Ἡ αὐτοθυσία τῆς Ἀγάπης

 

 

23 02 II

Σκηνή άπό την παράσταση του «Τροβατόρε» ἀπό την ΕΛΣ, στο Ἡρώδειο Θέατρο.

Πόσες πραγματικότητες ἒχει ἠ πραγματικότητα;

Ἡ ἀπάντηση στο ἐρώτημα, ἀσφαλῶς, και δεν μπορεῖ να εἶναι μονολεκτικά ἀριθμητική.

Ἐμπράκτως, όφείλουμε να βροῦμε τα ὀνόματα τους χαρακτήρες τις ταυτότητες και, ἐν τέλει, τα πρόσωπα που συνθέτουν μια ἱστορία, ὣστε να προσπελάσουμε την «ἀλήθεια» της δικῆς τους πραγματικότητας.

Ξετυλίγοντας, λοιπόν, το μῖτο τῆς Ἀριάδνης, δειλά δειλά, στο «σύνθετο» τῆς ζωῆς παίγνιον, ὁ ἑκάστοτε συγγραφέας ἐπιλέγει τους ὂρους με τους ὁποίους θα «διατάξει» τα πρόσωπα τοῦ ἒργου του βάσει τοῦ χαρακτῆρος να ξεδιπλώσουν το ἦθος τους, οἰκοδομώντας, ἒτσι, την προσωπικότητά τους.

Δύο δολοφονίες, μία ὑιοκτονία, μία ἀδελφοκτονία και μαζί μία αὐτοκτονία στο ὂνομα τῆς Ἀγάπης. Μαζί και ἠ φωτιά. Λυτρωτική και καθαρτήριος ὂσο καυστική και ἀπάνθρωπα βασανιστική. Μαρτύριο, κοινός τόπος γάρ και στις δύο ἀναγνώσεις.

Το αἰὠνιο ζήτημα τῆς άγάπης εἶναι ἓνα και το αύτό. Ἡ κατοχή. Ἒτσι, και πάντα, κάθε ἓνας που ὑπόκειται στους ὃρους τῆς Ἀγάπης εἲθισται, δυστυχῶς, [τίνι δικαίῳ] να θεᾶται και να θεωρεῖ το «ἀντικείμενο» πρόσωπο τοῦ ἒρωτά του, κτῆμα του, ἀφαιρώντας ὂχι ἁπλῶς το κυρίαρχο οὐσιαστικό «πρόσωπο», καθιστώντας το [πρόσωπο] μόνον ἀντικείμενο, ἀλλά και ὃ,τι συνεπάγεται του προσώπου, ὃπως ἡ προσωπικότητα, ὁ χαρακτήρας, ἡ ἰδιοπροσωπία και ἡ ταυτότητα.

Ἒτσι, γονιδιακά, με διπλή -οὐσιαστικά- ἀνάγνωση πορεύεται ὁ Ἂνθρωπος ἀπό καταβολῆς και ἒξωσής του. Ἐπιλέγοντας να κατακτήσει τον Ἂλλο, καθολικά, καθαιρετικά, καθηλωτικά.

Και το δράμα, ὡς έξελικτική μορφή τῆς δράσης, ξετυλίγεται ὂταν το ἀντικείμενο τῆς άγάπης πρόσωπο θελήσει, βουλητικά, ἀφεαυτοῦ, να συμπεριφερθεῖ ὡς Πρόσωπο, αὐτόνομο, αὐτοδύναμο και αὐτεξούσιο στις ἐπιλογές του.

Στην κοινή ἐπιλογή τῶν προσώπων δεν ὑπάρχει σύγκρουση παρά συνταύτιση και ἑνότητά τους.

Στη διακριτή ἓως ἐσχάτων ἐπιλογή ἑνός [και ‘δω ὑπεισέρχονται οἱ νοηματοφόρες προθέσεις] ἀντί-παλου ἀντί-ζηλου ἀντ-έραστοῦ, το ζήτημα τῆς κυριαρχίας, τῆς κτήσεως ἓως και τῆς κατοχῆς καθίσταται κυρίαρχο, κεντρικό, πρωταρχικό στη σκέψη τοῦ θύτη [ἐκ τοῦ θύω, θυσιάζω] καθώς θεωρεῖ αὐτονόητα ἀναφαίρετο δικαίωμά του [Δίκαιο, ἒ] να ἀφαιρέσει ἀπό το «θῦμα» του [το «ἀντικείμενο», μην ξεχνιόμαστε] το δικαίωμα να αὐτοπροσδιορίζεται να αὐτοεπιλέγει και ἐν τέλει, άκόμη και να «αίσθάνεται» κάτι ἢ κάποιον ἂλλο πλην αὐτοῦ. Ἡ ἀρχή τοῦ δράματος…

23 02 III

Αὐτό που μετράει, πάντως και παντοῦ, ὑπερδιαχρονικά, εἶναι το ἀποτέλεσμα, ἡ κατάληξη. Και ἡ κατάληξη ἑνός δράματος, και κάθε δράματος, δεν εἶναι ἀπαραίτητα ἡ ἀρχαῖα ἑλληνική κάθαρσις. Ἂλλωστε, παίζοντας με τις λέξεις, ὃπως ἐπιλέγει και ὁ θύτης με το θῦμα του, κοινός τόπος, ἡ κατάληξις. Δηλαδή, ὁ θάνατος’ που, ὃταν δεν ἐπέρχεται φυσικά, τότε ἐγείρει ἐρωτηματικά για ἐκεῖνον που τον σχεδίασε, τον ὀργάνωσε και τον ἐξετέλεσε.

Και ἡ φωτιά; Ὃσο καυστικά ἀπάνθρωπη τόσο και ἀποκρουστική ὡς μέσο θανάτου. Ἀντίκυρός της, και μόνον, ἡ ἐσωτερική φωτιά, το ζῶν πῦρ [ὃμοια κατά το ὓδωρ] που θερμαίνει λυτήρια και ἐξισωτικά κάθε ὑποκείμενο και κάθε ἀντικείμενο «Πρόσωπο» τῆς Ἀγάπης. Στον ἀντίποδα, το πῦρ το ἐξώτερον και στην ἐδῶ και στην ἐκεῖ συνέχεια τῆς Ἀθανασίας.

23 02 IV

Δύο μάγισσες, δύο μάνες, δύο ἀδέλφια, δύο ἀγόρια, γιοί, μία γυναῖκα, το «ἀντικείμενο» τῆς ἀγάπης τῶν δὐο ὑιῶν, μία συναίνεση στον Τροβαδοῦρο τῆς Μούσας τοῦ Ἒρωτα, μία πλεκτάνη ἐκδίκησης, μία ἀντιζηλία στην ὁποῖα ἡ Ἀγάπη κερδίζει, οὐσιαστικά και λυτρωτικά, μα την ἲδια ὢρα χλευάζεται, λοιδορεῖται ὑβρίζεται, για να κορυφωθεῖ με ἓνα ψέμα, ἓνα δηλητήριο, ἓνα φόνο, μία ἀποκάλυψη στον ἐπίλογο του ἒργου και μία ἀλληλένδετη σειρά φόνων στο ὂνομά της…

Τῆς Ἀποκάλυψης…

Τῆς Ταυτότητας..

Τῆς Ἀγάπης.

Ὃταν τον «Τροβατόρε» τον ὑπογράφει ὁ Τζουζέπε Βέρντι και ὑποκείμενο και ἀντικείμενο Πρόσωπο ὁ Ἒρωτας και ἡ Ἀγάπη,  ὁ Μῖτος τῆς Ἀριάδνης θα ξετυλιχτεῖ ἀγκαλιάζοντας τους χαρακτῆρες με το ἲδιο τέλος τοῦ Αἰγέα.

Ὃταν κάθε Ἀγάπη, Θυσία, τότε

Ἡ αύτοθυσία τῆς Ἀγάπης…

 

Ἀθῆνα, 23 07 2017.

Advertisements
This entry was posted in 2017, Ἑλλάς, Ὑπηρεσίες, Ὑποδομές, Έρευνα, Ηρώδειο, Θέατρο, Ιστορία, Ιούλιος, Κοινωνία, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Παιδεία, Ποίηση, Πολιτισμός and tagged , , . Bookmark the permalink.