Όταν η Σφίγγα απάντησε

Όταν η Σφίγξ ωμίλησε…

Σφιγξ’ ας το γράψω καλύτερα στη νεοελληνική αν και κατά πολύ λιγότερο μουσικά μετρική εκδοχή της, ήτοι Σφίγγα. Η συνάντηση πολυεπίπεδη. Μιας παρέας, στο τραπέζι, καίτοι πρωτοεμφανιζόμενης στη σύνθεσή της, εγνωσμένης αξίας από καιρό. Μιας παρέας, στη σκηνή, καίτοι πρωτοεμφανιζόμενης στη σύνθεσή της, εγνωσμένης αξίας από καιρό. Δις, ώστε να εμπεδοθεί στη σκέψη η βαθειά παράλληλη συνύπαρξη δύο οντοτήτων που η πορεία τους συνέκλινε όχι απλώς τόσο όσο, μα με όρους Φυσικής, συντονίστηκε αρμονικά, μελωδικά και ρυθμικά που το παραγόμενο αποτέλεσμα πέρα από την αισθητική του πράγματος απόλαυση και την ανάμνηση της συντροφιάς θα λειτουργεί, μάλιστα και χωρίς την καταχρηστική παρουσία του μέλλοντα, λειτουργεί, ήδη, ως σημείο αναφοράς για την ποιότητα και την πληρότητα ενός προγράμματος γέφυρα στα δρώμενα του ελληνικού πενταγράμμου. Εκεί, όπου στην τρίτη, πια, συνάντηση έσμιγαν περισσότερες από μία γενιές όχι μόνον των παριστάμενων στο χώρο αλλά των μορφών και των προσωπικοτήτων εκείνων που σμίλεψαν με τις νότες, τις μελωδίες, τις συνθέσεις και τις ενορχηστρώσεις τους τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό ή, ακόμη ακριβέστερα, τη μουσική ως αναπόστατο δομικά μέλος του. Γιατί η μουσική και η Μούσα, μαζί, που πρωτοέψαλλε κιόλας από την αρχή της ραψωδίας Α και της δίδυμης α, στο της Ιλιάδος και της Οδύσσειας Έπους, στο ἒννεπε και το ἂειδε, ο Μέγας Όμηρος, συνιστά έκφραση δημιουργίας, αποκάλυψη στοιχείων πολυεπίπεδης αξίας κι ανάγνωσης τόσο για τα πρόσωπα που τη συνθέτουν όσο και για την εποχή για την οποία μιλούν. Και κατ’αυτόν τον τρόπο, γονιδιακά Έτσι, η Μουσική λειτουργεί εκφραστικά κι αφυπνιστικά, λυτρωτικά και καθαρτήρια κατά τη μέθεξη των προσώπων στο Έργο της. Και να πού φτάσαμε στην, σειρειακά, τέταρτη σύνθεση. Αυτήν που ενέχει και εμπεριέχει το πλήθος ως, και δω, αναπόσπαστο μέλος της. Όχι, όμως ένα πλήθος ως αριθμός. Αλλά ένα πλήθος με κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, εμπειρίες και βιώματα που αναγνωρίζουν την εξέλιξη στο χώρο του χρόνου κι αντιστρόφως και αναγνωρίζουν το πέρας κι ακολούθως το πέρασμα από τη μια εποχή στην άλλη και τέλος, αναγνωρίζουν και ξεχωρίζουν εκείνα τα ονόματα που είναι πρόσωπα κι ως υπάρξεις με το μουσικό τους τάλαντο, ταλέντο συνετέλεσαν και συντελούν στις διαστάσεις του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού.

Κι ήταν εκεί ο Πάνος Κατσιμίχας που μαζί με τον Χάρη γήτευσαν μία ολόκληρη γενιά, μαζί τους ο Κώστας Λειβαδάς που τού αρκεί μονάχα η προσθήκη του βραχέος γοητεύοντας με τις μελωδίες του και από κοινού με τον φυσικώ τω τρόπω θεατράλε Δημήτρη Καρρά, εκφραστικά ερμηνευτές και μουσικούς συντελεστές κυρολεκτικά περφόρμερ, όνομα και πράγμα, έπλεξαν ένα μουσικό πρόγραμμα και συντόνισαν μία παράσταση που ακόμα και η Σφίγγα μεταλλάχθηκε από το αποκρουστικό εκείνο συνταίριασμα χαρακτηριστικών ζωόμρφων οντοτήτων σ’ ένα Πρόσωπο με συντονισμό με μία φωνή στην αυτή του Οιδίποδος Γλώσσα στην εαυτής πολυσχιδή Ιστορία στην προτύπωση του Ενός Θεού στα προσωπεία των ειδώλων με την Αίγλη του Φωτός, στην πεμπτουσία της Ύπαρξης με απαντητέο κι ομού ευκταίον το του γκρεμίσαντος τα ειδώλια τέρατα της ψευδοεικονικής της εκάστοτε πολιτσμανίας εξουσίας ερώτημα “Ποιος είμαι;” στην ανατροπή του Μύθου η Σφίγγα χωρίς να ρωτήσει και να ρωτηθεί έδωσε τη δική της σημείου αναφοράς πια απάντηση με τη συνάντηση μας στην τελευταία χθεσινοβραδινή παράΣταση…

Ιθαγένεια Γεννήθηκα.

Ζω Είμαι Υπάρχω.

Στης κλητικής προσφώνησης η προεικονιστική Τύπωση…

Ὧ… Σφιγξ

Εὐωνύμως 143. Amazing

Αθήνα, 30 12 2018

This entry was posted in 2018, Κατηγοριοποίηση and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.