Απέθαντοι ως Έλληνες

20 02 IV

Η Κύπρος «σκαλισμένη» στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα.

«ἁθρόᾳ τε τῇ δυνάμει ἡμῶν οὐδείς πω πολέμιος ἐνέτυχε διά τήν τοῦ ναυτικοῦ τε ἅμα ἐπιμέλειαν καί τήν ἐν τῇ γῇ ἐπί πολλά ἡμῶν αὐτῶν ἐπίπεμψιν· ἢν δέ που μορίῳ τινί προσμείξωσι, κρατήσαντές τέ τινας ἡμῶν πάντας αὐχοῦσιν ἀπεῶσθαι καί νικηθέντες ὑφ᾿ ἁπάντων ἡσσῆσθαι. καίτοι εἰ ῥᾳθυμίᾳ μᾶλλον ἢ πόνων μελέτῃ καί μή μετά νόμων τὀ πλέον ἢ τρόπων ἀνδρείας ἐθέλομεν κινδυνεύειν, περιγίγνεται ἡμῖν τοῖς τε μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μή προκάμνειν, καί ἐς αὐτά ἐλθοῦσι μή ἀτολμοτέρους τῶν αἰεί μοχθούντων φαίνεσθαι, καί ἔν τε τούτοις τήν πόλιν ἀξίαν εἶναι θαυμάζεσθαι καί ἔτι ἐν ἄλλοις».

[Και κανείς ἀπό τους ἐχθρούς μας δεν ἀντιμετώπισε μέχρι σήμερα τις δυνάμεις μας ἑνωμένες, γιατί ἀφ᾿ ἑνός καταβάλλουμε πολλές φροντίδες ταυτόχρονα και για το ναυτικό μας, και ἀφ᾿ ἑτέρου κατατέμνουμε τις δυνάμεις μας τοῦ πεζικοῦ και τις στέλνουμε σε πολλά σημεῖα τῆς ἐπικράτειάς μας. Ἂν δε κάπου με μέρος μόνο τῆς δύναμής μας συμπλακοῦν οἱ ἀντίπαλοί μας, τότε, ἂν μεν νικήσουν, καυχῶνται ὅτι μᾶς νίκησαν ὅλους, ἂν δε νικηθοῦν, διακηρύσσουν ὅτι νικήθηκαν ἀπ’ ὅλους. Και βέβαια, ἂν ἐμεῖς ἀντιμετωπίζουμε με πολλή προθυμία τους κινδύνους, μᾶλλον με μια ἀφροντισιά και ἄνεση παρά μετά ἀπό ἐπίπονη ἄσκηση, και με ἀνδρεία, ἡ ὁποία ὀφείλεται ὄχι τόσο στην ἐπιβολή τῶν νόμων ὅσο στη φυσική μας εὐψυχία, ἔχουμε το πλεονέκτημα ὅτι δεν καταπονούμεθα προκαταβολικά για δεινά, τα ὁποῖα ἀνήκουν ἀκόμα στο μέλλον, και ὅτι, ὅταν φθάσει ἡ ὥρα τῶν δεινῶν αὐτῶν, ἀποδεικνυόμαστε ὅτι δεν εἴμαστε λιγότερο τολμηροί ἀπό ἐκείνους πού μοχθοῦν ἀδιάκοπα. Δεν εἶναι δε σε αὐτό μόνον ἀξιοθαύμαστη ἡ πόλη μας ἀλλά και σε πολλά ἀκόμη].

Αντιγράφοντας από τον Ύμνο της Δημοκρατίας της αρχαίας Αθηναϊκής Πολιτείας, τον Περικλέους Επιτάφιο διά χειρός Θουκυδίδου, κρατώ ως υπόμνηση για τη σημερινή ημέρα, τα θετικά και τα αρνητικά γνωρίσματα ενός Έθνους, σμιλεμένου στο Χρόνο του αυτού Χώρου, αναπτυσσόμενου και συμπτυσσόμενου ακολουθώντας στην πλάστιγγα πότε τη μια και πότε την άλλη πλευρά.

Για το «ἐθέλομεν κινδυνεύειν, και τό δ᾿ ἐλεύθερον τό εὔψυχον κρίναντες μή περιορᾶσθε τοὐς πολεμικούς κινδύνους», η μία πλευρά, του κορμού του Έθνους των Ελλήνων.

«οὐ γάρ οἱ κακοπραγοῦντες δικαιότερον ἀφειδοῖεν ἂν τοῦ βίου, οἷς ἐλπίς οὐκ ἔστιν ἀγαθοῦ, ἀλλ᾿ οἷς ἡ ἐναντία μεταβολή ἐν τῷ ζῆν ἔτι κινδυνεύεται καί ἐν οἷς μάλιστα μεγάλα τά διαφέροντα, ἤν τι πταίσωσιν»,
[Γιατί δέν θα ἦταν δικαιότερο να ἀψηφοῦν τη ζωή τους οἱ δυστυχοῦντες ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δεν ἐλπίζουν να ἀπολαύσουν κανέναν καλό, ἀλλά οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ ὁποῖοι κατά τη διάρκεια ἀκόμη τῆς ζωῆς τους διατρέχουν τον κίνδυνο να δοῦν την κατάστασή τους να μεταβάλλεται στην ἀντίθετη, δηλαδή τη δυστυχία, και για τους ὁποίους θα ἦταν πολύ σημαντική ἡ διαφορά, ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι πάθαιναν κανένα ἀτύχημα].

η άλλη, η «ξενίζουσα» εντός, ξένη προς σύσσωμο το Έθνος καίτοι παντοδύναμη, εγκαρσίως σε όλες τις δομές και την υποδομή. Υφέρπουσα σταθερά, ποτέ στο Φως, υπονομευτική των συμφερόντων των Ελλήνων, στ’ όνομα, μόνον, φορέων στιγμάτων Ελλήνων.
Για τις Καταστροφές που δεν διδάσκονται, ώστε να επαναλαμβάνονται…
Από Εφιάλτες με κατηγορούμενα-διαδήματα κολάκων, αιμοσταγών ομοεθνών…
Το ὐστατο, δουλεμένο και συμπεφωνημένο στη Ρώμη, το ’73…
Από εκείνους τους Εφιάλτες που είναι «μόνοι» και ήρθαν νύχτα ζητώντας τις προσευχές του Λαού… και από εκείνους που ως «σταγονίδια» που ατίμωσαν ακόμη και τ’ όνομά τους…
Για όσους αποκαθηλώνουν Σημαίες Ελλήνων στα Μνήματά τους, στη Φωνή τους…Μιαροί, επαίσχυντοι, αργυρώνυτοι, επαίτες «Εθνάρχες», ομιλούντες μόνον την Ελληνική γλώσσα, με «οπαδούς» – κόμματα, και προσωποπαγή εξουσία, έγιναν Εφιάλτες, νεώτεροι, και τους εζἠλωσαν σύγχρονοί τους, «Μπανανο-Αυναδιαδέστεροι» των Μογγόλων.
Εξωμότες, ήδη, από την επαύριον της λήξης του Β΄Π.Π..
Το μόνον ανελεύθερον κράτος της Ευρώπης η Κύπρος των Ελλήνων…Για κάποιους «είναι μακριά»… «Κοιμούνται» χρόνια, πιά, μόνοι τους, ουτιδανοί χαμερπείς μια ζωή – όλη τους τη ζωή… Και οι σύγχρονοι τους στήνουν αδριάντες, πλατείες, λεωφόρους… Για τους άλλους η Ένωσις ήταν απευκταία, όχι, όμως και η εισβολή που θα απέτρεπε την Ένωσιν.

ἀλγεινοτέρα γάρ ἀνδρί γε φρόνημα ἔχοντι ἡ μετά τοῦ [ἐν τῷ] μαλακισθῆναι κάκωσις ἢ ὁ μετά ῥώμης καί κοινῆς ἐλπίδος ἅμα γιγνόμενος ἀναίσθητος θάνατος.
[Γιατί προξενεῖ μεγαλύτερο πόνο, σ’ ἕναν βέβαια που ἔχει κάποια ὑψηλοφροσύνη, ἡ ἐξαθλίωση πού συνοδεύεται ἀπό ἐκφυλισμό, παρά ὁ θάνατος πού τοῦ ἔρχεται ξαφνικά, χωρίς κἂν να γίνει αἰσθητός, ἐπάνω στην ἀκμή τῆς σωματικῆς του δύναμης και ἐπάνω στις ἐλπίδες πού τρέφει και ὁ κάθε θνητός].

Οποία τιμή για τις οικογένειες των Ηρώων της Π.Α.στην επιχείρηση «ΝΙΚΗ», της ΕΛ.ΔΥΚ., της Ε.Φ., του Χανδρινού με το αρματαγωγό Λέσβος, του απλού λαού να μνημονεύονται για την Ελευθερία, την Ψυχή και την Ανδρεία τους, σε κάθε έναν που άξιζε για πολλούς.
Από τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας μέχρι και την Κερύνεια, και από την ΕΟΚΑ Α΄ και Β΄, από τους επωνύμους μέχρι και τον Άγνωστο Στρατιώτη, κι απ’Φυλακισμένα Μνήματα κι ως τον Σολωμό και τον Ισαάκ «Ελεύθερον το Εύψυχον», μέχρι την ΕΟΚΑ Γ΄ και την Ένωση της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα.

«Ἀνδρῶν έπιφανῶν πᾶσα Γῆ τάφος».

Αιώνια Ευγνωμοσύνη

«Τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι»

«Εἷς οἰωνός ἄριστος, ἀμύνεσθαι περί πάτρης»

Στη Χορεία και το Πάνθεον των Ηρώων του Έθνους των Ελλήνων.

Απέθαντοι ως Έλληνες.

ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΈΝΩΣΙΣ

Καμία αναγνώριση των επαίσχυντων Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου.

Η Κύπρος είναι ΕΛΛΑΣ, ήτοι νήσος ανήκουσα στην ΕΛΛΑΔΑ.
Τίποτε άλλο.

 

ΕΤΕΟΚΛΗΣ
Πώς θες να φοβηθώ στολίδια;
Θαρρείς πως μαχαιρώνουνε οι ζωγραφιές;
Λοφία και κουδούνια δε δαγκώνουν
δίχως αιχμή του δόρατος.
[…]
Ο Άρης ρίχνει τις ζαριές κι αυτός θα δώσει λύση.
Τον στέλνει στο χρέος το δίκιο της συγγένειας
και των εχθρών το δόρυ θ᾽ αποδιώξει
απ᾽ τη μητέρα Γη που τον εγέννησε.

Απόσπασμα από την τραγωδία του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας», όταν ο Ετεοκλής σχολιάζει το «βάρος» των εχθρών που στέκουν ανά τις –επτά- πύλες της πόλεως των Θηβών. Εδώ, για τον Τυδέα, στην πρώτη πύλη. [στ. 397 – 400 & 414 – 417].

 

20 02 II.jpg

Πυρρίχιος. Ο χορός των Θεών. Για την Ἓνωσι. Από την παράσταση του Μεταθεάτρου του έργου «Επτά επί Θήβας» – Μία παράσταση για τον Πυρρίχιο Λόγο, στο Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς, Χαλάνδρι 2014.

 

Advertisements
This entry was posted in 1974, Ἑλλάς, Ὀρθοδοξία, Facebook, ΑναΔημοσίευση, Διπλωματία, Διεθνής, Δικαιοσύνη, Ιστορία, Ιούλιος, Κύπρος, Κοινωνία, Πόντος, Πολιτική, Σαν σήμερα, Χριστιανισμός, Youtube and tagged , , , . Bookmark the permalink.