του, παραγνωρίζοντας ὃτι πίσω ἀπό κάθε ὂνομα βρίσκεται ἡ ταυτότητά του’ κατ’ ἐπέκταση και ἡ δική μας Ταυτότητα ὡς στοιχεῖο ἀρραγοῦς ἐνότητας και δηλωτικοῦ τοῦ Ἒθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἐνθυμούμενος δε την ἀπάντηση τῶν Ἀθηναίων στους Λακεδαιμονίους ὁ Ἡρόδοτος, στην «Οὐρανία» τῶν Ἱστοριῶν του [8, 144, 2] θα μιλήσει για τα τέσσερα ἑνοποιητικά στοιχεῖα δηλωτικά γνωρίσματα τοῦ πολιτικοῦ φρονήματος τῶν Ἀθηναίων «ἐόν ὅμαιμόν τε καί ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινά καί θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα, τῶν προδότας γενέσθαι Ἀθηναίους οὐκ ἂν εὖ ἒχοι«. Λείπει μονάχα το πέμπτο, το ἑνοποιητικό τοῦ ὃλου σε καθολικό σύνολο’ ἡ Ἱστορία.
  •  Να λέγονται, ὃπως ἐμεῖς, και ἀνθ’ἡμῶν, να οίκειοποιηθοῦν ὂλα ὃσα ἢμασταν και ἐξακολουθοῦμε να εἲμαστε, διαστρεβλώνοντας παραχαράσσοντας και ἰδιοποιούμενοι την Ἱστορία, τη Γλῶσσα, τη Θρησκεία, τον Πολιτισμό και την Καταγωγή, ἐξισώνοντας τους Μακεδόνες Ἓλληνες με τα μετακινηθέντα ἐκ Μογγολίας σλαβικά φῦλα 11 αἰῶνες μετά τον Μέγιστο τῶν Ἑλλήνων, προκειμένου να ἀποκτήσουν μια ἰδιοπροσωπεία και ταυτότητα που δεν ἒχουν… Ὑφαρπάζοντας τα Σύμβολα τοῦ Βασιλείου τῆς Μακεδονίας ὡς σκύμβαλα κι ἐνῶ εἶναι ὁ περίγελως τῆς διεθνοῦς ἐπιστημονικῆς κοινότητας για το ἒρεισμα τῆς καταγωγῆς τους, ἐμετικά πλιατσικολόγοι παρ’ὃλ’αὐτά εἲμαστε πρόθυμοι να διαπραγματευθοῦμε μια λυσιτελῆ και για τις δύο πλευρές λύση ὐπαγορευμένη ἀπό κέντρα ἐξουσίας ξένα προς τα συμφέροντα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ που να συστοιχίζονται με την Ἱστορία, τη δυναμική και την προοπτική τῆς Ἐλλάδος.
  • Να εἲμαστε διαλλακτικοί, καθώς στην ἐποχή τῆς ἀφασιακῆς παγκοσμιοποιημένα ὁμογενοποιημένης γέλης το να μην εἶσαι ὑπάκουο μέλος τῆς ἀγέλης τοῦ ΝΑΤΟ, τῆς Ε.Ε., τῶν αἱμοσταγῶν μηχανισμῶν ἁρπαγῆς και ὑφαρπαγῆς ἀκόμη και τῆς ἲδιας σου τῆς ἐντός τῶν συνόρων περιουσίας σου μπορεῖ και να στραφεῖ κι ἐναντίον σου… με τη μετάλλαξη τῆς ἀρχαίας δοτικῆς ἀντιχαριστικῆς και ἡθικῆς σε γενική… χωρίς κατ’ ἀνάγκη το -σου, να ἐμπεριέχει το πλῆθος, το λαό ἢ το σύνολο μπορεῖς να ἐπιλέξεις ἐσύ ὁ πραίτωρ τῶν ξένων διεκδικήσεων και αἱμορραγιῶν τῆς χώρας σου να μείνεις ἀλώβητος και στην ἀπ΄ ἒξω. Ἒτσι, ἐπιβάλλεται μιά σιωπηρή ἀποδοχή ζητώντας και ἀπό ἂλλους φορεῖς του δημόσιου βίου να μείνουν το ἲδιο σιωπηροί ὃπως ἡ Ἐκκλησία, τα ΜΜΕ …
  • Να εἲμαστε ὑπάκοοι ὑπήκοοι στις ἐπιλογές που σχεδιάζουν ἐπί χάρτου, προς ὣρας, ἂλλοι για ἐμᾶς χωρίς ἐμᾶς. Με την ἀπαραίτητη διευκρίνιση ὂτι το σύνολο τοῦ πλέγματος τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου συντάσσεται ἀνερυθρίαστα ἰδιοτελῶς και ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς χαμερπῶς για πολλοστή φορά με ὃλους ὃσοι ἀπεργάζονται την δῆθεν εἰρήνη ἀσφάλεια και εὐημερία στην περιοχή με ὃρους ἐπονείδιστους για το παρόν και το μέλλον τῆς χώρας.
  • Να ὑποχωρήσουμε για τη «σωτηρία» του νευραλγικοῦ κόμβου στο κέντρο τῆς Βαλκανικῆς χερσονήσου, ἂλλως θα γίνει βορά στα ἀρπακτικά τοῦ ἀλβανικοῦ νεοεπεκτατισμοῦ και τῆς βουλγαρικῆς παρουσίας με τον σερβικό παράγοντα να ἀφυπνίζεται ἢ να ὑπνώττει ἀκόμη και μετά το Κοσσυφοπέδιο, ἀγνοώντας οἱ άνιστόρητοι ὃτι ἱστορικά ἡ παρουσία μας διέρχεται ἀπό τον 42ο παράλληλο ἀπό ἐντός και τῶν τριῶν θαλασσῶν που βρέχουν τις ἀκτές τους, έκκινώντας άπό τη Χερσόνησο τοῦ Αἲμου με κατάληξη, προς ἀνατολάς, τον Καύκασο, με τον Προμηθέα και το Χρυσόμαλλο Δέρας…
  • Να μην Ἐνεργήσουμε ὡς Ἐλεύθεροι Πολίτες με φρόνημα γνώμη και ψυχή γιατί σε ἐμᾶς, ἢδη, ἀπό τα χρόνια τοῦ Περικλέους, ἐκεῖ στο Χρυσό αἰῶνα, στη σεμνή τελετή τοῦ ἐνταφιασμοῦ τῶν νεκρῶν τοῦ πρώτου ἓτους τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου, ὁ Ἀθηναῖος ἡγέτης ἐξίσωσε την Εύτυχία με την Ἐλευθερία και την Ἐλευθερία με την Εὐψυχία και τοὒμπαλιν, ὡς τη μοναδική και άναγκαῖα συνθήκη ὣστε να Εἶναι να Λέγεται και να Αἰσθάνεται κάποιος  Ἐλεύθερος, την τόλμη την ἀνδρεία το δυναμισμό και το θάρρος να τα διεκδικεῖ.
  • Να ὑποχωρήσουμε ἀπό την Ἱστορία γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ὃτι το αύτό πράξαμε ἢδη ἀπό ἱδρύσεώς μας ἐνῶ συστημικά ὑποσκάπτουμε τα θεμέλια του βίου μας κοντά στον αἰῶνα πια ἀπό τη Μικρασιατική Καταστροφή κι ἐφεξῆς, με ἐξαίρεση τα βουνά τῆς Ἠπείρου και με ἀνοικτό ἀκόμη το γειτνιάζον ζήτημα τῆς Βορείου Ήπείρου καθώς και τῆς Κύπρου με τα τεκταινόμενα να ὁδηγοῦν σε μία τραγωδία που μπροστά της θα ὠχριᾶ ἀκόμη και ὁ περίφημος διάλογος Ἀθηναίων και Μηλίων σχετικά με την ἀξία τη σημασία και τους ὂρους ὑποταγῆς τοῦ ἀνίσχυρου στις διαθέσεις και τη στάση τοῦ δυνατοῦ.
  • Να μείνουμε ἂπραγες για να γίνουν ἃρπαγες.
  • Να μην Διεκδικοῦμε, ὃπου το κύριο λῆμμα ἐνέργειας εἶναι ἡ Δίκη, ἂρα ἡ ἀπονομή και ἡ ἐν διαρκεῖ ὂχι ἀπλῶς αἲτηση ἢ ἐξέτασή της ἀλλά ἡ ἲδια ἡ κτήση της, ἒχοντας φτάσει πια αἰσίως στην ὁλοκλήρωση τῆς πιο ὁδυνηρῆς με οίκονομικοκοινωνικούς δεῖκτες δεκαετίας τῆς σύγχρονης νεοελληνικῆς ἱστορίας.
  • Ἂλλωστε, στο αἰώνιο ζεῦγος «Θέσις-Στάσις» ὃ,τι σημαίνει και εἶναι σπουδαῖο, με διπλή μάλιστα σημασία, και σημαίνουσας σημασίας και ταχύτητος ἀποκρίσεως και ἀντανακλαστικῶν εἶναι ἡ στάση.

Κλείνοντας ὁ στιχομυθικός διάλογος τῆς Ἂτοσσας με τον Χορό, στην τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Πέρσες» [στ. 241-242] ἀπό κοινοῦ με τη φράση τοῦ Ἡροδότου [8,144, 3] ἀναφορικά προς το φρόνημα τῶν Ἀθηναίων ἀπέναντι στους μηδίσαντες Ἓλληνες εἶναι ἡ Σάρισσα ἑνός λαοῦ ἀπέναντι στην Ἱστορία του.

Ἃτοσσα: Τίς δε ποιμάνωρ ἐπέστι κἀπιδεσπόζει στρατῷ; [Ποιος εἶναι ὁ βασιλιάς κι ὀ ἀρχιστράτηγός τους;]

Χορός: Οὒτινος δοῦλοι κέκληνται φωτός οὐδ’ ὑπήκοοι. [Δεν λογαριάζονται δοῦλοι κι ὑπήκοοι κανενός].

ἔστ᾽ ἂν καί εἷς περιῇ Ἀθηναίων, μηδαμά ὁμολογήσοντας ἡμέας Ξέρξῃ.

Ἂλλωστε,

Ἒστιν οὖν Ἑλλάς και ἡ Μακεδονία (Στράβων).

 

Ἀθῆνα, 21 01 2018.

Posted in 2017, Ἐκκλησία, Ἑλλάς, Ὀρθοδοξία, Διπλωματία, Δικαιοσύνη, Θρησκεία, Ιστορία, Ιανουάριος, Κοινωνία, Μικρασιατική Καταστροφή, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Πόντος, Παράδοση, Παιδεία | Tagged , , ,

Μνημειώδης βλαξ ἂνκορμαν

Ἀνεκδιήγητα ἐπικίνδυνος, ἀμόρφωτος διαμορφωτής τῆς Κοινῆς Γνώμης, ρωτᾶ σε ζωντανή σύνδεση τον Βρετανό Εὐρωβουλευτή Φάρατζ για την ἐπιστροφή τῶν «Ἐλγινίων» μαρμάρων… Δεν γνωρίζει ὃτι ὀνομάζονται, διεθνῶς κι ἐπισήμως, ὡς Μάρμαρα τοῦ Παρθενῶνος. Κι ἐπιπλέον, οἱ ἂρπαγες – κλέφτες δεν νομιμοποιοῦνται στην «ὀνομασία» της λείας τους… Θλιβερά ἀνίκανος opinion maker, ὃπως τότε, στα Σπάτα στο χῶρο του ΔΑΑ «Ἐλευθέριος Βενιζέλος» που γύριζε ρεπορτάζ ἀπό τα βουνά τοῦ Κουρδιστάν… Μνημειῶδες Δελτίο Ἂγνοιας και Προσβολῆς το ἀποψινό στον Σκάι, με τον «ἂνκορμαν» Νίκο Εὐαγγελάτο…

 

Φωτογραφία του Haralampos A. Zarotiades.
Σαν σήμερα, αναδημοσίευση από το Facebook, στις 16 01 2014.
Posted in 2014, 2017, Ἐπικαιροποίηση, Ἑλλάς, Ιανουάριος, Κοινωνία, Σαν σήμερα

Το ὑποβρύχιο Δίκτυο

animated-map-reveals-the-550000-miles-of-cable-hidden-under-the-ocean-that-power-the-internet

Ἡ ἂλλη ὀπτική τῆς Mare nostrum του Εὒξεινου Πόντου και τοῦ Ἂτλαντα.

2,5 λεπτά μαγείας με 550,000 μίλια καλωδίων, ἀντιλαμβανόμενος τα ὀφέλη του Δικτύου [www], ἀνοικτοῦ και κρυφοῦ, να βρίσκονται ἐκεῖ στο βυθό οἱ ὀπτικές τῆς ἐπικοινωνίας μας ἶνες… ἀγκαλιάζοντας και Ἑν-οποιώντας τον κόσμο. Τελικά, οἱ ἶνες εἶναι πιο μπροστά ἀπό ἐμᾶς… Ἢ, ἲσως, εἶναι τοῦ Ἀρχιμήδους ἡ ἀτάκα «Δῶς μοι πᾶ στῶ καί τάν γάν κινάσω», Δῶσε μου τόπο να σταθώ και τη Γη θα την κινήσω…

 

Internet-ocean-map

Ἀπεικόνιση τοῦ δικτύου τῶν ὑποβρύχιων καλωδίων

faster-cable

Ποντίζοντας τα καλώδια

Το ὑποβρύχιο Δίκτυο

Σαν σήμερα, αναδημοσίευση από το Facebook, στις 11 01 2016

 

Posted in 2016, 2017, Ἐπικαιροποίηση, Ὑπηρεσίες, Ὑποδομές, Ὠκεανός, Facebook, Infographics, Έρευνα, Επιστήμες, Επικοινωνία, Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές, Ιστορία, Ιανουάριος, Κοινωνία, Λιμάνια, Οικονομία | Tagged , ,

2018 εὐχές για Καλή Χρονιά

runwaylights-flickr

Με τις πιο ἐγκάρδια θερμές εὐχές για το νεοαφιχθέν 2018 για Καλή Χρονιά, με Ὑγεία, Χαμόγελα, Δύναμη και Πρόοδο, μα πάνω ἀπ’ ὃλα, Ἀγάπη. Τι, το πιο ὡραῖο μέρος τῆς πτήσης, ἀκόμα κι ἀπ’ την ἲδια την πτήση εἶναι ἡ ἀσφαλής προσγείωση. Και ‘κεῖ, ἒχοντας ἢδη πιάσει στον 34R, «Κυρῖες Κύριοι, καλωσορίσατε στο 2018 με την ευχή να πραγματώσετε τα ὂνειρα, τις προοπτικές κι τα ὁράματά σας για την «Καλή Χρονιά»».

Καλή Χρονιά 2018

Ἀθῆνα, 01 01 2018.

Posted in 2018, Κατηγοριοποίηση