Ὑπερβατικός χαρακτῆρας

26 02 II

Ὑπέρβαση, ὃ,τι ξεπερνᾶ [ὑπέρ, γάρ] ὑπερβάλλοντας το μέτρο τῆς βάσης’ με τη σειρά της, ἑτυμολογικῶς προερχόμενη ἐκ τοῦ βαίνω, προχωρῶ, πορεύομαι…

Ἡ Ἀρχιτεκτονική ὡς Τέχνη κατέχει το προνόμιο τοῦτο, να δύναται να χαράσσει να ἑδραιώνει και να θεμελιώνει Δημιουργίες που ὑψώνονται σε Ἒργα Τέχνης με κριτήρια την Αἰσθητική, την Παράδοση, τη Λειτουργικότητα που ποικίλλει ἀναλόγως των χρήσεων, τῶν άναγκῶν και τῶν ἐπιταγῶν τῶν καιρῶν, και κυρίως, με την Ἑνότητα με το ΧωρόΧρονο.

Ἡ Ἑνότητα, ἐν προκειμένω, του νεόδμητου συγκροτήματος του Ιδρύματος Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος, ἐκεῖ στο Φαληρικό Δέλτα, στη θέση του παλαιοῦ Ἱπποδρόμου, συνίσταται στο ὃτι:

Βρίσκεται στην προνομιακή θέση του Δέλτα του Φαλήρου, νοητά στο μέσο τῆς Ἀθηναϊκῆς ριβιέρας, με ἂξονα το λιμάνι του Πειραιᾶ και τοῦ Φλοίσβου, ἒχοντας πρόσβαση ἂμεση σε τρεῖς ὁδικούς ἂξονες, Λεωφόροι Ποσειδῶνος και Συγγροῦ μαζί με την Ε.Ο. και καταφέρνει να δεσπόζει τοῦ χώρου’τόσο, ὣστε ἀνηφορίζοντας προς την τεχνητή κλιτύ του ἐξωτερικοῦ κτιρίου, που ἀπό το 2017 θα φιλοξενεῖ τη νέα Ἐθνική Λυρική Σκηνή καθώς και την Ἐθνική Βιβλιοθήκη τῆς Ἑλλάδος, ἡ κλίμακα σε φέρνει να ἀντικρύζεις την Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν το λόφο τοῦ Λυκαβηττοῦ ἒχοντας την αἲσθηση τῆς χωροχρονικῆς ἑνότητος.

Ἒργο με προοπτική να ἐνταχθεῖ ὂχι ἀπλῶς στον ἱστό τῆς παραθαλάσσιας περιοχῆς ἀλλά και τῆς εὐρύτερης πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, ἀφοῦ καταφέρνει, με την Εσπλανάδα, να κάνει πράξη ὃ,τι περιφράξαμε, μπαζώσαμε κι ἐξαφανίσαμε στην πόλη μας’ το νερό, ὑπό τη μορφή τῶν ποταμιῶν τῶν Ἀθηνῶν, ἒρχεται μια τεχνητή λίμνη, με Ναυτικό Ὃμιλο στις ἐγκαταστάσεις της, να δώσει στην πόλη λίγη ἀπό την χαμένη της γοητεία και αἲγλη σαν ἐνῶ προχωρᾶς να αἰσθάνεσαι πως κωπηλατεῖς στις ὂχθες τῆς Ὂπερας ὂχι τῆς Κοπεγχάγης ἢ τῆς Στοκχόλμης ἀλλά τῆς πόλης σου…

Ἒκταση μετρήσιμη μεν ἀχανῆς δε με το μάτι, κατάφυτη με χλωρίδα που δένει με το Χῶρο και το Χρόνο, με κατακόρυφη αἰσθητική και ὂχι μόνον ἀναβάθμιση τῆς Νότιας περιοχῆς τῆς Καλλιθέας, τοῦ Φαλήρου και τῶν ὂμορων δήμων.

Πάντως, ἐδῶ δε μιλᾶμε για την ἁρπαχτή δύο ἀψίδων, ἑνός ψαρακόκκαλου κι ἑνός -τραβάκι, που ἀκόμα τραβᾶμε τα μαλλιά μας και οἱ ἑπόμενοι κι οἱ ἑπόμενοι…

Τι κρατάω ἀκόμα;

Την ἁθρόα προσέλευση του κοινοῦ για να δει, να γευτεῖ μια εἰκόνα ἀπό το αὒριο.  Την εἰκόνα ἑνός κόσμου που διψᾶ. Διψᾶ για τη Δική μας Ὑπέρβαση. Στους χώρους, δίπλα, ἐκεῖ ὃπου ἀναγεννήθηκε ἡ Ἀεροπορική Ἰδέα, με το ΚΕΑ, στη χώρα τοῦ Δαίδαλου και τοῦ Ἲκαρου, ὁ χῶρος δείκτης τῆς πορείας μας.

Ὁ ὑπερβατικός χαρακτῆρας, δείκτης τῆς πορείας και μέρος του Πολιτισμοῦ μας.

Advertisements
This entry was posted in 2016, Ἀρχιτεκτονική, Ἑλλάς, Έρευνα, Επιστήμες, Ιούνιος, Κοινωνία, Οικονομία, Προστασία Περιβάλλοντος, Παράδοση, Πολιτισμός, Τέχνη, Τεχνολογία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.