Μουσηγέτου… Relance

06 02 04

Πλατεῖα Συντάγματος, 04 02 2018.

Στην καθημερινότητα, τον ἀθλητισμό και την πολιτική εἶναι σύνηθες φαινόμενο ἡ χρήση ὃρων ἀπό χώρους που δεν φημίζονται ἀπαραίτητα για την ποιότητά τους.

Ἒτσι, συνέβη και χθες, κατά τη διάρκεια του μεγαλειώδους παλλαϊκοῦ συλλαλητηρίου για την ὑπεράσπιση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας ἀναφορικά με τη χρήση ἀπό τα Σκόπια και ὃλων ὃσοι βρίσκονται ἀπό πίσω τους τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας ἀκέραιου ἢ διά οἰοδήποτε ἂλλου παραγώγου του.

Κύριος ὁμιλητής σε μία πλειάδα προσώπων ἀπό ὃλους τους χώρους τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἐκεῖνος ὁ Ἓλληνας που ἀναγνωρίζεται παγκοσμίως ὡς ὁ τελευταῖος που ἒφτασε και ζεῖ στο χῶρο τοῦ Μύθου, Μίκης Θεοδωράκης.

Προικισμένος με ἓνα τάλαντο που ξεπερνάει τα στενά ὃρια τῆς χώρας κατάφερε να κατακτήσει με τη μουσική του ὃλον τον κόσμο, γευόμενος συγκινήσεις και συναισθήματα που χαίρουν ἐλάχιστοι να γνωρίσουν στους κύκλους τῆς περιστροφῆς τους.

Ὃπως μεταμόρφωσε με τη Μοῦσα του μια ἀπό τις πιο συγκλονιστικές ἱστορικές περιόδους στη σύγχρονη Ἑλλάδα σ’ἓνα νεώτερο ὓμνο προς τη χώρα, τους ἀνθρώπους την πορεῖα και τη διαδρομή της, συνεργαζόμενος με πνευματικές φυσιογνωμίες που ξεπερνοῦσαν [ὃπως, ἂλλωστε, κι ο ἲδιος] την παρακμή την ἐξαθλίωση τον ἐκμαυλισμό και τον ὑφέρποντα ξεπεσμό τοῦ καιροῦ του.

Μονάχα που σε πρόσωπα που διαφέρουν ἀπό το μέτρο και το ἒκδοχο παραγωγό του, το μέτριο, ὑπάρχουν ἂλλοι κανόνες συμπεριφορᾶς και ἢθους, στο βαθμό το μέτρο και την κλίμακα, ἀσφαλῶς την ἀνθρώπινη, μα σε πιο ὑπερβατή κλίμακα, καθώς λειτουργοῦν ὡς σημεῖα ἀναφορᾶς και δρομοδεῖχτες για το ὑπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, πολλῶ δε μᾶλλον, για την ἀπρόσωπη μάζα που ἀναζητεῖ στη μορφή τέτοιων προσωπικοτήτων τους στυλοβάτες της για να οἰκοδομήσει το δικό της στερέωμα.

06 02

Κατ’αὐτόν τον τρόπο ὀφείλουμε να ἀναγνωρίσουμε στον Μίκη Θεοδωράκη ὃτι ὑπάρχει ὡς Πνευματικός Ἡγέτης αὐτῆς τῆς χὠρας κιόλας ἀπ΄τα μέσα τοῦ προηγούμενου αἰῶνα ὡς μουσουργός συνθέσεων που τον κατατάσσουν στους Μύθους οἰκουμενικῆς ἐμβέλειας για την ποιότητα τοῦ Ἒργου του και παγκόσμιας για τη χωροχρονική διάσταση τοῦ ὀνόματός του. Ἒργο ποικίλο και σύνθετο ὣστε ὁ ὂγκος του στη σφαῖρα να ἀποτυπώνει τη μοναδικότητά του, την ἐξἐλιξη και την ὡρίμανσή του, που δεν ἦταν διάφορη προς τις ἐσωτερικές κλίσεις και άναζητήσεις του.

Παράλληλα, ὃμως, δεν μποροῦμε και να παραβλέψουμε τις ἀστοχίες τις παρεκκλίσεις τα ἀτοπήματα και τα λάθη που σημάδεψαν την πολιτική του, ἀντιστοίχως, πορεῖα.

Πορεῖα που ἀκολούθησε, δυστυχῶς, και μεταμόρφωσε αὐτήν την προσωπικότητα, οἰκειοθελῶς, σε στήριγμα δεκανίκι και μοχλό δυνάμεων που, ἐνῶ με τη μουσική του τις ὑποδείκνυε τις κατέδιδε τις καταδίκαζε και τις χλεύαζε, στην πολιτική του στάση, οἱ φορεῖς που συνεργάστηκαν μαζί του ἀκολούθησαν την ἀντίστροφη πορεῖα, σε μία ἀνίσωση που ἐξ ἀρχῆς ἦταν ἀνισοβαρής και ἐπιζήμια, ὂχι, κατ’ ἀνἀγκη για τα κέντρα ἐξουσίας, ἢτοι το κράτος, με τις διάφορες μορφές του ἢ και τις ἒκκεντρές του, που συνεργάστηκαν μαζί του [ἂλλωστε, το ὂνομά του θέλανε να λειτουργήσει με μηχανισμούς διαφημιστικῆς και μη προπαγάνδας προς τα ἒξω] ὃσο για τον ἲδιο τον πολίτη – πολιτικό ὑπ’ άμφίεση- Μίκη Θεοδωράκη.

Και θα παίξει τρεις, τουλάχιστον, φορές (σ)το παιχνῖδι τῶν θεσμικῶν και ἒξω μηχανισμῶν χειραγώγησης κατευνασμοῦ και καθυπόδειξης των πολιτικῶν πραγμάτων στην ὑπό και προ διαμόρφωση και συγκρότησή των.

Πρώτη’ την ἐπαύριον τῆς εἰσβολῆς τῶν Τούρκων στην Κῦπρο, ἐκεῖνος θα ὑπερασπισθεῖ, με σθένος, την ἐπιβολή τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ Κ. Καραμανλῆ στην ἡγεσία τῆς χώρας, καταδικάζοντας την Κῦπρο ὡς ἓρμαιο στα χέρια της ἀμερικανικῆς ἡγεμονίας βρετανικῆς ἀκολουθίας τουρκικῆς ἐφαρμογῆς και ἑλληνικῆς σιωπῆς στο Ἒγκλημα ἐναντίον του Ἑλληνισμοῦ.

Ἡ πρωτοφανής αὐτή συστράτευση με τον ἀνθελληνικό ἰμπεριαλισμό και τον πολιτικό του ἀντίπαλο ὑπέρμαχο τῆς δεξιᾶς πολιτικῆς στη χώρα ἀποτέλεσαν το ἒναυσμα ἀκόμη δύο, παρόμοια, ἀνίερων εὐκαιριακῶν συμμαχιῶν και συμπαιγνιῶν εἰς βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Δεύτερη΄ἡ ἒξωθεν ἐφαρμοσθεῖσα «χαμένη» τριετία, στο μεταῖχμιο του 1990 , ὃταν οἱ «κόκκινοι» τοῦ Ἐξωτερικοῦ συνέπραξαν με τους «ροζ» τοῦ Ἐσωτερικοῦ και με τους «γαλάζιους» τῆς ἐπάρατης (sic) Δεξιᾶς για να ἐξοβελίσουν την παρακμιακή κλαδική δεκαετία τῆς ἀλλαγῆς τῶν «πράσινων», ὁ ρόλος του, ἲδιος και ἀπαράλλακτος, σαν την πρώτη φορά. Για να γίνει ἡ γέφυρα ἐπικοινωνίας, ὁ συνδετικός κρίκων τῶν, κατά τ’ἂλλα, ἀσύνδετων ὂχι κομμάτων εἰ μή σχημάτων.

Και ἡ Τρίτη και τελευταῖα, συστρατευμένη συμπορεύση του με τις ἲδιες αὐτές δυνάμεις θα ἒρθει μόλις πριν άπό μερικά χρόνια, ὃταν εἰσήγαγε με θριαμβευτικούς διθυράμβους και οἰονεί πολιτικούς παιᾶνες ἐξυμνοῦσε γευμάτιζε ὑποδεχόταν κατ’ οἶκον τους μετέπειτα και τωρινούς οὐτιδανά πραιτωριανούς δυνάστες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, στη μορφή των προσώπων και των ἀδιάφανων μηχανισμῶν που ποδηγετοῦν την ἑλληνική κοινωνία την τρέχουσα δεκαετία.

Ὣσπου ἐμφανίστηκε δημοσίως και ὂχι κατ’ἰδίαν δημοσίως προς χάριν και βορᾶν τῶν ἐξίσου με την ἐξουσία μίσθαρνων ὀργάνων τοῦ κράτους και τῶν παρακρατικῶν συνιστωσῶν του, ἐνώπιος ένωπίω τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Και στο λόγο του ἀποτύπωσε με μοναδική γλαφυρότητα την εἰκόνα τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς κοινωνίας και τη διπλή διάσταση, πρῶτον, ἀνάμεσα στον ἑλληνικό λαό και την παρέα των πλιατσικολόγων ἀποδομούντων τοποτηρητῶν ξένων συμφερόντων, τους ὁποίους και ἀνέδειξε και με τους ὁποίους συνεργάστηκε και, δεύτερον, ἀνάμεσα σ’αὐτήν τη φράξια και τον ἲδιο, προσωπικά.

Μα δεν πρέπει να μας διαφεύγει μία λεπτομέρεια. Ὃτι και οἰ δύο, φράξια και Θεοδωράκης προέρχονται ἀπό τον ἲδιο ἰδεολογικά πολιτικό χῶρο. Τοῦ κομμουνισμοῦ. Γέννημα θρέμμα μιᾶς ἑβραϊκῆς νομενκλατούρας, ἐξισωτικά ίσοπεδωτικοῦ για τις μάζες, ὁμοιόμορφα ἀπρόσωπου για την ἐξουσία, που οἰαδήποτε φωνή ἒξω ἀπό τη γραμμή την καταπίνει την ἰσοπεδώνει την κανιβαλίζει, στο βαθμό που δεν ὑπάρχει ἂλλη φωνή πάρεξ τῆς μίας.

Στάση που ταιριάζει, πράγματι, σε καθεστῶτα, γιατί τι ἂλλο ἦταν και εἶναι ὃπου ἐφαρμόζεται αὐτό το ὑπαρκτό ἒκτρωμα πολιτικῆς ἀφασίας ἀφανοῦς διαλόγου ὑπαρξιακῆς πολιτικά και πολιτισμικά ἐξόντωσης ἰσοπέδωσης και ἐξαφάνισης τοῦ διαφορετικοῦ. Ἡ στάση, μάλιστα, ἒξω άπό τη μάντρα φοβίζει, τρομάζει μαζί και τρομοκρατεῖ ὃλους ὃσοι ἒχουν μάθει να ἀναπνέουν, να ὁμιλοῦν και να συναναστρέφονται με μία ξύλινη γλῶσσα, μία ἂκαμπτη συμπεριφορά και το χείριστο, στο σχῆμα τῶν τριῶν, ἀμετανόητη στάση.

Το τελευταῖο εἶναι και το πιο ἐπικίνδυνο. Καθώς μετέρχεται ἑνός ἀδυσώπητου μηχανισμοῦ αὐθυποταγῆς και de facto ὑποταγῆς τῶν μελῶν του σε ὃ,τι ἒχει παραδοθεῖ στους συντρόφους ὡς ἱερά παρακαταθήκη ἐμπαίζοντας ἑαυτούς ἀφ’οὗ οὒτε ἱερό ὑφίσταται στην ἀποδομημένη σκέψη τους οὒτε και διαθήκη για να καταστεῖ και παρά, εί μη μόνον, ὁ παράς που μέσω τῆς πυραμίδας κατευθύνεται άπό τη βάση προς την κορυφή της με τα πιστά μέλη να ἀποτελοῦν τους ἀναγκαίους δομικά συνδετικούς κρίκους, ὃπου ἡ μόνη και ούσιαστική ἀξιακή ταυτότητα δεν εἶναι ἂλλη ἀπό τη δουλεία, σβήνοντας τεχνηέντως τις δομικές κατ’ ἀξίαν ἒννοιες τῆς Ταυτότητος ἑνός προσώπου ἑνός ἒθνους στο βαθμό που ἀποτελοῦν ἐν δυνάμει ἀντίπαλο στη μία και μοναδική συνθήκη’ αὐτή τοῦ δουλεργάτη.

Και ὃ,τι ἐνόχλησε ἂλλο δεν ἦταν παρά ἓνα δίπολο’ τῆς ἒκφρασης προσωπικῆς γνώμης παραγόμενης από τη γνώση τοῦ πολιτικοῦ ἐμπαιγμοῦ και τῆς προσωπικῆς συγγνώμης προς τον ἑλληνικό λαό, ἀποδομώντας διαδικασίες μηχανισμούς και κέντρα ἐξουσίας που καίτοι δεν τα κατωνόμασε τα ἐξέθεσε με εἰλικρίνεια και μεταμέλεια στην κοινωνία.

Και ἡ μεταμέλεια και ἡ ἐπακόλουθη μετάνοια συνιστοῦν, θεολογικά, τα δύο σπουδαῖα στάδια στη ζωή κάθε Χριστιανοῦ, διότι ἀποδεικνύουν, ἂν μη τι ἂλλο, μία διάθεση ἐσωτερικῆς ἑρμηνείας, ἀμφισβήτησης και διόρθωσης τῆς πορείας και τοῦ προσανατολισμοῦ τοῦ ἑαυτοῦ προς το Εἶναι.

Εἶναι μία στάση ὡριμότητας και διαλλαγῆς, σε πολιτικό ἐπίπεδο, καθώς το ἂμορφο ἂτομο μετα και δια και συν μορφώνεται σε πολίτη με πρόσωπο και ὡς ἐκ τούτου με προσωπικότητα με φωνή, με χαρακτῆρα, με πυγμή, προτάσσοντας το συλλογικό κι ἐθνικό συμφέρον ύπέρ πάνω και μ[προ]στά ἀπό το στενά ἀτομοκεντρικό. Μα, πάνω, ἀπ΄ ὃλα με Ψυχή, ἱκανοῦ να μεταφράζει το ὓψος του σε ἀνάστημα και τη θέση του σε Στάση. Τότε, και μόνον τότε, ἀποκτᾶ ὑπόσταση.

Και στην ὁμιλία του, ἐδῶ στο Σύνταγμα, στις 4 του Φλεβάρη, ὑπερβαίνοντας ἀγκυλώσεις και ἀνύπαρκτες αὐθυποβολιμιαῖες στενωπούς, ἐκθέτοντας και στηλιτεύοντας ἑαυτόν τους συντρόφους και την πρώτη φορά φΑστιστερά, ὁ Μίκης Θεοδωράκης κάνοντας κόντρα ρελάνς στον ἑαυτό του διέβη τον προσωπικό του Ρουβίκωνα χωρίς να ἂρει τα προγενέστερα πρωθύστερα ἂλλοθι με πιστοποιητικά νομιμότητος που συνδιένειμε και ἀπαντώντας με ρελάνς στο πάσο σιλάνς ὁμοῦ και παραίτησης τῆς πολιτικῆς και πολιτειακῆς ὑποτελειακά ἀπούσης «ἡγεσίας» ἀπέδειξε, στην καρδιά της πιο Ὃμορφης πόλης, ὃτι εἶναι ὁ Μουσηγέτης Μίκης Θεοδωράκης.

Ἀθῆνα, 06 02 2018.

Advertisements
This entry was posted in 2018, Ἑλλάς, Ὀρθοδοξία, Εὐωνύμως, Επικαιροποίηση, Ιστορία, Κοινωνία, Κομμουνισμός, Προσωπικότητες, Παράδοση, Παιδεία, Πολιτισμός, Πολιτική, Φεβρουάριος and tagged , , , . Bookmark the permalink.