Alors, Libérez la République

Opera Snapshot_2018-12-10_232233_www.bbc.com

Opera Snapshot_2018-12-10_232317_www.google.gr

Παρακολουθώντας τα γεγονότα άνήμερα τῆς 70ης ἐπετείου ἀπό την Ἡμέρα τῆς Οἰκουμενικῆς Διακήρυξης για τα Ἀνθρώπινα Δικαιώματα, στις 10 Δεκεμβρίου, ἀπό τον νεοσύστατο, τότε, ΟΗΕ, καθίσταται σαφές ὃτι ἡ ἀπόσταση που μάς χωρίζει, στο μεσοδιάστημα τῶν ἑβδομήντα ἑτῶν, ἀπό το 1948 στο σήμερα, του 2018, δεν κλείνει μέσα της μόνο το πέρασμα δύο αἰώνων, μα δύο χιλιετιῶν. Ὡς ἐκ τούτου και οἱ διαφορές ἀνάμεσα στα δύο χρονολογικά ὃρια εἶναι σημαίνουσες σημαντικές και σύνθετες, μαζί.

EleanorRooseveltHumanRights.png

Στα 30 ἂρθρα τῆς Οἰκουμενικῆς Διακήρυξης ἀποτυπώνεται ἓνας κόσμος ἰδανικός και ἰδεατός’ ἂλλωστε, και ὁ κόσμος στην ἐποχἠ που «γράφτηκε» το Κείμενο ἦταν ἂλλος. Καθημαγμένος, συντετριμμένος, διαλυμένος σχεδόν στα ἐξ ὧν συνετέθη [τῇ ἐξαιρέσει τῆς περιόδου τοῦ Μεσοπολέμου 1918-1939 για την Εὐρώπη, μα 1933 για την Ἀσία (όδυνηρά ἐκτός ἐμεῖς ἒχοντας κι ἀδυναντώντας να διαχειριστοῦμε το πρωτοφανές μέγεθος τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς], με την ἰσχυρή ἱστορικά μεσολάβηση τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κραχ, τον Ὀκτώβριο τοῦ 1929 και τις ἐπακόλουθες αλά ντόμινο συνέπειες τῆς παγκόσμιας Οἰκονομίας και Πολιτικῆς, με την ἐμφάνιση τῶν τριῶν -ισμῶν, και την κατατρόπωσή τους ἀπό ἓναν ἀπείρως ἰσχυρότερο ἐλεύθερο εὐέλικτο και εὒκαμπτο, μαζί, προσαρμοζόμενο στις ἑκάστοτε συνθῆκες και ἐν τέλει [ἀλλάζοντας διάθεση, ἂρα, κι ἐνέργεια] προσαρμόζοντας ἐκεῖνος ὡς παράγοντας και τελεστής τις ἐξελίξεις κατάφερε ἱστορικά να ἐξελίσσεται να ἐγκαθιδρύεται παγκοσμίως συνιστώντας παράγοντα ἐλευθερίας, εὐθὐνης, ἐπιλογῆς και ἒκφρασης, δηλαδή, στάσης, πρωτίστως ἀπέναντι στον ἑαυτό σου και μαζί τον Ἂλλον, χωρίς να τον παραγνωρίζεις να τον διαγράφεις ἢ και να τού ὁρίζει, πια, χωρίς τη θέλησή του τη ζωή του, ἐκτός ἐάν…

Και οἱ τρεῖς -ισμοί, δημιουργήματα τοῦ καιροῦ τους, Κομμουνισμός Ναζισμός και Φασισμός, σκοταδισμοί ταυτό, με κοινό τόπο ἀναφορᾶς και ἀναγνωρίσεως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης κι ἐξόντωσης τοῦ ἑνός για τον ἂλλο, μα πρωτίστως ἐναντίον τῆς Ἐλευθερίας του Προσώπου,  θα έπιχειρήσουν ὃχι ἁπλῶς να δημιουργήσουν για τις κοινωνίες τους και τους πολίτες τους πλοῦτο παρά να λεηλατήσουν να να ἀφαιρέσουν να χειραγωγήσουν το τρίπτυχο που συνιστᾶ τον Πλοῦτο’ το Ἀνθρώπινο Δυναμικό, τους Πόρους και το Κεφάλαιο ἀπό τους Ἂλλους.

Ἒτσι, φτάσαμε στη διάλυση μιας ὁλόκληρης Ἠπείρου πού πολιτισμικά πολιτικά οἰκονομικά και κοινωνικά πρωτοστατοῦσε μέχρι και τις ἀρχές τοῦ προηγούμενου αἰῶνα, του 20οῦ. Ἒτσι, φτάσαμε στα φρικτά ἐγκλήματα τῆς λεκάνης τοῦ Εἰρηνικοῦ και τῆς ἊπωἈνατολῆς ἀπό τη Μαντζουρία και τις Φιλιππίνες και ἀπό τη Σιγκαπούρη μέχρι και τη Χερσόνησο τῆς Κορέας για να ὁλοκληρωθεῖ το δράμα με τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, πίσω στο 1945.

Και τότε ὁ κόσμος εἶχε ἀνάγκη το πνεῦμα τῆς ἀλλαγῆς, τῆς σὐγκλισης, τῆς ἀναγνώρισης τῆς ἑνότητος ὡς στοιχείου ἀναγκαίου και ἱκανοῦ ὃρου για την συνύπαρξη, τη συμφιλίωση, τη συνδιαλλαγή ὁμοῦ και τη συναλλαγή. Προς μία πορεία. Αὐτήν τῆς Εἰρήνης. Τῆς ἲδιας που το ἐγκώμιό της και την Ἀξία της, τήν εἶχε ἐξυμνήσει στην ὁμώνυμη κωμωδία του ὁ παπποῦς Ἀριστοφάνης, στον Ὓμνο τῆς Δημοκρατίας ὁ Περικλῆς με την πένα τοῦ Θουκυδίδη και στο Ἒπος τῆς Ίλιάδος και τῆς Ὀδύσσειας ὁ Πατριάρχης Ὃμηρος. Κατατείνοντας, στο σύνολό τους, στην ἀξία τῆς Πράξης, τῆς Δράσης, τοῦ Ἒργου. Σχεδιάζοντας τα βήματα και σμιλεύοντας τις ἀρχές τῆς Φιλοσοφίας ἐπί τῆς ὁποίας κάθε Κοινωνία και ἀκολούθως Πολιτεία που σέβεται και τιμά τον ἑαυτό της και ἂρα και τα μέλη της ὀφείλει να περιποιεῖ τιμῆς και να άξιοποιεῖ.

Η Οἰκουμενική Διακήρυξη για τα Ἀνθρώπινα Δικαιώματα τοῦ 1948, ὁμοιάζει, σήμερα, με Ἒκθεση Ἰδεῶν. Ὡραιοπημένες σκέψεις, ἰδεατά νοήματα, ὑψηλόφρονα σχήματα εἶναι σαν να βλέπει ὁ καθένας μας τον Πλάτωνα στον περίφημο πίνακα ζωγραφικῆς του Ραφαήλ, έκεῖ στη «Σχολή τῶν Άθηνῶν» περιδιαβαίνοντας με τον Μέγιστο τῶν Φιλοσόφων, Ἀριστοτέλη, να τού δείχνει τον οὐρανό με τα σύννεφα τοῦ ἐμβαπτισμοῦ μας. Μα, ἡ Πραγματικότητα εἶναι διαφορετική ἀπό τις τῶν ἰδεῶν μεγαλεπήβολες θέσεις. Ἀφ’οὗ ὃ,τι μετράει δεν εἶναι ἡ θέση, παρά ἡ στάση. Και για να κυριολεκτήσω στην όρθή γραφή της, ἡ Στάση.

Και ἡ στάση, ὃπως διαμορφώνεται σήμερα εἶναι καθολικά και συγκλονιστικά διαφορετική ἀπό τον προηγούμενο ὂχι μόνον αἰῶνα μα και χιλιετία.

Ζώντας στους ρυθμούς τῆς σύγχρονης Παγκοσμιοποιημένης Οἰκονομίας και στα βήματα τῆς Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης 4,0, με καινοτόμες ἐφαρμογές τῆς Μηχανικῆς, τῆς Τεχνολογίας και τῶν Ἐπιστημῶν, εἰσαγάγοντας ὃρους ὃπως τῆς Ἐπαυξημένης και Εἰκονικῆς Πραγματικότητας, Τεχνητῆς Νοημοσύνης μεθοδικά συστημικά και συστηματικά ἡ τῶν πραγμάτων Ἐξέλιξη μάς ὁδηγεῖ σε μία πρωτοφανῆ «σύζευξη» Ἀνθρώπου – Μηχανῆς, σε ἀντιδιαστολῆ προς το δοκιμασμένο και ὁσονούπω (;) παρωχημένο μοντέλο «Ανθρώπου προς Ἂνθρωπο», ἐδῶ και τουλάχιστον τρεῖς χιλιετίες.

Στα 70ά γενέθλια το Παρίσι καίγεται ἀπό τα «κίτρινα γιλέκα» λοιδορώντας και χλευάζοντας ὂ,τι ψήφισε στο προσωπεῖο τοῦ Νέο [ἐλέωΕΝΑ] Γιάπι Μωροῦ Μακρόν, το Λονδίνο ἀπομακρύνεται οἰκειοθελῶς ἀπό το μόρφωμα τῶν τεχνοκρατῶν τοῦ Βερολίνου και τῶν Βρυξελλῶν, ἡ ἀκραῖα φτώχεια γίνεται τρόπος ζωῆς στην Ἑλλάδα, την ἲδια ὣρα που ἡ Ἰταλία κλυδωνίζει με τη στάση της τη σταθερότητα μιᾶς σαθρῆς «Ἑνωμένης Εὐρώπης», ἐνῶ στην Ἀνατολική Εὐρώπη στα σύνορα τῆς Δυτικῆς Ρωσσίας οἱ εἰκόνες τῶν δισέγγονων των μισητῶν -ισμῶν χαιρετίζουν το αὒριο με μισαλλόδοξα συνθήματα, μίση και συμπεριφορές του χθες, την ἲδια ὣρα που οἱ κατά τόπους ἐθνικισμοί εἶναι πρόθυμοι να δυναμιτίσουν για ἀκόμη μία φορά την Εἰρήνη στα Βαλκάνια με τις «προσφυγικές» ροές να αὐξάνονται ἀπειλώντας τη σταθερότητα, ὃπου τῆς Εύρώπης.

Opera Snapshot_2018-12-10_231056_twitter.com

Στην πιασάρικη ἀποστροφή [με διπλὴ ἀνάγνωση] του Προέδρου τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας «Ξέρω οτι υπάρχει μεγάλη οργή, αλλά μαζί μπορούμε να βρούμε λύση. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια Γαλλία που τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερα από εμάς» ἀπαντᾶ με το ἒργο του «Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ.», ὁ Μανόλης Ἀναγνωστάκης

«Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες

Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν, λένε το μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους

Ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σταματήσει η αλυσίδα

Ίσως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών 

των παιδιών τους«.

 

 

Τελικά, πιστός ἀκόλουθος στο σχῆμα τοῦ κύκλου, πόσο δίκιο εἶχαν οἱ Γάλλοι Διαφωτιστές, διώχνοντας μακρυά τα σκοτάδια τοῦ φόβου, τῆς ἂγνοιας, τῆς ἀργίας και ἀνοίγοντας την κοινωνία τους, διευρύνοντας την περίμετρο τῆς ὃρασης και ἐμπλουτίζοντας τη σφαῖρα τῆς σκέψεώς τους, διατρανώνοντας την ἱστορικά δικαιωμένη φράση «laisser faire – laisser passe». Ἂλλωστε, 35 ἀπό τις 42 «θέσεις» τῶν Κίτρινων Γιλέκων εἶναι οἰκονομικοῦ περιεχομένου. Το Παρίσι, ἲσως, εἶναι ἡ τελευταῖα ἐλπίδα τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης με την κληρονομιά τοῦ ἱστορικοῦ φορτίου που κουβαλάει, ἀπό τη Βαστίλλη το 1798 και την Έπανάσταση του 1848 να ξαναγράψει μία νέα λαμπρή σελίδα στις διεκδικήσεις τῶν κοινωνιῶν, τῶν Πολιτῶν, τῆς Πολιτικῆς και τοῦ Πολιτισμοῦ ὡς φορέα και ἐκφραστή τοῦ Ἀνθρώπου. «Alors, Libérez la République!!!»

 

Ἀθῆνα, 10 12 2018

 

Advertisements
This entry was posted in 1789, 1848, 1914, 1918, 1933, 1939, 1945, 2018, Ἀνθρωπότητα, Ἐπικαιροποίηση, Ἰαπωνία, Ὑπηρεσίες, Infographics, Έρευνα, Ασφάλεια, Ασία, Α΄ Π.Π., Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Βιβλίο, Γαλλία, Δεκέμβριος, Δικαιοσύνη, Ευρώπη, Εκπαίδευση, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιστορία, Κοινωνία, Κομμουνισμός, Λογοτεχνία, ΜΜΕ, Μικρασιατική Καταστροφή, Προσωπικότητες, Παράδοση, Παιδεία, Ποίηση, Πολιτισμός, Πολιτική, Σώματα Ασφαλείας, Τρομοκρατία, Φωτογραφία, Φιλοσοφία, Twitter and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.