Ἀμετροεπής ἰδιωτεία

Ἀμετροεπής ἰδιωτεία, ὑπό την κεκαλυμμένη εἰσαγωγή πως «κρατάμε ὃ,τι μάς συμφέρει», με μια ἐνδεικτική παράθεση ἱστορικῶν δεδομένων, με ἑρμηνευτική διάθεση ἐμπαιγμοῦ κι ἀπό καθέδρας ἐξοβελισμοῦ κι ἀποκλεισμοῦ οἱασδήποτε ἂλλης προσεγγίσεως από μία Πρύτανι πού (αὐτ-) αρέσκεται να ἀποκαλεῖται με τη γαλλική ἀπόδοση τοῦ ὀνόματος τοῦ συζύγου της καίτοι Γερμανός…
Ἂλλωστε κι ἐκ μακροῦ χρόνου, ὁ Θουκυδίδης συνέγραφε [3,82,4 – καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει]…

Ὃταν ο Ἑλληνισμός ὑπῆρξε το ὂχημα Γέννησης και Φωτισμοῦ τοῦ κόσμου, σε ἐπίπεδο οίκουμένης, ἀνεδείχθη ἒπειτα ἀπό μακραίωνη πορεία στην κορυφή τῶν πολιτισμικῶν συνόλων τῶν ἠπείρων, ἀκάματος ἐρευνητής και ἀναζητητής τῆς ἀξίας τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου. Καταξιώθηκε, μάλιστα, να φτάσει σε τέτοια μέτρα ὣστε κατέστη ἡ Εἰσαγωγή, ἡ Εἲσοδος και το προανάγνωσμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου. Ὑπῆρξε ἡ ἐπιλογή Του ὣστε να ἀνακαινιστεῖ ὁ Κόσμος κι ἡ Οἰκουμένη ἀπό τα νάματα τοῦ Θείου Λόγου. Και ἡ σύζευξις τοῦ κόσμου τῶν Ἑλλήνων με το νόημα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπελευθερώνει τον Ἂνθρωπο ἀπό τη γήινη, αἰσθητή και θνητή φύση του, ἐπιτρέποντάς του να «γεύεται» καίτοι ἐξόριστος ἀπό τις Πῦλες του Παραδείσου την Αίωνιότητα, ἢδη, ἀπό τον παρόντα χρόνο.

Ποιος πολιτισμός ἀνθρώπων κατέστη και εἶναι ἡ γέφυρα μεταξύ Οὐρανοῦ και Γῆς;

Σε ποια γλῶσσα ὑμνήθηκε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Χαρά τῆς Ζωῆς;

Ποιοι στάθηκαν θεοφόροι κήρυκες τῆς Ἀληθείας;

Πώς ἀπεικονίσθη ἡ κλῖμαξ που συνδέει το Ἐδῶ με το Ἐπέκεινα;

Τι, ἂραγε, θεμέλια να ἒχει αὐτός ὁ πολιτισμός, αὐτή ἡ παράδοση, αὐτή ἡ συνέχεια που ὑμνεῖ τον ἂνθρωπο, ἀναγορεύοντάς τον σε Ἂνθρωπο;

Που μπορεῖ κι ὀνομάζει κι ὀνοματίζει τη ζωή, νοηματοδοτώντας την, «βίο» «ζωή» οὐσία» «ὓπαρξη».

Ἲδιον τῆς φυλῆς στ’ὂνομα κάθε καλοπληρωτή, ἂλλωστε, πάντοτε μάς συνοδεύει ἡ γνωστή ἐπωδός «δεῖ δή χρημάτων», πάντοτε, πρόθυμοι καλοθελητές ἑπαῖτες ὁμοζυγοῦμε, ἰδιοτελῶς, ἐν κι εὐσυνειδήτως και αὐτοπροαιρέτως με τον «κάθε» ἀπέναντι τύραννο δυνάστη ἐπικυρίαρχο. Την ξέρουμε και την ἒχουμε δουλέψει κι αὐτήν την πλευρά τῆς ἱστορίας μας. Δική μας ἀποκάλυψη κι ἡ ἂτις κι ἡ ὓβρις κι ἡ τίσις. Ἐμεῖς ἐφευρέτες και τῆς ἀρᾶς τοῦ γένους.

 

Ἐμεῖς, ἂνωθεν, κι ἡ Εἲσοδος κι ἡ Ὁδός και ἡ Ἒξοδος τῆς Χαρᾶς και τῆς Ζωῆς.

Ἀντιγράφοντας ἀπό τη συλλογή Τα ρουμπαγιάτ του Ομάρ Καγιάμ #36

Ἀπό την ἀρά στη Χαρά…

Από εκείνον που δεν «έβλεπε» [Ὃμηρος – ὁ μή ὁρῶν], μέχρι και ὃσους δεν «βλέπουν» [Ἂδης – ἀ(στερητικό) + ἰδεῖν], μόνον Ἐμεῖς, οἱ Ἓλληνες, στον Ἐδῶ, στον Κάτω και τον Ἐπουράνιο Κόσμο, τούς ἒχουμε δώσει ὀνόματα…, ἒχοντάς τους «περπατήσει»…

Αρβελέρ: «Η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιός φταίει; Θα το πω, η εκκλησία»

Advertisements
This entry was posted in Ἑλλάς, Διεθνής, Ιστορία, Κοινωνία, Πολιτισμός, Πολιτική, Τέχνη, Φιλοσοφία, Χριστιανισμός. Bookmark the permalink.