Ἡ ἀΜΕΘυστος Ἑλλάς

Στον ἀπόηχο τῆς χθεσινῆς, μεγαλειώδους, Πανελλαδικῆς ἀπεργίας με την καθολική συμμετοχή τοῦ κοινωνικοῦ και οικονομικοῦ ἰστοῦ τῆς Ἑλλάδος, ἡ εἰκόνα στο τετράγωνο των βασιλέων, Βασιλισσῶν Σοφίας, Ὂλγας, Ἀμαλίας και Βασιλέως Κωνσταντίνου, ἦταν ἡ εἰκόνα ἒξω ἀπό μια Ἐντατική.

Παρέλαση, Διέλευση, πεζῆ, δεκάδων χιλιάδων ἐπί τῶν κεντρικῶν δρόμων τῶν Ἀθηνῶν ἀθόρυβα, βουβά, νωθρά.

Ἐκτός, φυσικά,

  • ἀπό τα ὀργανωμένα στίφη τῆς Τάξεως, που εἶχαν ἀποκλείσει το «Κάστρο» τοῦ Τακέσι, τη Νεοπαράγκα, το κολαστήριο μιας, τουλάχιστον, γενιᾶς, κι ἒστω, ζημια ἐπονείδιστη, ἀνεπανόρθωτη και μεγίστη
  • τοῦ μοναδικοῦ κόμματος [ἂλλωστε, πάντοτε «Ἓνα εἶναι»] που αυτοσυγκεντρώνεται, αυτοσυσπειρώνεται κι αυτοπαρελαύνει, μόνον του, prive, οικογενειακά ἓνα πράγμα
  • και των παγκοσμίως νεοπαγέντων ἀπό ἀειμνήστου, τῆς ἡμέρας, Ἀνδρέα ἒως νῦν, αὐτοαποκαλούμενων Ἀγνώστων, Γνωστῶν για το συστημικό σύστημα που τούς ἐξέθρεψε και το πράττει ἀκόμη, στυγερῶν κουκουλοφόρων δολοφόνων.

Κι ἐδῶ, το ζήτημα, προς ὣρας, δεν εἶναι οἱ μέσα…

Το ζἠτημα και το ζητούμενο εἶναι οἱ ἒξω…

Ὂχι ὂχι οἱ ἀπ’ἒξω, ἀλλουνοῦ παπᾶ Εὐαγγέλιο, κι αὐτοί…

  • Οἱ ἒξω που εἶναι μέσα στην κρίση και λοιδοροῦνται, ἐπειδή ἒγιναν ὃ,τι δεν κατάφεραν οί κατήγοροί τους π.χ. «Κίνημα τῆς γραβάτας», με ή χωρίς, μαρτυροῦν στην καθημερινότητά τους, γκρεμίζονται οἱ προσδοκίες τους ἢ ἀναθεωροῦνται ἐπί τα χείρω στην καλύτερη περίπτωση.
  • Οί ἒξω που ἀφουγκράζονται και ἐπωμίζονται ἒνα Σισύφειο ἒργο, χωρίς να εἶναι τύραννοι οὒτε κατ’άνἀγκη οὒτε κατ’ἐπιλογή για να εἶναι καταδικασμένοι να τιμωροῦνται ἀπό τον Ὂλυμπο ἐξ αἰτίας τῆς ὓβρεως στην ὁποῖα ύπέπεσαν δικάστηκαν και καταδικάστηκαν.
  • Οἰ ἒξω που κοιτοῦν στην κλίμακα περιεργαστικά κυνικά ἀδιάφορα ἀμέτοχα μοιραῖα νωθρά αθόρυβα βουβά, με selfies για να αὐτοεπιβεβαιώσουν τη ματαιοδοξία και τις κοινωνικές τους σχέσεις

Στον προθάλαμο τῆς ΜΕΘ ἡ κύκλια πορεία, με την ἲδια ἀφετηρία και προορισμό. Τα Προπύλαια τοῦ Πανεπιστημίου.

Στον προθάλαμο τῆς Μονάδος Ἐντατικῆς Θεραπείας μια Πορεία, ἒτσι, χωρίς παλμό, ζωή, αναπνοές…

Στο Hilton, ὁ προθάλαμος τοῦ Προκρούστη, όπου διαλέγεται (sic) ὁ θύτης και το θῦμα για τον τρόπο και το χρόνο τοῦ ἐπερχόμενου μοιραίου…

Στην Πανεπιστημίου, ο προθάλαμος τοῦ Συνδικαλιστῆ, το «Γραφεῖο» κάθε κατάληξης, πάντοτε, με διπλή ἀνάγνωση…ἡ κατάληξη…

Στην Ἑλλάδα του σήμερα ὁ Ἀμέθυστος μπορεῖ να περιμένει’

ἡ διαφορά στο φώνημα, ἡ απόσταση από τον Μῦθο στην πραγματικότητα.

Ἀμέθυστος ἡ κούκλα πού έρωτεύθηκε παράφορα ὁ Διόνυσος.

Άμέθυστος το πολύτιμο ὀρυκτό, κόσμημα.

Άμέθυστος το ὡραιότερο λευκό κρασί που θα ζήλευε ἀκόμη κι ο Βάκχος κι ὃλος ὁ Ὂλυμπος.

Ἡ ἈΜΕΘυστος Ἑλλάς…

Η ΑΜΕΘυστος Ελλάς

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in Ἑλλάς, Ιστορία, Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτισμός, Πολιτική and tagged , . Bookmark the permalink.