Μακεδνοί, το Γένος τῶν Ἑλλήνων.

 

21 01 2018 Μακεδνοί, το Γένος των Ελλήνων.jpeg

» Ὁ Μέγιστος τῶν Ἑλλήνων«, Ἀλἐξανδρος ὁ Μέγας. Στο βάθος δεσποζει ὁ Ὂλυμπος.

Ἡ σύγχρονη ἀναμόχλευση τοῦ ζητήματος περί τῆς ὀνομασίας τῆς χώρας τῶν Σκοπίων δεν εἶναι δημιούργημα τοῦ παρόντος καιροῦ.

Τοὐναντίον, ἀποτελεῖ κατασκεύασμα ἑνός ἂλλου καιροῦ, ἐκεῖ πίσω την ἐπαύριον τῆς λήξεως τοῦ Β΄Π.Π. και μεσούσης τῆς ἑλληνικῆς ἐμφυλιοπολεμικῆς περιόδου τοῦ συμμοριτοπόλεμου με ἐνεργό συμμετοχή και ἐμπλοκή δυνάμεων τόσο τοῦ ἐξωτερικοῦ [Γιόσεφ Τίτο] ὃσο και τοῦ ἐσωτερικοῦ [ΚΚΕ] που συνέπρατταν συντονισμένα συστηματικά και μεθοδικά για τη διάσπαση διχοτόμηση ἀπόσχιση αὐτονόμηση και ἀνεξαρτησία ἀρχικῶς τῆς Μακεδονίας και ἐπακόλουθα τῆς Θράκης.

Πιστοί ἀμετανόητοι ἂκαμπτοι, ἀκόμη και σήμερα, οἱ ἲδιοι συναινοῦν ὃπως πειθαρχημένα, περιφερόμενοι, το ἒπρατταν και στα Συνέδρια ἀνά την Εὐρώπη τῆς Β΄ Διεθνοῦς και μετέπειτα και τῆς Γ΄ που ἐπέτασσαν την ἳδρυση στο ὂνομα τοῦ νεήλυδος ἐκκολαπτόμενου με ἑβραϊκά κεφάλαια κομμουνισμοῦ μιᾶς παμβαλκανικῆς ὁμόσπονδης ἀνεξάρτητης Μακεδονίας, παραλληλίζοντας και διαφημίζοντάς την άκόμη και ὡς την «Ἐλβετία τῶν Βαλκανίων».

Και ἐνῶ τα παραπάνω γεγονότα συνέβησαν κατά το α΄περίπου τέταρτο τοῦ 20ου μ.Χ. αἰῶνα μετακινώντας τον κέρσορα στη χρονογραμμή στο ἀντίστοιχο τελευταῑο τέταρτο του 19ου μ.Χ. αἰῶνα, τότε, θα βρεθοῦμε ἐνώπιον ἑνός Πανσλαβισμοῦ με τη Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου να δημιουργεῖ για λογαριασμό τῆς Ρωσσίας ἓνα ἰσχυρό προπύργιο με ἒξοδο σε δύο θάλασσες [Εὒξεινος Πόντος και Αἰγαῖο Πέλαγος] και με προφανῆ σκοπό την πρόσβαση μέσω τῶν ἓτερων σλάβων τῆς Σερβίας και σε μια, ἀκόμη, τρίτη [Ἀδριατική]. Μα, ἡ Συνθήκη ὑπῆρξε ab initio θνησιγενής. Ὃταν στέγνωσε το μελάνι της, τήν ξανάγραψαν ἀλλάζοντας, εὒλογα, ὂχι μόνον το ὂνομα ἀλλά και τα ὃρια τῶν ἐπιδιώξεων τῆς Ρωσσίας και τῆς βαλκανικῆς μαριονέττας της, τῆς Βουλγαρίας, με τη Συνθήκη, πια, τοῦ Βερολίνου, μαζί και τα σύνορα τῆς περιοχῆς.

Ἡ ζημία που δημιουργήθηκε εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων ἦταν ἡ ἰταμή βίαιη και δολοφονική ἐνσωμάτωση τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας στα ὑπό ρωσσική προστασία Μακεδονικά και Θρακικά ἐδάφη τῶν σλαβο-βούλγαρων, ἐπιχειρώντας τον συστημικό ἐκσλαβισμό τους, με ὑποστηρικτές και συμμάχους, ὂχι μόνον στο ἐξωτερικό ἀλλά και στο ἐσωτερικό τῆς χώρας και δή τῆς Μακεδονίας, τούς ἐπονομαζόμενους κομιτατζήδες.

Και θα βρουν μπροστά τους ἓνα τεῖχος ἰσχυρῶν προσωπικοτήτων τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ μ.Χ. αἰῶνα που θα ἀντισταθοῦν θα ὑψώσουν το ἀνάστημά τους και μαζί το ἀνάστημα ὃλης τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς και θα ἀντιστρέψουν τη σοβοῦσα κατάσταση κάθ’ὃλη την ἐπικράτεια τῆς Μακεδονίας, ξεσπώντας ὁ περίφημος «Μακεδονικός Ἀγώνας» με πρωτεργάτες Μακεδονομάχους τον Παῦλο Μελᾶ, τον Ἐπίσκοπο Καστοριᾶς κκ. Γερμανό Καραβαγγέλη, τον Κατεχάκη τον Σπυρομήλιο, τον καπετάν Ἂγρα και μία σειρά ἰσάξιων πολεμιστῶν στον ἱερό τοῦ Ἒθνους Ἀγῶνα.

Και στην πορεῖα με την εἲσοδο στον 20ο αἰῶνα, οἱ διαδοχικοί Βαλκανικοί Πόλεμοι τοῦ 1912 – 1913 θα ἀλλάξουν το χάρτη ὂχι μόνον τῆς βαλκανικῆς χερσονήσου ἀλλά θα ἀποτελέσουν την ἀφετηρία για την πιο οὐσιαστική μετακίνηση τῶν ὁρίων στη χάραξη τῶν νέων χαρτῶν με το ἒναυσμα το καλοκαίρι του 1914 τοῦ Α΄ Π.Π. και τέλος το φθινόπωρο του 1918. Και ἐκεῖ, στα 100 χρόνια πια, στη στροφή του νέου αἰῶνα, ἀπό το τέλος του πολέμου δεν σήμανε οὒτε κι ἒφτασε στην ὁλοκλήρωση, ἀκόμη, τῶν Συνθηκῶν του. Κι αὐτό συνέβη και ἐξακολουθεῖ να συμβαίνει και σήμερα στην πολύπαθη Μέση Ἀνατολή. Ὃπως και στις χῶρες τῆς Ἀφρικῆς ἀπό το ἂκρο τοῦ Μαγκρέμπ μέχρι και το Δέλτα τοῦ Νείλου, τη διώρυγα τοῦ Σουέζ και την ἒξοδο τῆς Ἐρυθρᾶς στα στενά τῆς Ὑεμένης. Ὃπως και στα νερά που βρέχουν τον Εὒξεινο Πόντο. Μαζί και στα νερά που βρέχουν ἀπό τον Εὒξεινο Πόντο μέχρι και την Ἀδριατική και ἀπό το Δούναβη μέχρι και την Τρίπολη και την Ἀλεξάνδρεια. Ἀκόμα κι ἂν μεσολάβησε ὁ Β΄ Π.Π. και για τη «δική» μας γειτονιά ἡ σὐγκρουση και ἡ ἀπόσχιση τῆς ἐνωμένης Γιουγκοσλαβίας ἀπό τον ἐναγκαλισμό τῆς Σοβιετίας το 1948, μαζί και ἡ περίοδος ἀγαστῆς συνεργασίας τῶν δύο προαναφερθέντων μερῶν [Τίτο – ΚΚΕ], μαζί και ἡ ἧττα τῶν κομμουνιστῶν στο Γράμμο και το Βίτσι με τη λήξη τῶν ἐχθροπραξιῶν το 1949, το ζήτημα τῆς ὀνομασίας και ἡ ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν ἀναμόχλευσή του ἀπό τους βόρειους γείτονες δείχνει να τούς ἀπασχολεῖ για την ὁριστική διευθέτησή του κάθε φορά πιο ἒντονα και ἐπικαιροποιημένα ἀπό ποτέ.

Και στη Μακεδονία αὐτό που μποροῦμε να δοῦμε εἶναι ἡ ἀξία τῆς Γεωγραφίας ἀφενός ὡς χωρικοῦ προσδιορισμοῦ κι ἀφετέρου ὡς συνδετικοῦ κι ἑρμηνευτικοῦ κρίκου τοῦ κόσμου και κατ’ ἐπέκταση τοῦ κάθε ἀνθρώπου, στο βαθμό που ὑπέρ και διαχρονικά ἐπιβεβαιώνεται ἡ Θουκυδίδεια ρήση «ἓως ἂν αὓτη ἡ φύσις ᾖ» ὃτι, δηλαδή, τα κίνητρα τα ἐλατήρια οἱ συμπεριφορές τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἲδια ὃσο και ἡ φύση μας μένει σταθερή για να συμπληρώσει την ἀξία τῶν πράξεων ἢ κι ἀντιστρόφως τῆς ἀπραξίας, ὁ ἲδιος ὁ «Πατέρας τῆς Ἱστορίας» κατά τον Κικέρωνα, ὁ Ἡρόδοτος ὁ Ἀλικαρνασσεύς γράφοντας στο προοίμιο τῶν «Ἱστοριῶν» του την ἀξία τῆς Ἱστορίας ὡς ἀκολούθως:

«Ἡροδότου Ἁλικαρνησσέος ἱστορίης ἀπόδεξις ἣδε, ὡς μήτε τά γενόμενα ἐξ ἀνθρώπων τῷ χρόνῳ ἐξίτηλα γένηται, μήτε ἒργα μεγάλα τε καί θωμαστά, τά μέν Ἓλλησι τά δέ βαρβάροισι ἀποδεχθέντα, ἀκλεᾶ γένηται, τά τε ἂλλα καί δι᾽ ἣν αἰτίην ἐπολέμησαν ἀλλήλοισι».

Ἒτσι, για να θυμηθῶ και τη σκέψη του Ζακ Λε Γκοφ, ὑπάρχει μία τόσο στενά ἒντονη ἀλληλεξάρτηση τῶν δύο πεδίων τῶν Ἐπιστημῶν στο βαθμό που ἐξισώνεται ἡ Γεωγραφία με την Ἱστορία και τοὒμπαλιν, ἀφ’οὗ σ’ἓνα συγκεκριμένο χωρόχρονο λαμβάνουν χώρα ἀνθρωπογενοῦς και μη χαρακτῆρα γεγονότα και ἀντιστρόφως ἡ ἀνθρώπινη δράση ὁρίζεται χωρίς κατ’ ἀνάγκη και να περιορίζεται ἀπό γεωγραφικούς περιορισμούς.

Ἐρχόμενοι στο σήμερα και τις τρέχουσες διπλωματικές ἐξελίξεις σ’ ἓνα ρευστό παίγνιο ἰσορροπίας και συσχετισμοῦ δυνάμεων στην εὐρύτερη γεωπολιτικά ἀσταθῆ γειτονιά τῶν Βαλκανίων και συνακόλουθα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς και τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἡ κατάσταση ἒχει ὡς ἐξῆς’

Μάς ζητοῦν, λοιπόν, για ἂλλη μια φορά, σχετικά με το ὂνομα:

  • Να ἀλλάξουμε στάση ἀπέναντι στη διαπραγμάτευσή του, παραγνωρίζοντας ὃτι πίσω ἀπό κάθε ὂνομα βρίσκεται ἡ ταυτότητά του’ κατ’ ἐπέκταση και ἡ δική μας Ταυτότητα ὡς στοιχεῖο ἀρραγοῦς ἐνότητας και δηλωτικοῦ τοῦ Ἒθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἐνθυμούμενος δε την ἀπάντηση τῶν Ἀθηναίων στους Λακεδαιμονίους ὁ Ἡρόδοτος, στην «Οὐρανία» τῶν Ἱστοριῶν του [8, 144, 2] θα μιλήσει για τα τέσσερα ἑνοποιητικά στοιχεῖα δηλωτικά γνωρίσματα τοῦ πολιτικοῦ φρονήματος τῶν Ἀθηναίων «ἐόν ὅμαιμόν τε καί ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινά καί θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα, τῶν προδότας γενέσθαι Ἀθηναίους οὐκ ἂν εὖ ἒχοι«. Λείπει μονάχα το πέμπτο, το ἑνοποιητικό τοῦ ὃλου σε καθολικό σύνολο’ ἡ Ἱστορία.
  •  Να λέγονται, ὃπως ἐμεῖς, και ἀνθ’ἡμῶν, να οίκειοποιηθοῦν ὂλα ὃσα ἢμασταν και ἐξακολουθοῦμε να εἲμαστε, διαστρεβλώνοντας παραχαράσσοντας και ἰδιοποιούμενοι την Ἱστορία, τη Γλῶσσα, τη Θρησκεία, τον Πολιτισμό και την Καταγωγή, ἐξισώνοντας τους Μακεδόνες Ἓλληνες με τα μετακινηθέντα ἐκ Μογγολίας σλαβικά φῦλα 11 αἰῶνες μετά τον Μέγιστο τῶν Ἑλλήνων, προκειμένου να ἀποκτήσουν μια ἰδιοπροσωπεία και ταυτότητα που δεν ἒχουν… Ὑφαρπάζοντας τα Σύμβολα τοῦ Βασιλείου τῆς Μακεδονίας ὡς σκύμβαλα κι ἐνῶ εἶναι ὁ περίγελως τῆς διεθνοῦς ἐπιστημονικῆς κοινότητας για το ἒρεισμα τῆς καταγωγῆς τους, ἐμετικά πλιατσικολόγοι παρ’ὃλ’αὐτά εἲμαστε πρόθυμοι να διαπραγματευθοῦμε μια λυσιτελῆ και για τις δύο πλευρές λύση ὐπαγορευμένη ἀπό κέντρα ἐξουσίας ξένα προς τα συμφέροντα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ που να συστοιχίζονται με την Ἱστορία, τη δυναμική και την προοπτική τῆς Ἐλλάδος.
  • Να εἲμαστε διαλλακτικοί, καθώς στην ἐποχή τῆς ἀφασιακῆς παγκοσμιοποιημένα ὁμογενοποιημένης γέλης το να μην εἶσαι ὑπάκουο μέλος τῆς ἀγέλης τοῦ ΝΑΤΟ, τῆς Ε.Ε., τῶν αἱμοσταγῶν μηχανισμῶν ἁρπαγῆς και ὑφαρπαγῆς ἀκόμη και τῆς ἲδιας σου τῆς ἐντός τῶν συνόρων περιουσίας σου μπορεῖ και να στραφεῖ κι ἐναντίον σου… με τη μετάλλαξη τῆς ἀρχαίας δοτικῆς ἀντιχαριστικῆς και ἡθικῆς σε γενική… χωρίς κατ’ ἀνάγκη το -σου, να ἐμπεριέχει το πλῆθος, το λαό ἢ το σύνολο μπορεῖς να ἐπιλέξεις ἐσύ ὁ πραίτωρ τῶν ξένων διεκδικήσεων και αἱμορραγιῶν τῆς χώρας σου να μείνεις ἀλώβητος και στην ἀπ΄ ἒξω. Ἒτσι, ἐπιβάλλεται μιά σιωπηρή ἀποδοχή ζητώντας και ἀπό ἂλλους φορεῖς του δημόσιου βίου να μείνουν το ἲδιο σιωπηροί ὃπως ἡ Ἐκκλησία, τα ΜΜΕ …
  • Να εἲμαστε ὑπάκοοι ὑπήκοοι στις ἐπιλογές που σχεδιάζουν ἐπί χάρτου, προς ὣρας, ἂλλοι για ἐμᾶς χωρίς ἐμᾶς. Με την ἀπαραίτητη διευκρίνιση ὂτι το σύνολο τοῦ πλέγματος τοῦ ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου συντάσσεται ἀνερυθρίαστα ἰδιοτελῶς και ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς χαμερπῶς για πολλοστή φορά με ὃλους ὃσοι ἀπεργάζονται την δῆθεν εἰρήνη ἀσφάλεια και εὐημερία στην περιοχή με ὃρους ἐπονείδιστους για το παρόν και το μέλλον τῆς χώρας.
  • Να ὑποχωρήσουμε για τη «σωτηρία» του νευραλγικοῦ κόμβου στο κέντρο τῆς Βαλκανικῆς χερσονήσου, ἂλλως θα γίνει βορά στα ἀρπακτικά τοῦ ἀλβανικοῦ νεοεπεκτατισμοῦ και τῆς βουλγαρικῆς παρουσίας με τον σερβικό παράγοντα να ἀφυπνίζεται ἢ να ὑπνώττει ἀκόμη και μετά το Κοσσυφοπέδιο, ἀγνοώντας οἱ άνιστόρητοι ὃτι ἱστορικά ἡ παρουσία μας διέρχεται ἀπό τον 42ο παράλληλο ἀπό ἐντός και τῶν τριῶν θαλασσῶν που βρέχουν τις ἀκτές τους, έκκινώντας άπό τη Χερσόνησο τοῦ Αἲμου με κατάληξη, προς ἀνατολάς, τον Καύκασο, με τον Προμηθέα και το Χρυσόμαλλο Δέρας…
  • Να μην Ἐνεργήσουμε ὡς Ἐλεύθεροι Πολίτες με φρόνημα γνώμη και ψυχή γιατί σε ἐμᾶς, ἢδη, ἀπό τα χρόνια τοῦ Περικλέους, ἐκεῖ στο Χρυσό αἰῶνα, στη σεμνή τελετή τοῦ ἐνταφιασμοῦ τῶν νεκρῶν τοῦ πρώτου ἓτους τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου, ὁ Ἀθηναῖος ἡγέτης ἐξίσωσε την Εύτυχία με την Ἐλευθερία και την Ἐλευθερία με την Εὐψυχία και τοὒμπαλιν, ὡς τη μοναδική και άναγκαῖα συνθήκη ὣστε να Εἶναι να Λέγεται και να Αἰσθάνεται κάποιος  Ἐλεύθερος, την τόλμη την ἀνδρεία το δυναμισμό και το θάρρος να τα διεκδικεῖ.
  • Να ὑποχωρήσουμε ἀπό την Ἱστορία γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ὃτι το αύτό πράξαμε ἢδη ἀπό ἱδρύσεώς μας ἐνῶ συστημικά ὑποσκάπτουμε τα θεμέλια του βίου μας κοντά στον αἰῶνα πια ἀπό τη Μικρασιατική Καταστροφή κι ἐφεξῆς, με ἐξαίρεση τα βουνά τῆς Ἠπείρου και με ἀνοικτό ἀκόμη το γειτνιάζον ζήτημα τῆς Βορείου Ήπείρου καθώς και τῆς Κύπρου με τα τεκταινόμενα να ὁδηγοῦν σε μία τραγωδία που μπροστά της θα ὠχριᾶ ἀκόμη και ὁ περίφημος διάλογος Ἀθηναίων και Μηλίων σχετικά με την ἀξία τη σημασία και τους ὂρους ὑποταγῆς τοῦ ἀνίσχυρου στις διαθέσεις και τη στάση τοῦ δυνατοῦ.
  • Να μείνουμε ἂπραγες για να γίνουν ἃρπαγες.
  • Να μην Διεκδικοῦμε, ὃπου το κύριο λῆμμα ἐνέργειας εἶναι ἡ Δίκη, ἂρα ἡ ἀπονομή και ἡ ἐν διαρκεῖ ὂχι ἀπλῶς αἲτηση ἢ ἐξέτασή της ἀλλά ἡ ἲδια ἡ κτήση της, ἒχοντας φτάσει πια αἰσίως στην ὁλοκλήρωση τῆς πιο ὁδυνηρῆς με οίκονομικοκοινωνικούς δεῖκτες δεκαετίας τῆς σύγχρονης νεοελληνικῆς ἱστορίας.
  • Ἂλλωστε, στο αἰώνιο ζεῦγος «Θέσις-Στάσις» ὃ,τι σημαίνει και εἶναι σπουδαῖο, με διπλή μάλιστα σημασία, και σημαίνουσας σημασίας και ταχύτητος ἀποκρίσεως και ἀντανακλαστικῶν εἶναι ἡ στάση.

Κλείνοντας ὁ στιχομυθικός διάλογος τῆς Ἂτοσσας με τον Χορό, στην τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Πέρσες» [στ. 241-242] ἀπό κοινοῦ με τη φράση τοῦ Ἡροδότου [8,144, 3] ἀναφορικά προς το φρόνημα τῶν Ἀθηναίων ἀπέναντι στους μηδίσαντες Ἓλληνες εἶναι ἡ Σάρισσα ἑνός λαοῦ ἀπέναντι στην Ἱστορία του.

Ἃτοσσα: Τίς δε ποιμάνωρ ἐπέστι κἀπιδεσπόζει στρατῷ; [Ποιος εἶναι ὁ βασιλιάς κι ὀ ἀρχιστράτηγός τους;]

Χορός: Οὒτινος δοῦλοι κέκληνται φωτός οὐδ’ ὑπήκοοι. [Δεν λογαριάζονται δοῦλοι κι ὑπήκοοι κανενός].

ἔστ᾽ ἂν καί εἷς περιῇ Ἀθηναίων, μηδαμά ὁμολογήσοντας ἡμέας Ξέρξῃ.

Ἂλλωστε,

Ἒστιν οὖν Ἑλλάς και ἡ Μακεδονία (Στράβων).

 

Ἀθῆνα, 21 01 2018.

Advertisements
This entry was posted in 2017, Ἐκκλησία, Ἑλλάς, Ὀρθοδοξία, Διπλωματία, Δικαιοσύνη, Θρησκεία, Ιστορία, Ιανουάριος, Κοινωνία, Μικρασιατική Καταστροφή, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Πόντος, Παράδοση, Παιδεία and tagged , , , . Bookmark the permalink.