Ἀπέθαντοι ὡς Ἓλληνες

22 IV

«ἁθρόᾳ τε τῇ δυνάμει ἡμῶν οὐδείς πω πολέμιος ἐνέτυχε διά τήν τοῦ ναυτικοῦ τε ἅμα ἐπιμέλειαν καί τήν ἐν τῇ γῇ ἐπί πολλά ἡμῶν αὐτῶν ἐπίπεμψιν· ἢν δέ που μορίῳ τινί προσμείξωσι, κρατήσαντές τέ τινας ἡμῶν πάντας αὐχοῦσιν ἀπεῶσθαι καί νικηθέντες ὑφ᾿ ἁπάντων ἡσσῆσθαι. καίτοι εἰ ῥᾳθυμίᾳ μᾶλλον ἢ πόνων μελέτῃ καί μή μετά νόμων τό πλέον ἢ τρόπων ἀνδρείας ἐθέλομεν κινδυνεύειν, περιγίγνεται ἡμῖν τοῖς τε μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μή προκάμνειν, καί ἐς αὐτά ἐλθοῦσι μή ἀτολμοτέρους τῶν αἰεί μοχθούντων φαίνεσθαι, καί ἔν τε τούτοις τήν πόλιν ἀξίαν εἶναι θαυμάζεσθαι καί ἔτι ἐν ἄλλοις».
[Καί κανείς ἀπὀ τούς ἐχθρούς μας δεν ἀντιμετώπισε μέχρι σήμερα τις δυνάμεις μας ἑνωμένες, γιατί ἀφ᾿ ἑνός καταβάλλουμε πολλές φροντίδες ταυτόχρονα και για το ναυτικό μας και ἀφ᾿ ἑτέρου κατατέμνουμε τις δυνάμεις μας τοῦ πεζικοῦ και τίς στέλνουμε σε πολλά σημεῖα τῆς ἐπικράτειάς μας. Ἂν δε κάπου με μέρος μόνον τῆς δύναμής μας συμπλακοῦν οἱ ἀντίπαλοί μας, τότε, ἂν μεν νικήσουν, καυχῶνται ὅτι μᾶς νίκησαν ὅλους, ἂν δὲν νικηθοῦν, διακηρύσσουν ὅτι νικήθηκαν ἀπό ὅλους. Και βέβαια, ἂν ἐμεῖς ἀντιμετωπίζουμε με πολλή προθυμία τους κινδύνους, μᾶλλον με μια ἀφροντισιά και ἄνεση παρά μετἀ ἀπό ἐπίπονη ἄσκηση, και με ἀνδρεία, ἡ ὁποία ὀφείλεται ὄχι τόσο στην ἐπιβολή τῶν νόμων ὅσο στη φυσική μας εὐψυχία, ἔχουμε το πλεονέκτημα ὅτι δεν καταπονούμεθα προκαταβολικά για δεινά, τα ὁποῖα ἀνήκουν ἀκόμα στο μέλλον και ὅτι, ὅταν φθάσει ἡ ὥρα τῶν δεινῶν αὐτῶν, ἀποδεικνυόμαστε ὅτι δεν εἴμαστε λιγότερο τολμηροί ἀπό ἐκείνους πού μοχθοῦν ἀδιάκοπα. Δεν εἶναι, δε, σε αὐτά μόνον ἀξιοθαύμαστη ἡ πόλη μας ἀλλά και σε πολλά ἀκόμη].

Ἀντιγράφοντας ἀπό τον Ὓμνο τῆς Δημοκρατίας τῆς ἀρχαίας Ἀθηναϊκῆς Πολιτείας, τον «Περικλέους Ἐπιτάφιο» διά χειρός Θουκυδίδου, κρατῶ ὡς ὑπόμνηση για τη σημερινή ἡμέρα, τα θετικά και τα ἀρνητικά γνωρίσματα ἑνός Ἒθνους, σμιλεμένου στο Χρόνο τοῦ αὐτοῦ Χώρου, ἀναπτυσσόμενου και συμπτυσσόμενου ἀκολουθώντας στην πλάστιγγα πότε τη μια και πότε την ἂλλη πλευρά.

Για το «ἐθέλομεν κινδυνεύειν, και τό δ᾿ ἐλεύθερον τό εὔψυχον κρίναντες μή περιορᾶσθε τούς πολεμικούς κινδύνους», ἡ μία πλευρά τοῦ κορμοῦ τοῦ Ἒθνους τῶν Ἑλλήνων.

«οὐ γάρ οἱ κακοπραγοῦντες δικαιότερον ἀφειδοῖεν ἂν τοῦ βίου, οἷς ἐλπίς οὐκ ἔστιν ἀγαθοῦ, ἀλλ᾿ οἷς ἡ ἐναντία μεταβολή ἐν τῷ ζῆν ἔτι κινδυνεύεται καὶ ἐν οἷς μάλιστα μεγάλα τά διαφέροντα, ἤν τι πταίσωσιν»,
[Γιατί δεν θα ἦταν δικαιότερο να ἀψηφοῦν τη ζωή τους οἱ δυστυχοῦντες ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δεν ἐλπίζουν να ἀπολαύσουν κανέναν καλό ἀλλά οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ ὁποῖοι κατά τη διάρκεια ἀκόμη τῆς ζωῆς τους διατρέχουν τον κίνδυνο να δοῦν την κατάστασή τους να μεταβάλλεται στην ἀντίθετη, δηλαδή, τη δυστυχία και για τους ὁποίους θα ἦταν πολύ σημαντική ἡ διαφορά, ἂν ὑποτεθεῖ ὅτι πάθαιναν κανένα ἀτύχημα].

ἡ ἂλλη, ἡ «ξενίζουσα» ἐντός, ξένη προς σύσσωμο το Ἒθνος καίτοι παντοδύναμη, ἐγκαρσίως σε ὃλες τις δομές και την ὑποδομή. Ὑφέρπουσα σταθερά, ποτέ στο Φῶς, ὑπονομευτική τῶν συμφερόντων τῶν Ἑλλήνων, στ’ ὂνομα, μόνον, φορέων στιγμάτων Ἑλλήνων.
Για τις Καταστροφές πού δεν διδάσκονται, ὣστε να ἐπαναλαμβάνονται…
Ἀπό Ἐφιάλτες με κατηγορούμενα – διαδήματα κολάκων, αἱμοσταγῶν ὁμοεθνῶν…
Το ὓστατο, δουλεμένο και συμπεφωνημένο στη Ρώμη, το ’73…
Ἀπό ἐκείνους τούς Ἐφιάλτες που εἶναι «μόνοι» και ἦρθαν νύχτα ζητώντας τις προσευχές του Λαοῦ… και ἀπό ἐκείνους που ὡς «σταγονίδια» ἀτίμωσαν ἀκόμη και τ’ ὂνομά τους…
Για ὃσους ἀποκαθηλώνουν Σημαῖες Ἑλλήνων στα Μνήματά τους, στη Φωνή τους…

ἀλγεινοτέρα γἀρ ἀνδρί γε φρόνημα ἔχοντι ἡ μετά τοῦ [ἐν τῷ] μαλακισθῆναι κάκωσις ἢ ὁ μετά ῥώμης και κοινῆς ἐλπίδος ἅμα γιγνόμενος ἀναίσθητος θάνατος.
[Γιατί προξενεῖ μεγαλύτερο πόνο, σ’ ἕναν βέβαια που ἔχει κάποια ὑψηλοφροσύνη ἡ ἐξαθλίωση πού συνοδεύεται ἀπό ἐκφυλισμό, παρά ὁ θάνατος πού τοῦ ἔρχεται ξαφνικά, χωρίς κἂν να γίνει αἰσθητός, ἐπάνω στην ἀκμή τῆς σωματικῆς του δύναμης και ἐπάνω στις ἐλπίδες που τρέφει και ὁ κάθε θνητός].

Ὁποῖα τιμή για τις οἰκογένειες τῶν Ἡρώων τῆς Π.Α., ΕΛ.ΔΥΚ., τῆς Ε.Φ., τοῦ Χανδρινοῦ, τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ να μνημονεύονται για την Ἐλευθερία, την Ψυχή και την Ἀνδρεία τους.
Ἀπό τον Τύμβο τῆς Μακεδονίτισσας μέχρι και την Κερύνεια και ἀπό την ΕΟΚΑ Α΄ και Β΄, μέχρι τον Ἰσαάκ και τον Σολωμοῦ, ἀπό τους ἐπωνύμους μέχρι και τον Ἂγνωστο Στρατιώτη,

Αἰώνια Εὐγνωμοσύνη

«Τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι»

Στη Χορεῖα και το Πάνθεον τῶν Ἡρώων τοῦ Έθνους τῶν Ἑλλήνων.

Ἀπέθαντοι ὡς Ἓλληνες.

22

 

ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ἛΝΩΣΙΣ

22 II

Πυρρίχιος. Ὁ χορός τῶν Θεῶν. Για την Ἒνωσι. Αὐτός εἶναι ὁ χορός μας.

ΕΤΕΟΚΛΗΣ
Πώς θες να φοβηθῶ στολίδια;
Θαρρεῖς πως μαχαιρώνουνε οἱ ζωγραφιές;
Λοφία και κουδούνια δε δαγκώνουν
δίχως αἰχμή τοῦ δόρατος.
[…]
Ὁ Ἂρης ρίχνει τις ζαριές κι αὐτός θα δώσει λύση.
Τον στέλνει στο χρέος το δίκιο τῆς συγγένειας
και τῶν ἐχθρῶν το δόρυ θ᾽ ἀποδιώξει
ἀπ᾽ τη μητέρα Γῆ πού τόν ἐγέννησε.

Καμία ἀναγνώριση τῶν ἐπαίσχυντων Συμφωνιῶν Ζυρίχης – Λονδίνου.
Ἡ Κύπρος εἶναι ΕΛΛΑΣ, ἢτοι νῆσος ἀνήκουσα στην ΕΛΛΑΔΑ.
Τίποτε άλλο.

Μιαροί, ἐπαίσχυντοι, ἀργυρώνυτοι, ἐπαῖτες «Ἐθνάρχες», ὁμιλοῦντες μόνον την Ἑλληνική γλῶσσα, με «ὁπαδούς» – κόμματα, και προσωποπαγῆ ἐξουσία, ἒγιναν Ἐφιάλτες, νεώτεροι, και τούς ἐζἠλωσαν σύγχρονοί τους, «Μπανανο-Αυναδιαδέστεροι» τῶν Μογγόλων.
Ἐξωμότες, ἢδη, ἀπό την ἐπαύριον τῆς λήξεως τοῦ Β΄Π.Π..
Το μόνον ἀνελεύθερον κράτος τῆς Εὐρώπης ἡ Κύπρος τῶν Ἐλλήνων…

Για κάποιους «εἶναι μακριά»… «Κοιμοῦνται» χρόνια, πιά, μόνοι τους, οὐτιδανοί χαμερπεῖς μια ζωή – ὃλη τους τη ζωή… Και οἱ σύγχρονοι τούς στήνουν ἀδριάντες, πλατεῖες, λεωφόρους… Για τους ἂλλους ἡ Ἐνωσις ἦταν ἀπευκταῖα, ὂχι, ὃμως και ἡ εἰσβολή πού θα ἀπέτρεπε την Ἒνωσιν.

Για τα Φυλακισμένα Μνήματα κι ὡς τον Σολωμό και τον Ἰσαάκ «Ἐλεύθερον το Εὒψυχον», μέχρι την ΕΟΚΑ Γ¨ και την Ἒνωση τῆς Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα.

Ἀπόσπασμα ἀπό την τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Ἑπτά ἐπί Θῆβας», ὃταν ὁ Ἐτεοκλῆς σχολιάζει το «βάρος» τῶν ἐχθρῶν που στέκουν ἀνά τις –ἑπτά- πῦλες τῆς πόλεως τῶν Θηβῶν. Ἐδῶ, για τον Τυδέα, στην πρώτη πύλη. [στ. 397 – 400 & 414 – 417].

Τιμή ξεχωριστή στην ΕΛ.ΔΥ.Κ., σε κάθε ἓναν που ἂξιζε για πολλούς, Τιμή στον Χανδρινό με το ἁρματαγωγό «Λέσβος», Τιμή στην ἐπιχείρηση «ΝΙΚΗ» της Π.Α..

«Ἀνδρῶν έπιφανῶν πᾶσα Γῆ τάφος».

ΚΑΡΤΕΡΟΥΜΕΝ ΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ (ΚΥΠΡΟΣ 1974)

 

22 III

 

Συρραφή κειμένων ἀφιερωμένων στην Κυπριακή Τραγωδία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τῶν ἑτῶν 2014 & 2015.

Άθῆνα, 20 07 2018.

 

Advertisements
This entry was posted in 1974, 2014, 2015, 2018, Ἐπικαιροποίηση, Ἑλλάς, Facebook, Έρευνα, Όπλα, Ασφάλεια, ΑναΔημοσίευση, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Διπλωματία, Δικαιοσύνη, Επικαιροποίηση, ΕΛ.ΔΥ.Κ, Θέατρο, Ιστορία, Ιούλιος, Κύπρος, Κοινωνία, Λογοτεχνία, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Πολεμικό Ναυτικό, Πολεμική Αεροπορία, Σαν σήμερα, Τρομοκρατία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.