Αὐτο-Ἐξόριστοι στην Καρδιά τους

cache_728x3000_Analog_medium_434993_567909_3102017.JPG

 

– Τι ὁρίζει μία χώρα;

– Ὡς παράγωγο τοῦ χώρου, τι ἂλλο, παρά οἱ συντεταγμένες.

 – Τι ὁρίζει ἓνα λαό;

– Μονάχα ἓνας ἀριθμός δηλωτικός τοῦ μεγέθους που συνιστᾶ το πλῆθος

 – Τι ὁρίζει ἓνα κράτος;

– Ἡ διοίκηση και ἡ ὀργάνωση ἑνὀς ἰσχυροῦ μηχανισμοῦ ἐξουσίας, με ποικίλες μορφές ὃπως οἰκονομική, πολιτική, ἀθλητική κ.λπ.

 – Τι ὁρίζει μία Ταυτότητα;

– Ἡ οἰκειοθελής ταύτιση με ἓνα πεντάγωνο ἀλληλεπιδρώντων σχέσεων με ἀκμές την Ἱστορία, τη Γλώσσα, τη Θρησκεία, τον Πολιτισμό και την Καταγωγή.

img-selfservicelaundry.jpg

Σ’ ἓνα κράτος που λειτουργεῖ με ὂρους πλυντηρίου

  • Πλυντηρίου κεφαλαίων, την προηγούμενη δεκαετία ἐκ τῆς ρωσσικῆς Μαφίας, τῆς τρέχουσας ἀπ’ το ὀργανωμένο ληστρικό κράτος τῆς Ε.Ε. και αὒριο, Κύριος οἶδε ποίων…
  • Πλυντηρίου Μνήμης, με ξέπλυμα τῆς Ἱστορίας ἀφ’οὗ λειτουργεῖ με προγράμματα που διευκολύνουν το σβήσιμο δομῶν, προσώπων, γεγονότων στο χῶρο τοῦ χρόνου προς ὂφελος τῶν χρηστῶν τοῦ πλυντηρίου
  • Πλυντηρίου Ταυτότητος, με ἀνακάτεμα τῶν ρούχων που μποροῦν να πλυθοῦν μαζί, χωρίς «σκιές», ὃπως τοῦ παρελθόντος, να ἁμαυρώνουν την πλύση, ἀπομειώνοντας τις διαρροές τῶν χρωμάτων, έπιτρέποντας πια το λειτουργικό συγχρωτισμό μέσα στον κάδο.

Κατά συνέπεια,   ἀφαιρώντας τη διαλογή τοῦ δίπολου Μνήμης – Ταυτότητας, το ἐξωτερικό Κεφάλαιο [τι, το ἐσωτερικό ἒχει ἐξανεμισθεῖ] μπορεῖ να ἐπιδοθεῖ ἀπερίσπαστο στην κατασκευαστική δημιουργία ἑνός νέου μορφώματος [ἐδῶ, πια, ὁ ὃρος «πολίτης» δείχνει να εἶναι ἀφοριστικά πλεονασμός ἓως και ὑπερρεαλιστικός] «καθαροῦ» συνειδησιακά (τι ‘ναι, με τη σειρά του, αὐτό;) ἂνευρου πολιτικά μα «κυρίαρχου» κάθε φορά που ὑποτάσσεται στις ἐπιταγές τῆς ἑκάστοτε νέας [που ἂλλη δεν εἶναι ἀπό την παλαιά, μα, με πιο ἐπικαιροποιημένα ἐκσυγχρονισμένο προσωπεῖο – ἂλλωστε, ἡ μορφή, ἐδῶ, δεν ἀλλάζει, εἰ μη μόνον σε πρόσωπα] διοικητικῆς ἱεραρχίας που ἀπό την ἐποχή τοῦ Μεσαίωνα  εἶναι ξένη προς το λαό ἀλλά τον ἐξαγοράζει, τον ἐκδουλεύει, τον τιμαροποιεῖ, τον χλευάζει μιλώντας του, ἁπλῶς, με τη δική του ντοπολαλιά στη γλῶσσα του, με μαριονέττες ἀρχηγούς που ἀνδεικνύονται ἀκόμη και στα ὓπατα ἀξιώματα τοῦ κράτους τῆς κυρίαρχης (!!!) [πόθεν] χώρας σε μία κούρσα [με διπλή ἀνάγνωση] διαδοχῆς στο κράτος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας.

Κράτος μαριονέττα, με πολλαπλούς ἰστούς ἐξουσίας στα σχοινιά, με μία πλειάδα ὀργανοπαικτῶν στο πανί τοῦ θεάτρου σκιῶν, ἐκεῖ, ὃπου θεατές και κοῦκλες εἶναι ὁ ἲδιος λαός, οἱ Ἓλληνες στην Κῦπρο, ἀλλά ἐγγυητές τῆς ἀσφάλειας, τῆς ἀκεραιότητας και τῆς ἂμυνας τοῦ νησιοῦ εἶναι οἱ ἱστορικά (παλαιότερης ἓως και σύγχρονης) μακελάρηδες – ὀλετῆρες τῆς Ἀνθρωπότητος με καταγεγραμμένο μητρῶο ἐγκλημάτων  Ἂγλλοι, Τοῦρκοι και Ἑβραῖοι.

 

Στο νησί τῆς Ἀφροδίτης ἢδη ἀπό τον 12ο μ.Χ. αἰῶνα και μέχρι και την ἀντιστροφή του, στον 21ο, οἱ Ἓλληνες τῆς Κύπρου «ἐκλέγουν», δυστυχῶς, να ζουν

Αὐτο – Ἐξόριστοι στην Κῦπρο ἢτοι

Αὐτο – Ἐξόριστοι στην Καρδιά τους,

γνωρίζοντας χρόνια τώρα πια τον πιο τραγικό χαρακτῆρα τῆς παγκόσμιας θεατρικῆς δημιουργίας, Οἰδίπους στ’ ὂνομα, να ζει αὐτοεξόριστος και αὐτοκατετρεγμένα κατηραμένος για ὃσα ἀνόσια τερατουργήματα διέπραξε ἐν ἀγνοίᾳ του και ποιητικῇ κατά Σοφοκλέους ἀδείᾳ.

Ἐκεῖ ὃπου γράφτηκαν οἱ νεώτερες Θερμοπῦλες τῆς σύγχρονης νεολληνικῆς Ἱστορίας το 1974,

τα ἀρκτικόλεξα πληγώνουν και οἱ συσχετίσεις τρομάζουν…

 

Ἀθῆνα, 05 02 2018

Advertisements
This entry was posted in 1974, 2018, Ἑλλάς, Ασφάλεια, Κύπρος, Κοινωνία, Πόλεμος, Παράδοση, Παιδεία and tagged , , . Bookmark the permalink.