Οὐαί!!!

megas-alexandros-ti-synevi-to-vrady-po.jpg

Τις περισσότερες, ἂν ὂχι ὃλες τις φορές δημιουργεῖται ἡ αἲσθηση πως ἡ Ἱστορία ἀφορᾶ (σ)το παρελθόν και, κατά συνέπεια, ὁρίζεται ἢ και αὐτοπεριορίζεται στη σφαίρα τοῦ χθες, κοντινοῦ ἢ ἀπώτατου. Ἐγκλωβίζεται, ἒτσι, ἡ κίνηση τοῦ κέρσορα στη χρονογραμμή τη μονοδιάστατη τοῦ παρελθόντος ὡσάν να ἀναφέρεται σε κάποιον ἢ κάτι ἀόριστο ἀσαφές κι ὁμιχλῶδες που δημιουργήθηκε ἒως ὃτου κι ἂν κι ὃπως κι ἀπ’ ὃποιους ὁλοκληρώθηκε μέχρι και χθες. Χάνεται, συνεπῶς, και ἡ συνάφεια ἡ σύνδεση κι ἡ σύναψη με το παρόν ὡς παρών. Ἒτσι, παύει να ὑφίσταται ἡ συσχέτιση μεταξύ τοῦ παρόντος και τοῦ παρελθόντος ἀδιαφορώντας πλήρως για την ἐπαύριον, ἂρα και το μέλλον, ὡς προβολή προέκταση και προοπτική τοῦ παρόντος χρόνου και τῶν ἐπιλογῶν του. Οἱ ἀρχαῖοι το ἢξεραν κι αὐτό ὡς ἂποψη και δή ὡς στάση ζωῆς, ἒχοντἀς το, μάλιστα, ὀνοματίσει’ “ἡσυχίαν ἂγω”. Ἡσυχάζω ἀδρανῶ. Στον ἀντίποδα του ρήματος ἃζω [σέβομαι, φοβᾶμαι, τιμῶ] και μεταπτωτικά ὁ ὃρος καταλήγει στο ἂγος.

Ζώντας τις ἡμέρες της «Pax Americana» με τους ὃρους. Μέρος τῶν ὃρων της και τα ὑποκείμενα subjects της. Ἐτυμολογικοεννοιολογικῶς προερχόμενο το λῆμμα ἐκ τῆς προθέσεως sub [ὑπό] και τῆς βαθμίδος τοῦ ρήματος jaceo [πίπτω, πέφτω]. Προσοχή, ἐδῶ, στην ποιότητα και το μέγεθος τῆς διαφορᾶς. Κάθε δρῶν πρόσωπο δηλώνεται και χαρακτηρίζεται ως ὑποκείμενο [τοῦ Θεοῦ] ἐνῶ στα λατινικά ὡς ὁ ἐκπεσών κι ὁ ἐκπεπτωκώς.

Μορφές, τ­ῷ ὂντι, ὑποκείμενα, ἀνυπόληπτες ἀδίστακτες ἱταμές, κνώδαλα. Ἀβαρεῖς και ἀβαθεῖς μαζί. Τούς λείπει και το ὗψος κ το ἀνάστημα. Ἰδιαίτατα, το τελευταίο ὂντας ἀνύπαρκτοι κι ἀνούσιοι. Τυχοδιῶκτες και καιροσκόποι. Ἀρχομανεῖς κι ἰδεοληπτικοί. Φτιάχνοντας ἓνα μεῖγμα κενό. Τέτοιο και τόσο που, ἂν ἦταν μετοχές κι ὁμόλογα, ὁ μόνος ἰκανός ἐπαρκής ἀληθής κι ἀδιάψευστος περιγραφικός ὃρος δεν θα ἦταν ἂλλος ἀπό σκουπίδια. Ἂμορφα ἀσπόνδυλα πλάσματα, θλιβερά σκυμμένες μορφές και φωνές. Ὂχι ἁπλῶς κεκλιμένες ἀλλά ὀσφυοκάμπτουσες, ἐν και ἀπό κοινοῦ κι εὐσυνείδητα ὑποτεταγμένες. Ἑκούσιοι δοῦλοι. Ἀδυνατώντας να σταθοῦν οἰκειοθελῶς πόσω μᾶλλον ἰδία δυνάμει στα πόδιά τους. Οὒτε ὀρθοί οὒτε κι ὂρθιοι.

Νεροκουβαλητές στο μύλο ἂλλων. Ξένων. Ἐχθρῶν. Κιόλας ἀπό τα ἀρχαῖα χρόνια μέρος μας και με όνομα. Ὂχι ὃχι δικό μας. Μα με ἐκεῖνο τῶν ἀντιπάλων, τῶν ἐχθρῶν τῶν ἐναντίων μας. Ἐκ τῶν Μήδων, ἐφεξῆς ἀπό τα χρόνια τῶν Μηδικῶν πολέμων, ὃλοι ὃσοι τούς προσέφεραν πρόθυμα γῆ και ὓδωρ κι ἂμα τις ὑπηρεσίες τους, Μηδίσαντες, στ’ ὂνομα. Και ὂχι πάντοτε σε χρόνο ἀόριστο και παρελθοντικό. Φτάνει κι ὡς σήμερα, στις μέρες μας. Μηδίζοντες. Ἢτοι μηδενίζοντες την Ταυτότητά μας. Ἐμπράκτως, ἑλληνιστί, πια de facto. Τι de jure, στο κενό κι αὐτοαπενεχοποιημένο μυαλό τους ἡ σκέψη ἀπέχει…

Ἒτσι και ad sensum και ad litteram ἀφανεῖς. Δηλαδή, και κατ’αἲσθηση και κατά γράμμα ἀνύπαρκτοι. Και χθες και σήμερα. Μάντεψε’ ταυτὀ και αὒριο. Με μία λεπτή ἐπισήμανση, παίζοντας με τους ἢχους και τις λέξεις, κυριολεκτικῶς litter(m)an.

Ἂνθρωποι – σκουπίδια. Δυστυχῶς, σε ὃλο το φάσμα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ἂραγε, με ποιο ἀνάστημα θα παρασταθοῦν μπροστά σε ἑορτές, δοξολογίες, ἱστορικές ἐπετείους ἐνώπιον τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας;

Ποιο ἀνάστημα θα σηκώσει ὁ ΠτΔ; Θα εἶναι ὀρθός ἀλλά ὂχι ὂρθιος. Θα ὁμιλεῖ για ἂθλα συμμετέχοντας ὡς ἂθλιος. Θα ἁγιοποιεῖται το προσωποποιημένο ἂγος…

  • τῆς Πολιτείας, στο ἂψυχα περιφερόμενο σαρκίο τῶν τριῶν Πτ* Δημοκρατίας, Κυβερνήσεως και Βουλῆς που την συστοιχίζουν
  • τῆς Πολιτικῆς, στη μορφή τῶν κομμάτων του Κοινοβουλίου που την λυμαίνονται
  • τῆς Ἐκκλησίας’ ἀμἐτοχος ἀφανής και ἀπρόσωπος ὁ νῦν ἐπικεφαλής της και Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Περιθωριοποιημένη και ὃπως και ἡ Πολιτική με ἐξωραϊσμένη εἰκόνα για τον ἑαυτό της.
  • τῶν Πανεπιστημίων’ ὃπου ἀπογυμνωμένοι ἰσχνοί ἀθέατοι προς και για την κοινωνία. Σαν τους πολιτικούς, πρόθυμα δουλόφρονα δουλικά τῆς δοσμένης καρέκλας και καριέρας.
  • τῆς Ἀστυνομίας, με τις μορφές τῶν πρωτόζωων dildo με τις φαιοπράσινες και σκούρες μπλε στολές τῶν ΜΕΤ.
  • τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Ἐπιτελείων’ σε ρόλο γλάστρας κι ὀρντινάτσας για το μεροκάματο…

25 01 2019 - Ουαί

Τώρα, ξέρεις πώς ἦρθαν οἱ Σταυροφόροι, πώς ἂνοιξε ἡ Κερκόπορτα, πώς ἀνέπνεε ὁ Ἐφιάλτης, πώς ἒγινε ἡ Μικρασιατική Καταστροφή, πώς πάτησαν οἱ Μογγόλοι στην Κύπρο το 1974. Το ἒζησες το ἒμαθες το ἒπαθες κι ἐσύ στην ἲδια ἀλυσίδα τῶν γεγονότων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, σήμερα. Ἡ καταστροφή μας, πάντοτε, γίνεται ἀπό μέσα…

Και κάπως ἒτσι, ἒμεινε ὁ λαός μόνος να ἀντιδράσει στα ἀξιολύπητα δρώμενα τῶν ἡμερῶν μας σχετικά με την ἐπαίσχυντα προδοτική Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν. Ἂν, μάλιστα, ἀπ΄αὐτό το πλῆθος ἀφαιρέσουμε τους ὁμόφρονες στη σκέψη και την πράξη με τους παραπάνω προαναφερθέντες, τον καφενόβιο λαό που δεν χαλιέται με και για τίποτα δεν τον ἀγγίζει στην τσέπη ἢ την ὡραιοπάθειά του, την ἀπολιτίκ νεολαῖα που δεν ἒχει χρόνο να ἀσχολεῖται με θέματα τόσο ἀπύθμενα πεζά που δεν την ἀπασχολοῦν, ὃσους θα ἢθελαν ἀλλά δεν μποροῦν να σηκώσουν τη στάση τους και το άνάστημά τους ἀπό φόβο και δειλία μπροστά στην ἑκάστοτε μορφή τῆς ἐξουσίας, ὃσους δουλεύουν [τι το να ἐργάζονται συνιστᾶ ἂλλη φιλοσοφία και στάση ζωῆς] και πρώτη προτεραιότητα εἶναι το μεροκάματο, τότε τα λόγια του Σοφοκλῆ ἀπό την «Ἀντιγόνη» θα τού ὑπενθυμίσουν την ἀξία τῆς Πολιτικῆς ὡς πράξης δράσης δυναμισμοῦ τῶν Πολιτῶν ὡς φορέων τῆς μόνης άληθοῦς πηγαίας ἐξουσίας, μέσα ἀπό και προς τον ἲδιο τον λαό.

Ζητώντας τη συγγνώμη τῶν Μάξιμου, Τσίλλερ και Γκαίρτνερ για τα νέα ἢθη τῆς ξεπεσμένης Ἑλλάδος, στα λόγια του θείου στρατηγοῦ Κρέοντα και στο τραγούδι του Νίκου Καλογερόπουλου «Καραϊσκάκης» ἀποτυπώνεται, Διδυμικά, το παρελθόν το παρόν και το μέλλον ἀδούλωτων ὐπερήφανων Ἑλλήνων…

 

ΚΡΕΩΝ.

Ἀδύνατο να μάθεις ἀνθρώπου κανενός                                175
φρόνημα, γνώμη και ψυχή, προτοῦ
ν’ ἀκονιστεῖ στην ἐξουσία και στο νόμο.
Για μένα, ὃποιος καθοδηγεῖ μια πόλη
και δε φτάνει στις καλύτερες δυνατές ἀποφάσεις
ἀλλά φοβᾶται καταπίνοντας τη γλώσσα του,
εἶναι φαῦλος ἡγέτης και τώρα και παντοῦ.
Κι ὃποιος ἀπ’ την πατρίδα του το φίλο
προτιμᾶ, τον ἒχω για μηδενικό.
Ἐγώ —μάρτυρας ὁ θεός ὁ παντεπόπτης—
οὒτε θα σιωποῦσα βλέποντας τη συμφορά
την πόλη να σιμώνει ἀντί τη σωτηρία
οὒτε φίλο μου θα ‘κανα τῆς χώρας τον εχθρό,
γιατί το ξέρω πως εἶναι μοναδικό σωσίβιο
και μόνο πάνω στῆς πόλης το σκαρί,
ὀρθό σαν πλέει, δημιουργοῦμε τις φιλίες μας.
Ἐγώ με τέτοιους νόμους του κράτους την ἰσχύ θ’ αὐξήσω.   191

 

 

 

 Καραϊσκάκης – Βασίλης Παπακωνσταντίνου

 

 Οὐαί!!!

 

Ἀθῆνα, 25 01 2019 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Εἲθισται το ἀρχίγραμμα, μέχρι και σήμερα να ἀποδίδει τον Πρόεδρο’ μετά τη σημερινή ἀποφράδα ἡμέρα στη σύγχρονη Ἱστορία τῆς Ἑλλάδος, δηλώνει την κιποφοροῦσα πουτάνα και ὂχι την πόρνη’ ἂλλωστε, την τελευταῖα με τη στάση της τή συγχώρησε και ὁ ἲδιος ὁ Κύριος Ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Advertisements
This entry was posted in 2019, Κατηγοριοποίηση and tagged , , . Bookmark the permalink.