Ἀπέθαντοι ὡς Ἓλληνες

20 02 IV

Ἡ Κύπρος «σκαλισμένη» στο Μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου στο Σύνταγμα.

«ἁθρόᾳ τε τῇ δυνάμει ἡμῶν οὐδείς πω πολέμιος ἐνέτυχε διά τήν τοῦ ναυτικοῦ τε ἅμα ἐπιμέλειαν καί τήν ἐν τῇ γῇ ἐπί πολλά ἡμῶν αὐτῶν ἐπίπεμψιν· ἢν δέ που μορίῳ τινί προσμείξωσι, κρατήσαντές τέ τινας ἡμῶν πάντας αὐχοῦσιν ἀπεῶσθαι καί νικηθέντες ὑφ᾿ ἁπάντων ἡσσῆσθαι. καίτοι εἰ ῥᾳθυμίᾳ μᾶλλον ἢ πόνων μελέτῃ καί μή μετά νόμων τὀ πλέον ἢ τρόπων ἀνδρείας ἐθέλομεν κινδυνεύειν, περιγίγνεται ἡμῖν τοῖς τε μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μή προκάμνειν, καί ἐς αὐτά ἐλθοῦσι μή ἀτολμοτέρους τῶν αἰεί μοχθούντων φαίνεσθαι, καί ἔν τε τούτοις τήν πόλιν ἀξίαν εἶναι θαυμάζεσθαι καί ἔτι ἐν ἄλλοις».

[Και κανείς ἀπό τους ἐχθρούς μας δεν ἀντιμετώπισε μέχρι σήμερα τις δυνάμεις μας ἑνωμένες, γιατί ἀφ᾿ ἑνός καταβάλλουμε πολλές φροντίδες ταυτόχρονα και για το ναυτικό μας, και ἀφ᾿ ἑτέρου κατατέμνουμε τις δυνάμεις μας τοῦ πεζικοῦ και τις στέλνουμε σε πολλά σημεῖα τῆς ἐπικράτειάς μας. Ἂν δε κάπου με μέρος μόνο τῆς δύναμής μας συμπλακοῦν οἱ ἀντίπαλοί μας, τότε, ἂν μεν νικήσουν, καυχῶνται ὅτι μᾶς νίκησαν ὅλους, ἂν δε νικηθοῦν, διακηρύσσουν ὅτι νικήθηκαν ἀπ’ ὅλους. Και βέβαια, ἂν ἐμεῖς ἀντιμετωπίζουμε με πολλή προθυμία τους κινδύνους, μᾶλλον με μια ἀφροντισιά και ἄνεση παρά μετά ἀπό ἐπίπονη ἄσκηση, και με ἀνδρεία, ἡ ὁποία ὀφείλεται ὄχι τόσο στην ἐπιβολή τῶν νόμων ὅσο στη φυσική μας εὐψυχία, ἔχουμε το πλεονέκτημα ὅτι δεν καταπονούμεθα προκαταβολικά για δεινά, τα ὁποῖα ἀνήκουν ἀκόμα στο μέλλον, και ὅτι, ὅταν φθάσει ἡ ὥρα τῶν δεινῶν αὐτῶν, ἀποδεικνυόμαστε ὅτι δεν εἴμαστε λιγότερο τολμηροί ἀπό ἐκείνους πού μοχθοῦν ἀδιάκοπα. Δεν εἶναι δε σε αὐτό μόνον ἀξιοθαύμαστη ἡ πόλη μας ἀλλά και σε πολλά ἀκόμη].

Ἀντιγράφοντας ἀπό τον Ὓμνο τῆς Δημοκρατίας τῆς ἀρχαίας Ἀθηναϊκῆς Πολιτείας, τον Περικλέους Ἐπιτάφιο διά χειρός Θουκυδίδου, κρατῶ ὡς ὑπόμνηση για τη σημερινή ημέρα, τα θετικά και τα ἀρνητικά γνωρίσματα ἑνός Ἒθνους, σμιλεμένου στο Χρόνο τοῦ αὐτού Χώρου, ἀναπτυσσόμενου και συμπτυσσόμενου ἀκολουθώντας στην πλάστιγγα πότε τη μια και πότε την ἂλλη πλευρά.

 

Για το «ἐθέλομεν κινδυνεύειν, και τό δ᾿ ἐλεύθερον τό εὔψυχον κρίναντες μή περιορᾶσθε τοὐς πολεμικούς κινδύνους», ἡ μία πλευρά, τοῦ κορμοῦ τοῦ Ἒθνους τῶν Ἑλλήνων.

«οὐ γάρ οἱ κακοπραγοῦντες δικαιότερον ἀφειδοῖεν ἂν τοῦ βίου, οἷς ἐλπίς οὐκ ἔστιν ἀγαθοῦ, ἀλλ᾿ οἷς ἡ ἐναντία μεταβολή ἐν τῷ ζῆν ἔτι κινδυνεύεται καί ἐν οἷς μάλιστα μεγάλα τά διαφέροντα, ἤν τι πταίσωσιν»,
[Γιατί δέν θα ἦταν δικαιότερο να ἀψηφοῦν τη ζωή τους οἱ δυστυχοῦντες ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δεν ἐλπίζουν να ἀπολαύσουν κανέναν καλό, ἀλλά οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ ὁποῖοι κατά τη διάρκεια ἀκόμη τῆς ζωῆς τους διατρέχουν τον κίνδυνο να δοῦν την κατάστασή τους να μεταβάλλεται στην ἀντίθετη, δηλαδή τη δυστυχία, και για τους ὁποίους θα ἦταν πολύ σημαντική ἡ διαφορά, ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι πάθαιναν κανένα ἀτύχημα].

ἡ ἂλλη, ἡ «ξενίζουσα» ἐντός, ξένη προς σύσσωμο το Ἒθνος καίτοι παντοδύναμη, ἐγκαρσίως σε ὃλες τις δομές και την ὑποδομή. Ὑφέρπουσα σταθερά, ποτέ στο Φως, ὑπονομευτική τῶν συμφερόντων τῶν Ἑλλήνων, στ’ ὂνομα, μόνον, φορέων στιγμάτων Ἑλλήνων.
Για τις Καταστροφές που δεν διδάσκονται, ὣστε να ἐπαναλαμβάνονται…
Ἀπό Ἐφιάλτες με κατηγορούμενα-διαδήματα κολάκων, αἱμοσταγῶν ὁμοεθνῶν…
Το ὓστατο, δουλεμένο και συμπεφωνημένο στη Ρώμη, το ’73…
Ἀπό ἐκείνους τους Ἐφιάλτες που εἶναι «μόνοι» και ἦρθαν νύχτα ζητώντας τις προσευχές του Λαοῦ… και ἀπό ἐκείνους που ὡς «σταγονίδια» ἀτίμωσαν ἀκόμη και τ’ ὂνομά τους… και για κεῖνον που με το ράσο που ζήτησε ἀπό του βήματος τοῦ ΟΗΕ, σαν χθες, την ἐπέμβαση τῶν ὁμοεθνῶν του…

1280px-Léonidas_aux_Thermopyles_(Jacques-Louis_David).PNG

«Ὁ Λεωνίδας στις Θερμοπύλες» – Jacques-Louis David, 1814.

Ἂλλωστε, και ὁ Λεωνίδας,  ὁ Δημόφιλος ὁ Θεσπιεύς και ὁ Ἐφιάλτης και  ἦταν στο ἲδιο βουνό. Ἐδῶ, μάλιστα, ὁ σύνδεσμος «και» δε δηλώνει προσθήκη ἀλλά ἀντίθεση…
Για ὃσους ἀποκαθηλώνουν Σημαῖες Ἑλλήνων στα Μνήματά τους, στη Φωνή τους…Μιαροί, ἐπαίσχυντοι, ἐργυρώνυτοι, ἐπαίτες «Ἐθνάρχες», ὁμιλοῦντες μόνον την ἑλληνική γλῶσσα, με «ὁπαδούς» – κόμματα, και προσωποπαγῆ ἐξουσία, ἒγιναν Ἐφιάλτες, νεώτεροι, και τους ἐζήλωσαν σύγχρονοί τους, «Μπανανο-Αυναδιαδέστεροι» τῶν Μογγόλων.
Ἐξωμότες, ἢδη, ἀπό την ἐπαύριον τῆς λήξεως τοῦ Β΄Π.Π..
Το μόνον ἀνελεύθερον κράτος τῆς Εὐρώπης ἡ Κύπρος τῶν Ἑλλήνων…Μεθόδευσαν ὑπακούοντας -μια ζωή- στα κελεύσματα τῶν ἐντολοδοτῶν τους. Ἒτσι, ἂν μη τι ἂλλο τίμια και δουλικά προς τους δυνάστες ὑπέγραψαν και οἱ δύο τις Συνθῆκες τῆς Ζυρίχης και τοῦ Λονδίνου… Και οἱ δύο θα βρεθοῦν ἀποκαταστημένοι με το προσωνύμιο «Ἐθνάρχης» [ἐργαλεῖο του πολιτικοῦ marketing] ἓνα μῆνα μετά…

Για κάποιους «εἶναι μακριά»… «Κοιμοῦνται» χρόνια, πιά, μόνοι τους, οὐτιδανοί χαμερπεῖς μια ζωή – ὃλη τους τη ζωή… Και οἱ σύγχρονοι τούς στήνουν ἀδριάντες, πλατεῖες, λεωφόρους… Για τους ἂλλους ἡ Ἒνωσις ἦταν ἀπευκταῖα, ὂχι, ὃμως και ἡ εἰσβολή που θα ἀπέτρεπε την Ἓνωσιν.

ἀλγεινοτέρα γάρ ἀνδρί γε φρόνημα ἔχοντι ἡ μετά τοῦ [ἐν τῷ] μαλακισθῆναι κάκωσις ἢ ὁ μετά ῥώμης καί κοινῆς ἐλπίδος ἅμα γιγνόμενος ἀναίσθητος θάνατος.
[Γιατί προξενεῖ μεγαλύτερο πόνο, σ’ ἕναν βέβαια που ἔχει κάποια ὑψηλοφροσύνη, ἡ ἐξαθλίωση πού συνοδεύεται ἀπό ἐκφυλισμό, παρά ὁ θάνατος πού τοῦ ἔρχεται ξαφνικά, χωρίς κἂν να γίνει αἰσθητός, ἐπάνω στην ἀκμή τῆς σωματικῆς του δύναμης και ἐπάνω στις ἐλπίδες πού τρέφει και ὁ κάθε θνητός].

Ὁποῖα τιμή για τις οἰκογένειες τῶν Ἡρώων πλωρωμάτων τῆς Π.Α. και τῶν Καταδρομέων  και του Σ.Ξ. στην Ἐπιχείρηση «ΝΙΚΗ»,  τῆς ΕΛ.ΔΥΚ. με τον Σταυρουλόπουλο και τον Σταυριανάκο, τῆς Ε.Φ., τοῦ Ἐλ. Χανδρινοῦ με το ἁρματαγωγό «Λέσβος» του Β. Γαβριήλ με το ὑποβρύχιο «Γλαῦκος» του Π.Ν., τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ να μνημονεύονται για την Ἐλευθερία, την Ψυχή και την Ἀνδρεία τους, για κάθε ἓναν που ἂξιζε για πολλούς, πολεμώντας στις σύγχρονες «Θερμοπύλες» τῆς σύγχρονης μας Ἱστορίας.
Ἀπό τον Τῦμβο τῆς Μακεδονίτισσας μέχρι και την Κερύνεια και ἀπό την ΕΟΚΑ Α΄ και Β΄, ἀπό τους ἐπωνύμους μέχρι και τον Ἂγνωστο Στρατιώτη κι ἀπ’ τα «Φυλακισμένα Μνήματα» κι ὡς τον Σολωμό και τον Ἰσαάκ «Ἐλεύθερον το Εὒψυχον» μέχρι την ΕΟΚΑ Γ΄ και την Ἓνωση τῆς Κύπρου με τη Μητέρα Ἑλλάδα.

«Ἀνδρῶν έπιφανῶν πᾶσα Γῆ τάφος».

Αἰώνια Εὐγνωμοσύνη

«Τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι»

«Εἷς οἰωνός ἄριστος, ἀμύνεσθαι περί πάτρης»

Στη Χορεῖα και το Πάνθεον τῶν Ἡρώων τοῦ Ἒθνους τῶν Ἑλλήνων.

Ἀπέθαντοι ὡς Ἓλληνες.

ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΈΝΩΣΙΣ

Καμία ἀναγνώριση τῶν ἐπαίσχυντων Συμφωνιῶν Ζυρίχης – Λονδίνου.

Καμία ἀναγνώριση Μπαν-Αναν-ιοσυμφωνιῶν ὑφαρπαγῆς τῆς Κύπρου, με πολύχρωμες σημαιοῦλες, χαρούμενα τραγουδάκια και ὑποστολῆ Σημαιῶν οὒτε, φυσικά, με τις Συνόδους στη Γενεύη για να ἀνατρέψουν δυσμενῶς για τον Ἑλληνισμό τῆς Κύπρου τα Δίκαια και τις Διεκδικήσεις μας.

Ἡ Κύπρος εἶναι ἙΛΛΑΣ, ἢτοι νῆσος ἀνήκουσα στην ἙΛΛΑΔΑ.
Τίποτε ἂλλο.

 

ΕΤΕΟΚΛΗΣ
Πώς θες να φοβηθώ στολίδια;
Θαρρείς πως μαχαιρώνουνε οι ζωγραφιές;
Λοφία και κουδούνια δε δαγκώνουν
δίχως αιχμή του δόρατος.
[…]
Ο Άρης ρίχνει τις ζαριές κι αυτός θα δώσει λύση.
Τον στέλνει στο χρέος το δίκιο της συγγένειας
και των εχθρών το δόρυ θ᾽ αποδιώξει
απ᾽ τη μητέρα Γη που τον εγέννησε.

Ἀπόσπασμα ἀπό την τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Ἑπτά ἐπί Θῆβας», ὃταν ὁ Ἐτεοκλής σχολιάζει το «βάρος» τῶν ἐχθρῶν που στέκουν ἀνά τις –ἑπτά- πύλες τῆς πόλεως τῶν Θηβῶν. Ἐδῶ, για τον Τυδέα, στην πρώτη πύλη. [στ. 397 – 400 & 414 – 417].

 

20 02 II.jpg

Πυρρίχιος. Ὁ χορός τῶν Θεῶν. Για την Ἓνωσι. Ἀπό την παράσταση του Μεταθεάτρου του έργου «Ἑπτά ἐπί Θῆβας» – Μία παράσταση για τον Πυρρίχιο Λόγο, στο Εὐριπίδειο Θέατρο Ρεματιᾶς, Χαλάνδρι 2014.

 

 

Ἀθῆνα, 20 Ἰουλίου 2017.

Advertisements
This entry was posted in 1974, Ἑλλάς, Ὀρθοδοξία, Facebook, ΑναΔημοσίευση, Διπλωματία, Διεθνής, Δικαιοσύνη, Ιστορία, Ιούλιος, Κύπρος, Κοινωνία, Πόντος, Πολιτική, Σαν σήμερα, Χριστιανισμός, Youtube and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.