De-railed

23 02

Ἡ προθήκη με τη Βίβλο τοῦ Γουτεμβέργιου στο ὁμώνυμο Μουσεῖο στο Μάιντς της Γερμανίας

 

Ἐκτροχιασμός. Στα μέσα σταθερῆς τροχιάς συνιστᾶ μεῖζον περιστατικό ἀσφαλείας που συνοδεύεται, δυστυχῶς, πέρα από την καταστροφή μέρους ἓως και τῆς ὁλικῆς διαγραφῆς τοῦ ὑλικοῦ και ἀπό ανθρώπινα κόστη’ κόστη που δεν ἐμφανίζονται ἀπαραίτητα παρά μόνον ὃταν εἶναι πολύ ἀργά και το εὗρος των λειτουργεῖ με τις ἀρχές τῆς κυματικῆς ἐνέργειας.

Σε μία τροχιά ὃ,τι ἐπιβάλλεται μετά τη χάραξη και την κατασκευή της ἂλλο δεν εἶναι ἀπό τη συντήρησή της’ ἐφ’ἑξῆς το ἐνδιαφέρον ἑστιάζεται στο ἀνθρώπινο δυναμικό και το ὑλικό που θα αξιοποιηθεῖ στις ράγες. Δοκιμές τοῦ ὑλικοῦ, τῆς μηχανῆς, βάρη φορτία ἐπιταχύνσεις κι ἐπιβραδύνσεις καταγράφονται σε κάθε σημεῖο τῆς διαδρομῆς. Και ἐπί τῆ βάσει αὐτῶν τῶν μελετῶν συντάσσεται λεπτομερής πίνακας ἀσφαλῶν παραμέτρων λειτουργίας τῆς κάθε γραμμής. Ἡ συνεπής ἐφαρμογή τῆς καθοδήγησης συνιστᾶ τη ρουτίνα. Ἡ ἐκτροπή ἀπό αὐτό το μοντελοποιημένο δρομολόγιο συνιστᾶ τον ἐκτροχιασμό. Γι’ αὐτό το λόγο το πιο θεμελιῶδες στοιχεῖο κάθε ἐφαρμογῆς εἶναι ἡ χάραξη. Τι εἶναι ἐκείνη που θα στοιχίσει τις παραμέτρους θα συλλέξει τα επί μέρους στοιχεῖα θα παραγάγει ἐναλλακτικές λύσεις, ὃπου ὑπάρχουν, για να υἱοθετηθεῖ ἡ βέλτιστη διαδρομή. Κι ἒτσι, ἡ μελέτη καταλήγοντας να γίνει ὁριστική θα αρχίσει να παίρνει σάρκα κι οστά μέχρι να την ὑλοποιήσουν οἱ ἐργολάβοι και οἱ ἐργοληπτικές ἐταιρεῖες για να την χρησιμοποιήσει μεταχειριστεῖ ἐκμεταλλευθεῖ κι ἀξιοποιήσει, ὡς ὑποδομή, ὁ οἱοσδήποτε ἀνάλογα με τις ἀνάγκες και τις ἐπιθυμίες του.

Μετά το φορτίο που θα “τρέχει” πάνω στις ράγες ποικίλλει ἀπό κλινάμαξες και σκευοφόρους μέχρι ἐμπορευματοκιβώτια και πυρηνικούς πυραύλους. Ἂλλωστε, το φορτίο συνιστᾶ κι αὐτό με τη σειρά του μια μορφή συναλλαγῆς ἀνάμεσα σ’ἓναν ἀγοραστή που δεν θα ὑπῆρχε ὡς κατηγορούμενο ἂν δεν ἐμφανιζόταν κι ἓνας πωλητής συμφωνώντας ἀπό κοινοῦ και οἱ δύο και δεσμευόμενοι με συμβόλαιο ὃτι ἡ μεταφορά θα γίνει στην τροχιά τῶν ραγῶν.

Τώρα, με την πάροδο τοῦ χρόνου εἶναι ἀλήθεια ὃτι καθώς “τα πάντα ρεῖι”, ἀλλάζει και το πλαίσιο τῶν συνθηκῶν’ τουτέστιν, ἡ τεχνολογική ἐξέλιξη και ἡ ἐπιστημονική πρόοδος συναιρούμενες στις εφαρμογές τής καθημερινότητας δεν μπορεῖ θα ἀγκαλιάσουν και τις ράγες και τις τροχιές τους. Κι αὐτό συμβαίνει καθώς το ἑπόμενο τοῦ πλαισίου π, λέγε με, Περιβάλλον εἶναι πιο ἰσχυρό ἀνθεκτικό και ἐδῶ που τα λέμε πιο παλαιό από τον ἂνθρωπο κι ὡς τέτοιο ἐν συνόλω ἒχει προτεραιότητα, οὐσία και ἀξία ὁρίζοντάς μας πώς να συμπεριφερθοῦμε προνοητικά σε βάθος χρόνου, μακροπρόθεσμα, για το δικό μας το καλό ἐξοικονομώντας πόρους διασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα τοῦ ἐγχειρήματος και πολύ περισσότερο την κερδοφορία της πράξης. Συνεπῶς, ἡ μορφή τῆς χάραξης ὀφείλει να καλύπτει και να ἐνσωματώνει μελλοντικές προδιαγραφές. Ὃπως λόγου χάριν το χῶρο, την ἐπέκταση τῶν γραμμῶν, την ἀνατικατάσταση τῶν συρμῶν ἃμα και τῶν ραγῶν με νέες πιο ἀνθεκτικές στο χρόνο κατασκευές πιο φιλικές προς τον ἲδιο τον ἂνθρωπο και το περιβάλλον του.

Ὃ,τι συμβαίνει με ἓνα τρένο μεταφέρεται αὐτούσιο στον Ἂνθρωπο. Ἒχοντας ὡς ἀφόρμηση τη σημερινή ἡμέρα, 23 Φεβρουαρίου 1455, κατά την ὁποῖα ὁ Ἰωάννης Γουτεμβέργιος ἀπό τη Μαγεντία στις ὂχθες του Ρήνου θα ἀνακαλύψει την τυπογραφία, τυπώντας ὡς πρῶτο βιβλίο με τη νέα αὐτή ἀνακάλυψη τη Βίβλο, [ἐξ οὗ και θα μείνει στην Ἱστορία ὡς «ἡ Βίβλος τοῦ Γουτεμβέργιου»] και μαζί του/της θα ἀνοίξει ἓνας νέος κόσμος Πληροφοριῶν, Δεδομένων, Γνώσεων που με την εἰσαγωγή της νέας -τότε- τεχνολογικῆς καινοτομίας θα καταφέρει να γίνει ἡ ἀπαρχή και το ἒναυσμα στη Δύση τῶν πολυκύμαντων σύνθετων ρευμάτων τῆς Ἀναγέννησης και τοῦ Διαφωτισμοῦ, με ὃπλο σύμβολο και μέσο, το βιβλίο. Ἡ ἀλληλεπίδραση ἡ ἀνταλλαγή ἰδεῶν και ὁ «διάλογος» μέσω τοῦ βιβλίου συνετέλεσε καθοριστικά στη μεταμόρφωση ὁλόκληρης τῆς Ἀνθρωπότητας. Και τέτοια ὑπῆρξε ἡ δυναμική μορφοποιητική ἰσχύς τοῦ βιβλίου ὣστε διέλυσε την πιο σκοτεινή περίοδο στην ἱστορική διαδρομή του, την περίοδο τῶν σκοτεινῶν χρόνων, του Μεσαίωνα, ἀφίνοντας στο παρελθόν μόνον σκοτάδια και προσβλέποντας σ’ἓνα πολύ φωτεινό μέλλον. Με μία προϋπόθεση. Τη μελέτη.

Ἒννοια με ἰδιαίτερη σημασία και ἁμαρτωλή ἐφαρμογή. Τι, στους σημερινούς καιρούς μας ἡ πλειονότητα τήν ἀποστρέφεται, ἐνῶ «τρέφεται» με κακέκτυπα ἀντίγραφα και σκουπίδια. Ἐπιδιώκοντας μόνον ἒτοιμα ἀποτελέσματα ἡ νεοελληνική κοινωνία τῆς Μεταπολίτευσης κι ἐφεξῆς κάνοντας διαδρομές μεταξύ ἂγνοιας κενοῦ κι ἀφασίας κατάφερε κι ἒδιωξε το βιβλίο ἀπό τον περιβάλλοντα χῶρο τῆς ἐπικοινωνίας τῆς συνδιαλλαγῆς και τῶν ἐπιχειρημάτων. Ἐπιλέγοντας δε την εὒπεπτη λύση τῆς κοινότοπης ἀντιγραφῆς ἀντικατέστησε τη σκέψη με τα παράγωγα κάθε ἀντιγραφῆς σε τέτοιο, μάλιστα, βαθμό ὣστε το ἑκάστοτε ἀναπαραγόμενο ἀντίγραφο να ἀδυνατεῖ να ζήσει, πόσω δε μᾶλλον να ὑπάρξει, ἀφοῦ ὑπολείπεται τῆς ἐγγενοῦς δυνατότητας σχεδίασης, μορφοποίησης και πραγμάτωσης τῆς προσωπικῆς του μήτρας και σφραγίδας. Ἒτσι, δυστυχῶς, χάνεται συστημικά και συνειδητά ἀφενός ἡ Ταυτότητα, τυποποιημένη στο ἐρώτημα τοῦ Οἰδίποδος Τυράννου «Ποιος εἶμαι;», ὂχι ἀποκλειστικά ὡς προς την καταγωγῆς προέλευση, ὃσο ὡς προς την ἀνάδειξη τῆς προσωπικῆς ἐμβέλειας τοῦ διανοητικοῦ αὐτεξούσιου και τῶν ὁριζόντων με πυξίδα την ἐπίγνωση τοῦ ἑαυτοῦ μας την ἰσόρροπη ἀνάπτυξη τῆς πνευματικῆς ψυχικῆς και σωματικῆς Ὑγείας τη συμφιλίωση με το ἲδιο το Ἐγώ μας την τιθάσευση τῶν παθῶν την ἀξιοποίηση τῶν δυνατῶν χαρτιῶν μας τη θέση μας στο πολύχρωμο μωσαϊκό τῶν πολυπολιτισμικῶν κοινωνιῶν τοῦ παγκοσμιοποιημένου 21ου αἰῶνα με τις κοσμογονικές ἀλλαγές που ὡς ἂλλη πολύφερνος νύφη διαφημίζει προβάλλει και φέρει στη φαρέτρα του’ Ὑψηλή Τεχνολογία και Καινοτομία, Τεχνητή Νοημοσύνη, Βιομηχανική Επανάσταση 4.0, ἀλληλοεπικοινωνία Μηχανῶν μεταξύ τους, Εἰκονική και Ἐπαυξημένη Πραγματικότητα εἶναι μόνον μερικοί ἀπό τους ὂρους που ἡ Ἀνθρωπότητα καλεῖται να διαπραγματευθεῖ στο παρόν για να διαμορφώσει το μέλλον της. Και για πρώτη φορά, ἂν δεν το πράττουν ἢδη, θα ἀποφασίζουν μηχανήματα, σκεπτόμενα, εἶν’ ἀλήθεια, βάσει τῶν δικῶν μας ἀλγορίθμων και παραμέτρων ἀλλά θα το πράττουν ἐρήμην μας θα καλούνται συνδυαστικά με ἐμᾶς και μελλοντικά, αὐτάρεσκα, αὐτόνομα και χωρίς ἐμᾶς να ἀποφασίζουν για ‘μας. Κι ὃλ’ αὐτά θα πραγματώνονται χάριν σε μία συνθήκη’ τη βελτίωση τῶν δεδομένων και την ὁλοένα ταχύτερη ἐπεξεργασία πληροφοριῶν στις «βιβλιοθῆκες» τῶν συστημάτων τῶν Ἠλεκτρονικών Ὑπολογιστών. Καταφέραμε, συνεπῶς, ἀπό τον 15ο στον 21ο αἰῶνα να ἀφίσουμε πίσω μας ὂχι ἁπλῶς τον ἱστορικό Μεσαίωνα και τον σκοταδισμό ἀλλά να σχεδιάζουμε ἓναν νέο σκοταδιστικό «Μεσαίωνα» για ὃλους ὃσοι θα ζουν χωρίς να ὑπάρχουν, θα δουλεύουν χωρίς να ἐργάζονται και να δημιουργοῦν, θα νομίζουν ὃτι ἒχουν μέλλον χωρίς να ἒχουν οὒτε και να εἶναι παρόν/ών, χωρίς να ἀναγνωρίζουν τη σημασία, την ἀξία και το μέγεθος ἑνός βιβλίου και μιας βιβλιοθήκης.

Ἒγκλειστοι φρενῶν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ἀπό ἐπιλογή τους. Ἡ ἀποεπιλογή, ὡστόσο, τῆς καταστάσεως, ἡ ἂρσις της δηλαδή ἐνῶ δυνητικά ἐνυπάρχει ὡς έπιλογή, ἒχει ἀκυρωθεῖ ἢδη στην πράξη ὡς διαδικασία ἂκαρπη χωρίς στόχους και, κυρίως, χωρίς σκοπό κι ὃραμα. Κατά συνέπεια, ἂν οἱ ράγες για τα τρένα εἶναι το θεμέλιο για την κίνησή τους, το βιβλίο και οι βιβλιοθῆκες συνιστοῦν το ὑπαρξιακό θεμέλιο τῆς αὐτοκίνησής μας για τους προσωπικούς ὁρίζοντές μας. Το μαρτυροῦν λατινιστί ἡ Ἐλευθερία το βᾶρος και το ἲδιο το Βιβλίο. Μολονότι την θέλουν, πιθανόν, ὃλοι λιγότεροι τῆς ἀξίζουν, καθώς οἱ περισσότεροι ἀδυνατοῦν να σηκώσουν το βαρύ φορτίο της. Πάντως, ὃσο πιο πολύ μελετᾶ κάποιος, τότε σταδιακά και ἀναλόγως τοῦ ἐπιπέδου και τοῦ ἀντικειμένου τῆς καλλιέργειᾶς του μεταμορφώνεται σε ἀπελεύθερο ὣσπου να καταλήξει να καταστεῖ Ἐλεύθερος. Εἰδάλλως και από καιρό, πια, de-railed… Ἐκτροχιασμένοι.

Opera Snapshot_2019-02-23_155339_www.instagram.com.png - 23 02 Η Βίβλος του Γουτεμβέργιου

Ἓνα δισέλιδο ἀπό το πρῶτο τυπογραφημένο βιβλίο του κόσμου΄τη Βίβλο του Γουτεμβέργιου.

Ἀθῆνα, 23 02 2019

Advertisements
This entry was posted in 1455, 2019, Ἀνθρωπότητα, Βιβλίο, Βιβλιοκριτική, Γερμανία, Επιστήμες, Επιστήμη, Επικοινωνία, Ευρώπη, Εκπαίδευση, Ιστορία, Κοινωνία, Προσωπικότητες, Παράδοση, Παιδεία, Πολιτισμός, Σαν σήμερα, Φεβρουάριος, Φιλοσοφία and tagged , , , . Bookmark the permalink.