Εὐρώπη τις τινος

 

Opera Snapshot_2019-05-08_011838_www.google.gr.png

Εὐρώπη τις τινος [με διπλή ἀνάγνωση]

Στη γλώσσα που ἒχει καταγραφεῖ στην παγκόσμια ἐπιστημονική και μη κοινότητα ὡς ἡ πιο ἀκριβής, γλαφυρή ἁρμονική και ἂρτια ὡς προς τα δομικά της στοιχεῖα μορφές και λειτουργίες της, την ἑλληνική, στη μορφή, ἰδιαιτέρως, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ξεχωρίζει στον συνταγματικό ἂξονά της μία πτώση με πολλαπλές λειτουργίες – ἰδιότητες’ γενική, στ’ ὂνομα ἐτυμολογικῶς προερχόμενη ἐκ τοῦ ρήματος «γίγνομαι», δηλώνοντας το γένος τῶν πραγμάτων.
Ὁ λόγος, μάλιστα, που ὑπάρχει και ἀκολούθως ἡ λειτουργικότητά της συνίσταται στο να προσδιορίζει με σαφήνεια λεπτότητα κι ἀκρίβεια ἀκόμη και τις πιο λεπτές ἀποχρώσεις τού ἑκάστοτε ἐν τη πτώσει της ὃρου. Ἒτσι, τα εἲδη που τή χαρακτηρίζουν μία ἀκέραια δεκάδα ἐνῶ ἐκεῖνα που τήν κατηγοριοποιοῦν ἂλλα πέντε.
Κι ἐπειδή ἡ ὣρα τῆς κάλπης πλησιάζει ἀξίζει να ἀναρωτηθοῦμε [κι ὂχι ἀπαραίτητα ρητορικῶς] πως στο κλασσικό ἐρώτημα’ «Ποια Εὐρώπη θέλουμε;» ὑπολανθάνει το κεκρυμμένο ζήτημα ποιος θέλει την Εὐρώπη με ὃποιο κατηγορούμενο ὂρο-προσδιορισμό σε πτώση γενική ἢτοι «Εὐρώπη τῶν λαῶν, τῶν ἀστῶν, τῶν έργατῶν, τῶν ἀφεντικῶν ἢ τῶν -ιστῶν, μήπως;
Ἀς ξεκινήσουμε την προσέγγιση στην ἀναζήτησή μας ἀκολουθώντας ἀντίστροφη πορεία, ἀπό το τέλος προς την άρχή. Εἶναι εὐτύχημα που στη Δημοκρατία δεν ὑπάρχει κατάληξη δηλωτική τοῦ ἒθους, ἂλλως τοῦ ἢθους κι εἰδικότερα τοῦ ἐθισμοῦ ἢτοι τῆς ἐπαναλαμβανόμενης πράξης συνήθειας συνταγῆς ρουτίνας ὃπως π.χ. συμβαίνει στους τρεις ἐξισωτικούς -ισμούς τοῦ προηγούμενου αἰῶνα, τοῦ 20ου, που ἐνῶ κυνήγησαν λυσαλλέα να ἀποδεκατίσουν και να αφανίσουν τη Δημοκρατία να πνίξουν τις φωνές της ἀναγνωρίζοντας ὡς μοναδικά ἀντάξιες κάθε μία φράξια συσπειρωμένη συμμορία ἀποχρωματίζοντας το οὐράνιο τόξο της Δημοκρατίας κι ἀντικαθιστώντας το με τις μελανές φαιές και ἐρυθρές σημαῖες και τα βδελυρά συμβολά των. Ἒτσι, και τουλάχιστον με τη συσσωρευμένη ἰστορική ἐμπειρία 2.500 ἑτῶν, δημοκρατισμός ἢ δημοκρατιστής, δόξα τῷ Θεῷ δεν ἒχει ἐμφανιστεῖ…

Opera Snapshot_2019-05-08_011920_commons.wikimedia.org.png

Ποια Ευρώπη;

Να, λοιπόν, ἡ ἀπαρχή τῆς ἀναζήτησης. Ἀς ξετυλίξουμε, λοιπόν, το μίτο τῆς Ἀριάδνης.

Στο ἐπί τῆ βάσει τοῦ φιλοσοφικό ἐρώτηματος «Πόσες πραγματικότητες ὑπάρχουν μέσ’ την ἲδια την πραγματικότητα;» ἐκτός ἀπό αὐτήν καθαυτήν, ἡ ἀπάντηση δεν μπορεῖ να περιοριστεί ἀριθμητικά’ δυνητικά ἂπειρες. Ὡστόσο, με καθαρά τόσο πρακτικούς ὃσο και πραγματιστικούς ρεαλιστικά και ἐπιστημονικά ὂρους θα ἀρκεστοῦμε στη διερεύνηση των προαναφεθέντων που με τη σειρά τους και με τη χρήση των κύκλων του Venn το κοινό τους θα βρίσκει σημεῖα τομῆς με χαρακτηριστικά κατά το μάλλον ἢ ἦττον παρόμοια και κοινά ἀναλόγως τῆς θέσεων των στους κύκλους.

Ἐξάλλου, ἂν μεταχειριστοῦμε τα πρότυπα τῆς μετεωρολογίας, ὃσο ἀπρόβλεπτη και ἐξ οὐρανοῦ ἦταν ἡ πρόβλεψη τοῦ καιροῦ ἀκόμη κι ἓναν αἰῶνα πριν ἂλλο τόσο φερέγγυα ἀκριβής και ὁλοένα και πιο συνεπής καθίσταται στις μέρες μας.

Τουτέστιν, ὑπάρχει πέρα από την προσωπικά τεκμηριωμένη ἢ και στον αέρα, και ἀπό ἀνοικτή στις ἰδέες ἓως και περίφρακτα περιχαρακωμένη κι ἀπό την ἐνεργό στάση μέχρι και την ἀπαξίωση, ὑπάρχει και ἡ πραγματικότητα ὡς σύστημα πέρα κι ἒξω ἀπό τον καθένα, τοῦ γράφοντος συναθροισθέντος. Μία πραγματικότητα ὀδυνηρή ἢ πενιχρή ὡς προς τη σύγκριση μας με το εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα. Κι αὐτό γιατί στη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη ἀπαντᾶται αὐτόν τον καιρό μία οὐσιαστική μεταμόρφωση τῆς Ε.Ε.. Πρόκειται για μια μακροχρόνια διαδικασία που ξεκίνησε στο ὂχι πολύ μακρινό βάθος τοῦ χθες στη «Συνθήκη του Μάαστριχτ», το 1992,  και της Λισσαβώνας, το 2007, πίσω στην προηγούμενη χιλιετία και στο βασίλεμα του 20ου αιώνα. Και που συνεχίζεται με ἒντονες διεργασίες και ρυθμούς σήμερα. Ἀλλά ὂχι ἰσόρροπα. Πράγματι, ἐδῶ ὃ,τι ἀξίζει τῆς προσοχῆς μας εἶναι το β΄ συνθετικό τοῦ φέροντος λήμματος τῆς οὐσίας. Ἡ ροπή. Τι, θεσμικά ἀλλά ὂχι και οὐσιαστικά ἡ μεταξύ τῶν χωρῶν-μελῶν ἰσότητα ἒχει καθιερωθεῖ. Και ἀκολούθως, ὂχι και ἰσότιμα…

Ἡ υἱοθέτηση μη αἰρετῶν, ὡστόσο, διορισμένων ἐποπτικῶν και καθοδηγητικῶν ὀργάνων ἐντός τῆς Ε.Ε. με μόνη ἐξαίρεση τον φθίνοντα σε σημασία ἀξία και ούσία θεσμό τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου δείχνει ἀπροκάλυπτα την ἀπαξίωσή του και μαζί, δυστυχῶς, τη φθορά και την προσβολή τῆς ἲδιας τῆς Δημοκρατίας. Προσερχόμενοι στις κάλπες οἱ Εὐρωπαῖοι πολίτες δίνουν το ἀκλόνητο ἂλλοθι και μαζί συμμετέχουν στο ἐνεργό μῦθο που ἒχει χτιστεῖ γύρω ἀπό το εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα, περί τῆς δῆθεν συμμετοχῆς και ἀξίας τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου στο ρόλο του. Πρόκειται, οὐσιαστικά, για ἓνα παραμῦθι και ἓνα καλοδουλεμένο μύθευμα ὣστε να πειστοῦν οἱ λαοί τῆς Ἠπείρου [τουλάχιστον ὃπου φθάνουν τα σύνορα τῆς Ε.Ε.] πως ὁ λόγος τους εἶναι μετρήσιμα ὑπολογίσιμος. Την ἲδια ὣρα που ὑπάρχει αὐτός ὁ γιγαντιαῖος μηχανισμός τῶν 751 ἐθνικῶν ἀντιπροσώπων πλαισιώνεται ἀπό μή δημοκρατικά ἐκλεγμένους ἐπικεφαλής Συμβουλίων, Προεδρίων, Τραπεζῶν που με τη σειρά τους σε μία ἀναπαραγωγή τοῦ συστήματος τῆς πυραμίδος τοποθετοῦν Ἐπιτρόπους κατά το [οἰκεῖο]δοκοῦν και καταρτίζουν σχέδια ἐπί χάρτου χωρίς να ρωτήσουν κανέναν Εὐρωπαῖο πολίτη για τον προσανατολισμό τῆς Ε.Ε. Ἂρα, οἱ λαοί βρίσκονται ἐκτός…

Ὃσο για τους ἀστούς και τους ἐργάτες φρόντισε ἡ ἲδια ἡ Οἰκονομία να προσφέρει ἀπαντήσεις. Στην Εὐρώπη, άκόμη τῶν 27 κρατῶν μελῶν, ἡ διχοτόμος ἀνάμεσα στον πλούσιο Βορρᾶ και τον φτωχό Νότο, την προβεβλημένη Δυτική και Κεντρική Εὐρώπη και την ἐξαθλιωμένη ἀπό τον κομμουνισμό Ἀνατολική ὂχι ἁπλῶς παραμένει ἀλλά και ἐπαυξάνεται σε τέτοιο βαθμό ὣστε ἡ διαφθορά και τα φαινόμενα ἀναβίωσης τῶν προγενέστερων -ισμῶν να προκαλοῦν ἀναταράξεις στο ἐσωτερικό ὃχι μόνον τῶν ἐθνικῶν κοινωνιῶν ἀλλά και τοῦ εὑρύτερου πολιτικοῦ οἰκοδομήματος. Κι ἂν, μάλιστα, στην ὑφιστάμενη κατάσταση προσθέσουμε και τις λαθρομεταναστευτικές και προσφυγικές ροές ἀπό τις γειτνιάζουσες Ἠπείρους τῆς Ἀσίας και τῆς Ἀφρικῆς τότε το ζήτημα γίνεται πιο ὀξύ, ίδιαιτέρως για τις χῶρες εἰσαγωγῆς που καταλήγουν να γίνονται και χῶρες παραμονῆς και διαμονῆς ροῶν που ἀδυνατοῦν να διαχειριστοῦν το διογκούμενο μέγεθος τῆς κατάστασης. Και γίνεται ἀκόμη χειρότερο ἂν συνυπολογίσουμε στην ἐξίσωση την ἐδῶ και μία δεκαετία σοβοῦσα οἰκονομική δυστυχία τοῦ Ἓλληνα πολίτη που καταλήγει, δυστυχῶς, στην ἐπιλογή τοῦ brain drain, με την ἐξαγωγή πνευματικοῦ δυναμικοῦ, τῆς κατάθλιψης τῆς ἀνασφάλειας τῆς ἀποχῆς ὂχι μόνον ἀπό τα κοινά μα και ἀπ’τα γήινα, ἐπίσης.

Εἶναι ἀλήθεια ὃτι ἡ Ἢπειρος που αἱματοκύλισε τον Κόσμο, χωρίς ὑπερβολή, κιόλας ἀπό τις ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνα προχώρησε μπροστά με βήματα που την τοποθετοῦν στην πρωτοπορία τῆς καθιέρωσης και τῆς προστασίας τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το χρωστᾶμε, ἂλλωστε, στη Γαλλική Ἐπανάσταση. Εἲμαστε πρωτοπόροι στην Ἐπανάσταση τῶν Ἰδεῶν, πολύ πριν ἐμφανιστεῖ ἡ νεώτερη ἐκδοχή τῆς Ἀναγέννησης και τοῦ Διαφωτισμοῦ στη σύγχρονη Εὐρώπη, ἦταν κατάκτησή μας πέντε αἰῶνες περίπου πριν ἀπό την αὐγή τῆς πρώτης μ.Χ. χιλιετίας. Ἐξάλλου, πριν καταλήξει ἡ ἰστορία στο μοντέλο τῆς ἐλεύθερης ἀγορᾶς ἢτοι τοῦ καπιταλισμοῦ που διαδέχθηκε τη φεουδαρχία, οἱ πρῶτοι καπιταλιστές Εὐρωπαῖοι συνήθιζαν να διαλέγονται και να διαπραγματεύονται τις τιμές τῶν ἀγαθῶν στα λιμάνια τῆς Μεσογεἰου τοῦ Εὐξείνου τῆς Θούλης και τῆς Ἀραβίας στις ἀγορές τῶν Ἀθηνῶν, τῆς Κορίνθου, τῶν Μεγάρων ὃσο θεμελιωνόταν το ἀρχέτυπο τῆς Δημοκρατίας στην πόλη τῶν Άθηνῶν ἀπό τον Κλεισθένη και τον Περικλῆ, ἒχοντας για ἀντίπαλο δέος τη Σπάρτη που οἰκοδομήθηκε νομικά στα χνάρια τῆς Μεγάλης Ρήτρας τοῦ Λυκούργου, μέχρι να ξεσπάσει ὁ Πελοποννησιακός Πόλεμος. Για να περάσει ἡ σκυτάλη στον πρῶτο ἡγέτη που κατάφερε να ἐνοποιήσει οίκουμενικά τον τότε κόσμο, στις τρεις γειτνιάζουσες Ἠπείρους, έπιτυγχάνοντας την ἀπαρχή τῆς Παγκοσμιοποίησης, τον ΜεγΑλέξανδρο. Ἡ διαδοχή τῶν διαδόχων και μετέπειτα τής Ρώμης ὁδήγησε σε μία πιο οὐσιαστική μετεξέλιξη τόσο της Δημοκρατίας στη μορφή της «Res Publica», ὀνομασία που ὑπάρχει ἓως και τις μέρες μας [Republic, Republique] και θεμελιώνεται στην ἀρχαῖα Ρώμη και ὂχι στο πρωτότυπό της «Δημοκρατία» που καίτοι πρωτοπόρος ἡ θητεία της στο ἀθηναϊκό γίγνεσαθι ὑπῆρξε  ἰσχνή, ἀδύναμη και ὃπως άποδείχθηκε θνησιγενής ὃσο και τῆς ἀξίας τοῦ προσώπου μέσα ἀπό τη θεσμοθέτηση και την κωδικοποίηση ἑνός πλούσιου νομικοῦ πλαισίου που κατοχύρωνε δικαιώματα και ὁριοθετοῦσε την ἀνθρώπινη συμπεριφορά, μέσω τοῦ ρωμαϊκοῦ Δικαίου. Ἡ ἰσχύς τῆς Ρώμης θα κατοχυρωθεῖ με τον τίτλο τῆς Pax Romana, εὒκολα και ψηφιακῶς ψηλαφήσιμη στην πιο σύγχρονη ἒκδοση τοῦ Χάρτη τοῦ Πόιτινγκερ θα διαρκέσει μέχρι και τον 3ο μ.Χ. αἰῶνα. Στο μεσοδιάστημα, ἡ ἒλευσις τοῦ Χριστιανισμοῦ ἡ διχοτόμηση τῆς Ρωμαϊκῆς Αύτοκρατορίας στο Δυτικό και το Ἀνατολικό Κράτος, ἀντιστοίχως, και ἡ παρουσία ἀπό την Ἀσία και μέσω τῆς Βόρειας και Ἀνατολικῆς Εὐρώπης τῶν γερμανικῶν και σλαβικῶν φύλων, ἡ κάθοδος τῶν Νορμανδῶν ἀπό τη Σκανδιναβική και ἡ ἂνοδος τῶν ἀραβικῶν φυλῶν άπό την Ἀσία και μέσω τῆς Ἀφρικῆς θα σημαδεύσει την ἱστορία τής Ἠπείρου με ἀλλεπάλληλες μάχες, διεκδικήσεις, ἀνταγωνισμούς και καταστροφές μέχρι και τον Μεσαίωνα, με προεξάρχουσα φυσιογνωμία στη Δύση τον Κάρολο τον Μέγα. Ἡ λαίλαπα τῶν Μογγόλων άπό τα βάθη τῆς μακρινῆς και Ἂπω Ἀνατολῆς στις πεδιάδες τῆς Μεσοποταμίας και τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, που θα τούς φέρει στους Ἃγιους Τόπους θα πυροδοτήσει τις Σταυροφορίες και την ἐξέλιξη τοῦ πιστωτικοῦ και τραπεζικοῦ συστήματος σε ὃλη τη Δυτική Εύρώπη. Ὃταν θα λεηλατηθεῖ για δεύτερη φορά ἡ ἢδη καθημαγμένη κιόλας ἀπό το 1204 ἀπό τους Δυτικούς Σταυροφόρους Κωνσταντινούπολη, το 1453, μαίνεται ἀκόμη ὁ ἑκαονταετής πόλεμος ἀνάμεσα στη Γαλλία και την Ἀγγλία, ἐνῶ οἱ Γερμανοί ἐρίζουν για το διάδοχο σχῆμα τῆς Ρώμης, ἱδρύοντας το ἀνακόλουθο ἱστορικά μόρφωμα τῆς δικῆς τους Ἁγίας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας τοῦ Γερμανικοῦ Ἒθνους που με τη σειρά του θα συνθλιβεῖ, ἀργότερα, ἀπό τις λεγεῶνες τοῦ Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Στο μεσοδιάστημα ἡ Κεντρική Εὐρώπη ἒχει ἀπαλλαγεῖ ὁριστικά ἀπό τη διπλῆ πολιορκία τῶν Τούρκων στη Βιέννη, ἀπό την πανώλη που ταλάνιζε και ἀποδεκάτιζε τον πληθυσμό της, μαζί και με τις πλάνες τις ὑστερίες και τις κραυγές τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας στη μορφή τῆς Ἰερᾶς Ἐξέτασης, τῶν ἀπαγορευμένων βιβλίων τῆς Ἀντιμεταρρύθμισης τῆς φιλαργυρίας τῆς σιμωνίας τῶν συγχωροχαρτιῶν τῶν ψεύτικων ὑποσχετικῶν τοῦ ἀλάθητου του Ποντίφηκος και την κυριαρχία, ἐν τέλει, του νεομορφώματος τῶν Διαμαρτυρόμενων Προτεσταντῶν. Φτάσαμε κιόλας στα θεμέλια που ἒχτισαν τη νέα Εύρώπη πριν άπό 200 περίπου χρόνια, ὃταν στις πεδιάδες γύρω ἀπό τις Βρυξέλλες, στην περιοχή του Βατερλώ, μία ἀνάσα ἀπό το Παρίσι και το Ἂμστερνταμ, μαζί και ἀπό την ἒξοδο στο Στενό τῆς Μάγχης ἐκεῖ ὃπου συνασπίστηκαν ὃλοι οἱ εύρωπαῖοι μονάρχες [Ἂγγλοι, Ὀλλανδοί, Σουηδοί, Πρῶσσοι, Αύστριακοί, Ρῶσσοι] ἐναντίον του Γάλλου Βοναπάρτη για να καταλήξουν να λήξουν τις διαφορές τους μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους στα ἲδια σύνορα που χάραξε ὁ Καρλομάγνος με τη Συνθήκη του Βερντέν για τους γιους του, το 843 μ.Χ., ὃταν και ἒληγε Εἰκονομαχία στην Ἀνατολική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία.

Τα μείζονα θέματα τῆς Ε.Ε. ὃπως ἒχουν θεσμοθετηθεῖ ἀπό τη Συνθήκη τῆς Λισσαβώνας, το 2007, δείχνουν να ἒχουν να διανύσουν πολύ δρόμο, μέσα ἀπό τούς δαιδαλώδεις διαδρόμους τῆς γραφειοκρατίας ἢ και τῆς ἂκαρπης και ἀναποτελεσματικῆς πολιτικῆς. Ἀδιαμφισβήτητα, κυρίαρχη προτεραιότητα, ἀξία και σημασία για τα ἐπιτελεῖα τῆς Ε.Ε. συνιστᾶ ἡ Ἀγορά, με τις ποικίλες μορφές, δεσμούς και διαστάσεις της. Ἂλλωστε, εἶναι ἂν μη τι ἂλλο προσοδοφόρος. Ἀκολουθοῦν παρασάγγας τα Ἀνθρώπινα Δικαιώματα ἐνῶ ἡ ΚΕΠΠΑ δείχνει ὂχι ἁπλῶς να φυλλοροεῖ ἀλλά να χρηματοδοτεῖται και να χρηματίζεται ἢ και να χορηγεῖται ἀπό κάθε εἲδους καρτέλ τῆς τρέχουσας ἀγορᾶς και κάθε μορφῆς συναλλαγῆς με το χῶρο τοῦ ὀργανωμένου ἐγκλήματος. Ἂν, μάλιστα, συνυπολογίσουμε τον ἐμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ, την ἀνερχόμενη κινεζική έπιρροή με τον πακτωλό χρηματοδοτήσεων γύρω ἀπό το νέο Δρόμο τοῦ Μεταξιοῦ, την ἑτεροφοβική σχέση με τη Ρωσσία, την ἐπικείμενη εἰσαγωγή τῶν δικτύων 5ης γενιᾶς στην κινητή τηλεφωνία, τη Βιομηχανική Ἐπανάσταση 4.0, την ἐπένδυση σε Ἒρευνα και Τεχνολογία και τις ἀντίστοιχες Καινοτομίες τῶν νεοφυῶν ἑταιρειῶν που θα ἀλλάξουν ἂρδην(;) τις ζωές μας, την κλιματική ἀλλαγή, την προ τῶν πυλῶν ἐνεργειακή ἀπεξάρτηση ἢ πρόθεση ἀπεξάρτησης τῆς Ε.Ε. ἀπό τη θερμή ἀγκαλιά τῆς Μόσχας και τῆς ἀπόλυτης στρατιωτικά αὐθυποταγῆς στην Οὐάσινγκτον και μαζί τον τραγέλαφο του Brexit με τις «ὃμορες» χῶρες να στήνουν χορό στ’ὂνομά του και «οἱ ἀποχωροῦντες» Βρετανοί να προσέρχονται στις κάλπες τῆς 26ης Μαΐου για να συνδιαμορφώσουν το μέλλον τῆς Εὐρώπης χωρίς να θέλουν και να εἶναι μέσα, ὃλα αὐτά ὑποδεικνύουν τις παραμέτρους μιας πολύ σοβαρῆς κατάστασης που ἡ Εύρώπη δεν δείχνει οὒτε και ἒχει ἑνιαῖα στάση.

Opera Snapshot_2019-05-08_014513_el.wikipedia.orgOpera Snapshot_2019-05-08_014553_el.wikipedia.org

Πάντως, ὃπως και να’χει, ἡ ρήση του Ἀνίβα ταιριάζει γάντι στην Ἡμέρα τῆς Εύρώπης και τις ἐπερχόμενες Εὐρωεκλογές, ψάχνοντας πού και σε ποιον ἀνήκει’

«Το δρόμο ἢ θα τόν βροῦμε ἢ θα τόν φτιάξουμε μόνοι μας..

Εὐρώπη, τις τίνος…

 

Ἀθῆνα, 09 05 2019.

Advertisements
This entry was posted in 2019, Ἑλλάς, Διπλωματία, Επιστήμες, Ευρώπη, Κατηγοριοποίηση and tagged , , , , . Bookmark the permalink.