Treaty of Rome: 1957 25 03 2017

 

23 02 III

“Europe will not be made all at once, or according to a single plan. It will be built through concrete achievements which first create a de facto solidarity”.

Robert Schuman 9 May 1950

Κρίνοντας την προμετωπίδα τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς Γαλλίας και ἑνός ἐκ τῶν ἱδρυτῶν τῆς ἐνοποιημένης Εύρώπης τῶν ἓξι -πρώτων- χωρῶν, ἐκεῖ στη Ρώμη, σαν σήμερα, πριν ἀπό ἑξῆντα χρόνια, με ἀφετηρία μία Εὐρώπη διαλυμένη, ὁλοκληρωτικά κατεστραμμένη και βαθύτατα πληγωμένη ἀπό μία σειρά συρράξεων που με τη σειρά τους ὡδήγησαν στην ὀδυνηρή ἐμπειρία ὂχι μόνον τοῦ Πατριωτικοῦ και Μεγάλου Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ἀλλά και στην ἀπόλυτη ἱσοπέδωση τοῦ Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Ἀναζητώντας, λοιπόν, την ἀκῖδα και τον κέρσορα στο χρονολόγιο τῆς Εὐρώπης για την ἀρτιότερη προσέγγιση και πληρέστερη ἑρμηνεία τῶν γεγονότων, ἀναγκαστικά, ὁδηγούμαστε στα βάθη τοῦ ἀμέσως προγενέστερου και προηγούμενου 19ου αἰῶνα’ ἐποχή και περίοδο βαθύτατων και κοσμογονικῶν ἀλλαγῶν σε ὃλα τα ἐπίπεδα τῆς καθημερινότητας, τῶν κοινωνιῶν, κυρίως, ὃμως, τῆς Ἒρευνας και τῶν Ἐπιστημῶν που ὃλες, κατά κύριο λόγο, συνέκλιναν στο ἲδιο σημεῖο’ αὐτό τῆς ἀναζήτησης, ἐξεύρεσης και τῆς ἀξιοποίησης Πόρων.

Τρέχοντας, ἢδη, ἡ δεὐτερη φάση τῆς Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης, ἢ ἂλλως Βιομηχανική Ἐπανάσταση 2.0, ἡ ἀνάγκη και ἡ ἐπιθυμία για την κατοχή και την ἰδιοποίηση τῶν τελευταίων συνετέλεσε σ’ ἓνα κυνήγι με συντελεστές τις Ἐπιχειρήσεις και ἐπικεφαλής το Κράτος, το ἑκάστοτε κράτος που μετουσίωνε σε πράξη τις ἐπιταγές τῆς Νέας Οἰκονομικῆς Πραγματικότητας. Με την ἐπισήμανση πως στο ἒδαφος τῆς Ἠπειρωτικῆς Εὐρώπης δεν ὑπῆρχε ἓνα κράτος. Ἂλλωστε, ἡ ἐνοποίηση τῶν δύο ἐκ τῶν ἓξι ἱδρυτικῶν κρατῶν, Γερμανίας και Ἰταλίας, εἶχε συντελεστεῖ, μόλις, στη δύση του «τρέχοντος» 19ου αἰῶνος.

Ἡ δε ἀναφορά στην τριπλέτα τῶν Κάτω Χωρῶν, της ἐπονομαζόμενης Benelux, τῶν λοιπῶν τριῶν χωρῶν, μάς φέρνει ἀντιμέτωπους με την ἱστορική ἀναγκαιότητα τῆς «κατασκευῆς/σύνθεσης» ἑνός ἀνεξάρτητου χώρου ὣστε να μην ἒχουν ὂμορρα σύνορα τα δύο γερμανικά φῦλα. Οἱ Φράγκοι με τους Γερμανούς, ἀπό κοινοῦ με την ἀνάγκη τῆς θρησκευτικῆς διαίρεσης με το χρῶμα των ἀντίστροφων τριγώνων σε πορτοκαλί ἀπόχρωση.

Κάπως ἒτσι περιδιαβαίνοντας την Ἱστορία μποροῦμε να ἀνιχνεύσουμε και να συνδέσουμε χωροχρονικά τη γενεσιουργό αἰτία τῆς Συνθήκης τῆς Ρώμης

Στα κομμάτια του παζλ συμμετέχουν, ἐπίσης, και οἱ ἐξῆς δυνάμεις ἒξω ἀπό το ἀρχικό ἑξάγωνο:

Ἡ χώρα που ὑπῆρξε ἡ γενέτειρα τῆς Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης 1.0, η Αὐτοκρατορία τῆς Μεγάλης Βρετανίας και η ὁποῖα για ἲδιον ὂφελος ὑποστήριζε, ἂσμενος, την ὑποδαύλιση και  ὑπονόμευση τῆς ἓτερης κι ὑποδεέστερης Αὐτοκρατορίας τῆς Γαλλίας, [τῆς μίας και μοναδικῆς Αὐτοκρατορίας στο σχῆμα τῶν ἓξι] ἐδῶ και τουλάχιστον πέντε αἰῶνες ἀλλά με νεώτερη ἀφετηρία το 1805 και το 1815 μετά τη μάχη ναυμαχία τοῦ Τραφάλγκαρ και τη μάχη τοῦ Βατερλώ, ἐνισχύοντας ἒμπρακτα τον ἀντιγαλλικό συνασπισμό…

ΗΠΑ: Ἡ μοναδική, σήμερα, κατά κυριολεξία, Ὑπερδύναμη, και διάδοχος κατάσταση τῆς Μεγάλης Βρετανίας, ἀπό τότε που ἐπέβαλε τους δικούς τῆς ὃρους πολιτικῆς και στρατιωτικῆς ἰσχύος σε ἀντάλλαγμα για τη συνδρομή των στη διάσωση του Ἠνωμένου Βασιλείου. Ἂλλωστε, το χρέος τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μαζί με το ὑπέρογκα δυσβάσταχτο τοῦ Β΄ «ἀποπληρώθηκε» με τις ὑπεράκτιες κτήσεις τῆς Union Jack…

Ρωσσία: Οἱ δυνάμεις που ἒφεραν στην ἐξουσία το μόρφωμα τῶν Μπολσεβίκων, οἰονεί ἀριστερῶν, ὁμότιμα ἀντιδημοκρατικῶν, ἰσότιμα προς τα καθεστῶτα τῆς Γερμανίας, τῆς Ἰταλίας, τῆς Ἰσπανίας, ἒμειναν στην Ἱστορία για ἑπτά και κάτι δεκαετίες, πριν ἀπό την ἐσωτερική κατάρρευση και την ἐπακόλουθη «ὑστέρηση» στις δομές τῆς κοινωνίας τῶν κατ’ ἐπίφαση «Δημοκρατιῶν» τους. Σίγουρα, το «ἀντίπαλον» δέος ἀπό ἂποψη χώρου, ἡ μεγαλύτερη σ’ἒκταση χώρα, ἡ πρώτη σε πυρηνικούς πυραύλους, ἡ «Καρδιά» με ὃρους γεωπολιτικῆς…

Και μένει ὁ ἒκτος «παίκτης»’ στο ἒδαφος του ὁποίου ὑπεγράφη ἡ ὁμώνυμη Συνθήκη τῆς Ρώμης, με μία Λέγκα του Βορρᾶ που συνειδητά ἐπεδίωκε και ἐξακολουθεῖ  να το διακηρύσσει πως στην ἰταλική χερσόνησο ὑπάρχουν δύο κράτη και δύο λαοί’ οἱ «βόρειοι» ἐκσυγχρονισμένοι και οἱ «νότιοι» καθυστερημένοι, ὃπως ἂλλωστε ὑποβόσκει και για τον εὑρύτερο Νότο τῆς Ἠπείρου.

Ὡστόσο, σε αὐτό που ὁμοιάζει ὁ Νότος τῆς Ἰταλίας με την Εὐρώπη που ἑορτάζει σήμερα την ἐπέτειο των ἑξῆντα χρόνων άπό την ὑπογραφή τῆς ἱδρυτικῆς πράξεως τῆς ΕΟΚΑΧ [Εὐρωπαϊκή Οἰκονομική Κοινοπραξία Ἂνθρακος και Χάλυβα] για να μετονομαστεῖ στην ΕΟΚ [Εὐρωπαϊκή Οίκονομική Κοινότητα] και να μετεξελιχθεῖ στην Ε.Ε. [Εὐρωπαϊκή Ἐνωση] τῶν ἒξι, τῶν δέκα [Ἑλλάς, το 1981] ἒως και τῶν εἰκοσιοχτώ εἶναι το σύστημα ὀργάνωσης, ἀνάπτυξης και διοίκησης  μιας ὁργανωμένα ληστρικῆς ἀ λά Μαφία συμμορίας’ συμμορίας με ὀντότητα κράτους ἢ ἀκόμη ἀκριβέστερα ὑπέρκρατους με ἀδιαφανεῖς μηχανισμούς, με πακτωλό χρηματικῶν κεφαλαιακῶν κι ἐπενδυτικῶν πόρων, με conglomerate board ὁργανόγραμμα, με πολιτικούς ὑποχείρια και ἐν δυνάμει καρικατοῦρες τῆς Φρανγκφούρτης, τοῦ Βερολίνου, τοῦ Βατικανό και μέχρι πρότινος και τοῦ Λονδίνου.

Με ἓνα ἰσχνό Εὑρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με μία Εύρώπη σε διαίρεση, με το Νότο της σε ὓφεση, την Ἀνατολή σε ἀποσύνθεση και πόλεμο  και μαζί την Ἀγγλιτέρα στην Ἒξοδο, σε τέσσερις μόλις ἡμέρες, ἡ παρτιτοῦρα δεν «βγαίνει», δεν διαβάζεται και το κυριότερο, δεν παίζεται ἐπί ἲσοις ὃροις.

Σε μία κατακερματισμένη Ἢπειρο, και χωρίς να ἒχει ἐνταχθεῖ και ἡ Ἱστορία τῶν λαῶν τῆς Ἠπείρου, ἡ διακίνηση Κεφαλαίων, Ὑπηρεσιῶν, Ἀγαθῶν κι Ἀνθρώπων, ἡ ἂρση έμποδίων και δασμῶν, δεν εἶναι ἀρκετή για να μας κάνει να πανηγυρίζουμε για τα 60 χρόνια τῆς Ρώμης.

Γιατί, ἒχει ἀφαιρεθεῖ ἀπό τον Ἂνθρωπο, το Πρόσωπο και ἒχει μείνει μονάχα το ἂτομο.

Και με αὐτἀ, Ρόμπερτ Σούμαν, δεν «φτιάχνεις» την Εὐρώπη τῶν Λαῶν της, ἀφ’οὗ τῆς λείπουν και τα συστατικά και ἡ μαγιά για να δέσει. Και αὐτό που φτιάξατε, τότε, δεν ἦταν παρά ἓνα μόρφωμα, ἀπότοκο τῆς σφαγῆς τῶν ἑκατομμυρίων πολιτῶν τῆς Εύρώπης, στο ὂνομα τῆς Είρήνης. Τῆς δῆθεν Εἰρήνης, στο βαθμό που οἱ κοινωνίες της Εύρώπης μαστίζονται ἀπό δυνάστες τους ἲδιους τους ἑταίρους τους, τόσο ἒξω ὃσο και στο έσωτερικό τῶν συνόρων τους.

Κλείνοντας, το στοίχημα τῆς Λευκῆς Βίβλου, τοῦ μεγιστοαπατεῶνα τοῦ Δουκάτου τοῦ Λουξεμβούργου, με τα πέντε ἒκδοχα τοῦ μέλλοντος, δεν τον καθιστᾶ οὒτε Μάντι οὒτε Γέφυρα πολλῷ δε μᾶλλον φερέγγυο στις προβλέψεις του και μαζί με τον ἂρτι μη ἐκλεγέντα ὑπουργό τῶν Οἰκονομικῶν τῆς Ὀλλανδίας και ἐπικεφαλῆς του EWG [Europe Working Group], ἡ διαφορά τῶν Πολιτισμῶν φαίνεται στον Τρόπο και την Ποιότητα Ζωῆς τῶν Γειτονιῶν.

Ἐμεῖς, ἐπιλέγουμε το γαλάζιο και το χρυσό, ὑπερχρόνια σύμβολα μας, ἐσᾶς σάς ἀφίνουμε να φημίζεστε για το ξεμπουρδέλεμα στα περίφημα «λιμάνια» σας. Διαφορά –ισμῶν, σε ἓνα νόημα που έν ὧ ἒχετε το ὓψος σάς λείπει το ἀνάστημα για να το καταλάβετε και να συλλάβετε ὃτι το «στοίχημα» δεν βγαίνει ὃσο δεν συστοιχιζόμαστε παρά ἁπλῶς συστειχιζόμαστε, ὃσο κι ὃπως ἂν το πανηγυρίζετε.

Διαχρονικά και ὑπερχρόνια.

24 04

Στοά ἐντός του Κολλοσαίου τῆς Ρώμης. Μονοπάτι τῶν μονομάχων…

 

Η Λευκή Βίβλος για το Μέλλον της Ευρώπης

Treaty of Rome: 60 year anniversary

Ἡ Ἱστορία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἓνωσης

25 03 2017.

 

Advertisements
This entry was posted in 1957, 2017, Ἑλλάς, Έρευνα, Διπλωματία, Ευρώπη, ΗΠΑ, Ιστορία, Κοινωνία, Μάρτιος, Οικονομία, Προστασία Περιβάλλοντος, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Παράδοση, Παιδεία, Πολιτισμός, Πολιτική, Ρωσσία, Σαν σήμερα, Τράπεζες, Υποδομές, Φιλοσοφία, Youtube and tagged , . Bookmark the permalink.