Ἡ πραγματικότητα ἑνός Μύθου

22-02-08-ii

Θα’ναι, περίπου, ἐκεῖ στις ἀρχἐς τῆς δεκαετίας ἢ και νωρίτερα που ἡ συγκυρία θα με φέρει ἐνώπιος ἐνωπίω με τον Νίκο Κούνδουρο, σε ἓνα ἰδιωτικό θεραπευτήριο τῶν Ἀθηνῶν. Κλονισμένος ἀπό ζητήματα ὑγείας που τον ταλαιπωροῦσαν, γνώριζε πολύ καλά τον ἑαυτό του και μετροῦσε τις δυνάμεις του, για να μπορέσουμε να μιλήσουμε.

Στο ἂκουσμα τῆς ἀναγνώρισης και τῆς ταυτοποίησής του, μαζί με τον ἐπακόλουθο ἒπαινο για το ἒργο του, ὑπῆρξε, ὃπως κάθε στοχαστής τοῦ ἑαυτοῦ και του κόσμου -σκηνοθέτης γάρ ὑψηλῆς αἰσθητικῆς και διανόησης, ὑπέρμαχος τοῦ ρεαλισμοῦ και ἀριστοτέχνης ἠθογράφος- ταπεινά σεμνός. Γιατί, στη σωκρατική ατάκα περί τοῦ εἰδέναι, «Ἓν οἶδα ὃτι οὐδέν οἶδα», κι ο Κούνδουρος μέτοχος τοῦ αὐτοῦ φωτός, θεωροῦσε την προσφορά του στα ἑλληνικά δρώμενα ἰσχνή και ἀμελητέα, οὒτε ἀπό σεμνοτυφία οὒτε ἀπό καθωσπρεπισμό και χωρίς φυσικά να ἒχει ἀνάγκη πολλῶ δε μᾶλλον την ἐπιθυμία να γίνει ἀντικείμενο κολακείας.

Ἀλλά εἶχε την ἐπάρκεια τῆς ἡλικίας και την ἰκμάδα τοῦ πνεύματος να «βλέπει» τα πράγματα και τις καταστάσεις με την προσωπική του ὀπτική, ἀπό τα πρῶτα στάδια τῆς καρριέρας του μέχρι και το τέλος΄ἀκόμη, κι ὃταν τον Αὒγουστο του 1974, θα κατέβει στην Κῦπρο, για να καταγράψει με το ντοκυμαντέρ του «Ἑλληνιστί Κῦπρος [1974]» την πιο πρόσφατη τραγωδία του Ἑλληνισμοῦ.

Στο γενναιόδωρο πνεῦμα τοῦ Καλλιτέχνη που μέσα σε μία σκοτεινή ἐποχή για το ἒργο του και τη χῶρα, μάς ἒκανε πλουσιότερους με την Τέχνη και τη Στάση του. Ἀπό ἀπόψε, θα συνεχίζει να μάς λαμπρύνει συμμέτοχος γάρ τοῦ Φωτός, ἀφίνοντάς μας να ἐναλλάσσουμε την πραγματικότητα με τον Μῦθο, ὡσάν το ἀριστούργημα τοῦ «Δράκου» και μαζί να ζοῦμε με τις δικές μας «Μικρές Ἀφροδῖτες» στη «Μαγική [του] πόλη«…

Advertisements
This entry was posted in 2016, Ἑλλάς, Ὑπηρεσίες, Έρευνα, Ιστορία, Κινηματογράφος, Κοινωνία, Ντοκυμαντέρ, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Παράδοση, Παιδεία, Πολιτισμός, Πολιτική, Σαν σήμερα, Τέχνη, Φεβρουάριος, Φιλοσοφία, Youtube and tagged , , , , . Bookmark the permalink.