Για τις 1.300 νῦχτες ἐρέβους και τις 1.418 Ἡμέρες τῆς Νίκης

 

9η Μαΐου 1945 – Ἡμέρα τῆς Νίκης – Ἡμέρα τῆς Εὐρώπης

9η Μαΐου 2020 – Ἡμέρα Μνήμης – Ἡμέρα Ἐλπίδος

 

marios1284225533

Εὒζωνοι μπροστά ἀπό το Μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου, στο Σύνταγμα, σχηματίζοντας με το σύμπλεγμα τῆς κινησιολογίας τῶν σωμάτων τοῦς το «ΟΧΙ¨.

Με ἀφορμή την 70η ἐπέτειο ἀπό τη λήξη του Β΄ Π.Π., Ἑλλάς και Ρωσσία, ὁμόδοξα ἒθνη, με ἱστορικές ρίζες που χάνονται στα βάθη της Ἱστορίας, ἐδώ και τουλάχιστον 13 αἰῶνες, συναντήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικῆς Ἀθηνῶν για να συνεορτάσουν την 9η Μαΐου, Ἡμέρα της Νίκης, σε ὃλη την Εὐρώπη.

«Μνήμη, Σεβασμός, Ταυτότητα, Ἑνότητα», το νόημα της Ἑορτῆς.
Κορυφαῖοι ὃλοι οἱ συμμετέχοντες, συγκλονιστικοί ἡ Φιλαρμονική της Π.Α. και ὁ Βασίλης Λέκκας.

Στη χώρα που πλήρωσε το μεγαλύτερο, ἀριθμητικά, φόρο αἳματος. 27.000.000 θύματα, ἀπό τη χώρα που έζησε την κτηνωδία τῶν ὑπάνθρωπων Οὒννων ὡς ἓνα διαρκές Ὁλοκαύτωμα, με το μεγαλύτερο φόρο αἳματος ἀναλογικά προς τον πληθυσμό της, σε 1.300 ημέρες ἐρέβους και ἑκατόμβες θυμάτων στις μαρτυρικές πόλεις και χωριά που φέρουν αὐτό το προσωνύμιο τῶν κατακτητῶν Γερμανῶν, Ἰταλῶν και τῶν συνεργατῶν τους Βούλγαρων και Τσάμηδων ἀνά την ἐπικράτεια…

9η Μαΐου 2017 04

Ἡ Ἑλληνική Σημαῖα του Ὀχυροῦ Ροῦπελ, στη Γραμμή Μεταξᾶ.

Ἀπό τον Ἲτσιο, τον Δουράτσο και τον Κουκίδη στην ξηρᾶ, τον Τοῦμπα με τον «Ἀδρία», τον «Ἀβέρωφ» και τον «Κατσώνη» στη θάλασσα, τον Μητραλέξη στον ἀέρα  κι από τον Ζοῦκοφ, τον Κόνιεφ και τον Ροκοσόφσκυ, τον Πάττον, τον Μπράντλεϋ και τον Ἂικ  μέχρι και τον τελευταῖο στρατιώτη και πολίτη

Αώνια Εγνωμοσύνη στη Μνήμη των για την λευθερία, την Ερήνη και τη Δημοκρατία, τις ψιστες ρετές το Κοινο τν νθρώπων.

1945  2020

75 χρόνια μετά, κάποιοι στη Δύση ὀνειρεύονται να νεκραναστήσουν Καρλομάγνους, Φρειδερίκους, Βαλκυρίες, Σβάστικες, μικρούς νέους Ἀδόλφους και Γκαιμπελίσκους, για μια νέα Εὐρώπη, ὃπως εἶχαν ὀνειρευτεῖ κι ἐκείνη την παλιά, που τη σέρβιραν και τότε ὡς νέα’ ἐπιδιώκουν μια νέα ὑποταγμένη Εὐρώπη, θεμελιωμένη στη διαίρεση, στη διάκριση, τη διχοτόμηση, την ὑποταγή, την καρατόμηση της μνήμης, την ἐξαθλίωση τῶν μαζῶν, τη χειραγώγηση τῆς σκέψης, την πτώχευση ὂχι μόνον τῶν οἰκονομιῶν ἀλλά και τῆς συλλογικῆς Μνήμης, για χάρη τῶν δικῶν τους «Μνημονίων»-ὀδηγιῶν, κάτι σαν manual λαῶν, ὃπως το road model της Διεθνοῦς Διπλωματίας.

75 χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ἒχοντας ἢδη περάσει τον αἰώνα από τη λήξη τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στο τέταρτο τοῦ αἰῶνα, μόλις,  ἀπό την αἱματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τα φαντάσματα τῶν ὀνειροπόλων της Νέας Ἐπιθετικῆς Ostpolitik, ὀνειρεύονται νέα τρένα χειραγωγούμενων ἀχυρανθρώπων α λά Κουίσλιγκ, και τούς ἒχουν, για ἀκόμα μια νέα ἐπανάληψη τῆς ἐπονείδιστης Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ, με ἀφετηρία τις πεδιάδες τῆς Οὐκρανίας και με κορίνες την Εὐρώπη, την Αφρική και τη Νέα Μέση Ανατολή.

Σαν σήμερα 1945 04 16 2020. Η τελική επίθεση του Κόκκινου Στρατού στο Βερολίνο

Το ἐπιτελικό Σχέδιο Ἐπιθέσεως ἐναντίον τοῦ Βερολίνου, ὃπως ἐκπονήθηκε στις 16 04 1945

1200px-Soviet_Znamya_Pobedy.svg

09 05 2020 II

Στις 2 Μαΐου καθώς το Ράιχσταγκ βρισκόταν ὑπό τον ἀπόλυτο σοβιετικό ἒλεγχο, ὁ Ἀξιωματικός τού Κόκκινου Ναυτικοῦ, φωτογράφος Yevgeny Khaldei ἀνεβαίνει στη στέγη τοῦ κτηρίου με μία μεγάλη κόκκινη σημαῖα. Στην ὀροφή συναντᾶ 3 στρατιῶτες’ τον 18χρονο Aleksei Kovalev ἀπό το Κίεβο, που ἀναλαμβάνει να ὑψώσει τη σημαῖα, τον Ἀρχιλοχία Abdulkhakim Ismailov, μουσουλμάνο ἀπό το Νταγκεστάν, που τον ὑποστηρίζει, ἐνῶ ο Leonid Gorychev ἀπό το Μινσκ βοηθάει τον φωτογράφο. Ἡ πιο ἐμβληματική φωτογραφία τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

75 χρόνια μετά, ἡ μεγαλειώδης παρέλαση, στην Κόκκινη Πλατεία, με τις ζητωκραυγές των Ρώσων «Ουράαα» να δονοῦν την ἀτμόσφαιρα, οἱ Ἣρωες με τα παράσημα ὡς διαδήματα τοῦ Εὐκλεοῦς Ἀγῶνα που ἒδωσαν και ἒμειναν ὂρθιοι, για να ἀντιστέκονται και να μάς θυμίζουν να Ἀντέχουμε, να Ἀντιδροῦμε και να Ἀντιστεκόμαστε ὡς Ἐλεύθεροι, Ἀνυπότακτοι  Ἂνθρωποι ὡς Δημοκράτες, ὡς Ἐλεύθεροι ὡς Ἓλληνες.

 

 75 χρόνια μετά, Ερώπη ναζητε Ταυτότητα, ραμα και ξίες.

  • Ἀπό την ἀποδημοκρατικοποίηση της Ἠπείρου σε ἐπίπεδο πανευρωπαϊκό και διακριτό σε κάθε χώρα,
  • ἀπό την ἀλλαγή του δημογραφικοῦ ὡς συνιστώσας, ὂχι μόνον ποσοτικοαριθμητικῆς ἀλλά και με ποιοτικά χαρακτηριστικά, με ρεύματα εἲτε πολεμικά εἲτε προσφυγικά εἲτε «αὐτορυθμιζόμενα» λαθρομεταναστευτικά,
  • ἀπό τη ζοφώδη παλινόρθωση ἢ και ἐγκαθίδρυση φιλο και νεοναζιστικῶν κυβερνήσεων, κινημάτων, κομμάτων ἀπό την Κεντρική μέχρι και την Ἀνατολική Ευρώπη, με προεξάρχον παράδειγμα το καθεστώς τῆς «Οὐκρανίας»,
  • ἀπό τη συστημική και συστηματική καλλιέργεια τοῦ φόβου, τῆς ἀπειλῆς και της ἀγνώστου προελεύσεως «τρομοκρατίας» με πλήγματα ὃπως πάντα και ἐπαναλαμβανόμενα τυφλά ὣστε να μην εἶναι ἀνιχνεύσιμη ἡ ὃποια «ἀπειλή»,
  • ἀπό τη μηχανοποίηση τῶν κοινωνιῶν που ὀφείλουν να ὑπακοῦν σε ἀριθμούς κι ὂχι να ὑπηρετοῦν τους ἑαυτούς των,
  • ἀπό την ἒξωση κι ἀπαξίωση τῆς ἲδιας τῆς Ταυτότητάς μας, στ’ ὂνομα της ἑκάστοτε ἐλίτ, κυρίαρχα και πρωτίστως ἀλλά ἀθέατης, οἰκονομικῆς,
  • ἀπό το θρησκειολογικό ὑπόβαθρο της Δύσης που ὑπονομεύει, ἂν δεν ἐνορχηστρώνει κιόλας ἀνίερες, για ἂλλη μια φορά, συμμαχίες σε θέματα Πίστεως, με καινούργιο ὂχημά της, αὐτή τη φορά, τον Οἰκουμενισμό,
  • ἀπό μηχανισμούς μετονομαζόμενους σε Ὀργανώσεις  Σχήματα και Ὀργανισμούς παράλληλους προς την κεντρική ἐξουσία, στο ἲδιο ὓψος στο ὀργανόγραμμα τῶν πολυεθνικῶν συστημικῶν ἑταίρων ὁμοῦ και ἑταιριῶν, στ’ ὂνομα Μη Κυβερνητικές Ὀργανώσεις (ΜΚΟ), που ἀποσκοποῦν στη συνδιαχείριση τοῦ ἲδιου και τοῦ αὑτοῦ ἒργου χειραγωγούμενες και χρηματοδοτούμενες δομές ἀπό κοινούς ἐργοδότες και ἐγγεγραμμένους σε κοινά pay-rolls,

κι ὃλ’αὐτά να ἀποπειρῶνται και να ἐπιτυγχάνονται – στον ὃποιο βαθμό –  μέσω τῶν μηχανισμῶν ἐλέγχου, ἐνημέρωσης κι ἐπικοινωνίας τῶν κοινωνιῶν, δηλ. των ΜΜΕ.

75 χρόνια μετά, οἱ συνθῆκες που ὣρισαν την Εὐρώπη ὡς πρωτοπόρο στις Ἰδέες τις Ἀξίες την Ούσία της, κατά την Ἀναγέννηση και τον Διαφωτισμό, ὂχι μόνον δεν ὑπονομεύονται ἐμπράκτως ἀλλά, τουναντίον, ἀντικαθίστανται αὐθαίρετα και καθεστωτικά από πολυεθνικούς μη αἱρετούς μηχανισμούς, ἐρήμην τῶν λαῶν της Εὐρώπης, κατάσταση που θεωρείται ἀπό τους ἲδιους τους λαούς και τις κοινωνίες των ὡς φυσική, ἀναπόδραστη και ἀναγκαῖα ἀκολουθία ὑποταγῆς ὑπακοῆς ὑποχώρησης σε ὃ,τι ἐξουσιάζει, ἀφοῦ το ποιος, στους καιρούς μας, είναι σύλληψη ἀφαιρετική και ἀντιδραστική και, ἲσως, ἐπαναστατική.

Ἡ Εὐρώπη του 2020 μπορεῖ να εἶναι πρωτοπόρος στη συγκρότηση, διαμόρφωση κι ἐξέλιξη ὑποδομῶν σε ἐπί μέρους τομεῖς της Οἰκονομίας σε τοπικό, περιφερειακό ἢ και σε παγκόσμιο ἐπίπεδο, ὡς ἡ δεύτερη παγκόσμια οἰκονομική δύναμη, ἀλλά ἐξακολουθεῖ να εἶναι πολιτικά, διπλωματικά διαιρεμένη κι ἀδύναμη, ἀπό ἐσωτερικές κι ἐξωτερικές αἰτίες, θρησκευτικά πολυσχιδής, πολιτισμικά πολύμορφη και πολύφερνος, ὃπως κι ὃταν την ἒκλεψε ὁ Δίας…

Με ἐξαίρεση τον Πολιτισμό, κι ὂχι πλήρως, οἱ λοιπές παράμετροι συνιστοῦν παράγοντες σύγκρουσης, ἒντασης, ἀποδόμησης και δημιουργικῆς καταστροφῆς. Ἂλλωστε, ἡ Εὐρώπη και ξέρει και μπορεῖ να καταστρέφει και να αὐτοκαταστρέφεται. Ἡ εμπειρία, μόλις, του Τριακονταετοῦς Πολέμου, τῶν Ναπολεόντειων Πολέμων μέχρι και τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο στη ΝΔ Ρωσσία και την περιφέρειά της στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, τοποθετώντας τη γραφίδα στο «χρονολόγιο» της Βιομηχανικῆς Ἐπανάστασης στην Ευρώπη μέχρι και σήμερα,  μαρτυροῦν τη «Σταυροφορική» φύση της Δύσεως και της Κεντροβόρειας προς την Ανατολική…

09-05-iii

russian_soviet_aviation___biejfjegmsc___2-1229673864

Ἡ τιμητική κορδέλα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.

09 05 1945 II.jpg

Opera Snapshot_2020-05-08_210452_www.instagram.com

Ζήλωσε ο Σουμάν το Μεγαλεῖο τῆς Νίκης, και ἀνήμερα τῆς συνθηκολογήσεως τῆς ταπεινωμένης Γερμανίας, τέσσερα χρόνια ἀργότερα, στις 9 Μαΐου 1950, διετύπωσε τη «Διακήρυξη Σουμάν» που ἀποτελεῖ ὁρόσημο για την Ευρώπη και ἑορτάζεται ὡς ἡ «Ἡμέρα τῆς Εὐρώπης», ἐπιχειρώντας να δώσει ἓνα τέλος σ’ἓνα σφαγεῖο ὂχι μόνον μεταξύ τῶν δύο ὃμορων γερμανικῶν φύλων, τῶν Φράγκων και τῶν Ἀλαμανῶν Γερμανῶν, ἀλλά με ἐκατόμβες θυμάτων σε ὃλα σχεδόν τα μήκη και τα πλάτη τοῦ πλανήτη.

09 05 2020 III

Ἀφίσα τοῦ Γραφείου Πληροφοριῶν Πολέμου τῶν ΗΠΑ, του 1942, ἡ ὁποῖα παρουσιάζει τις σημαῖες ὃλων τῶν Ἐθνῶν που ὑποστήριζαν τη Συμμαχική προσπάθεια, ἒχοντας κηρύξει πόλεμο στις δυνάμεις τοῦ Ἂξονα.

9η Μαΐου 2017 01

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

07 05 1944 II

Ἡ ἂνευ ὃρων Συνθηκολόγηση τῆς Ναζιστικῆς Γερμανίας ὑπό τον Στρατηγό Ἂλφρεντ Γιοντλ, στη Ρεμ τῆς Γαλλίας, στις 07 05 1945, με ἂμεση ἐφαρμογή ἀπό την ἑπομένη ἡμέρα, στις 23:01 τῆς 8ης Μαΐου, ἡμέρα τερματισμοῦ τῶν ἐχθροπραξιῶν τῆς Γερμανίας προς τους Συμμάχους.

german_instrument_of_surrender2

Το Γερμανικό ἒγγραφο Καθολικῆς Συνθηκολογήσεως, στις 07 05 1945.

zvezdanews___bihetq-ftr3___-1229673864

Ὣρα 00:43, 9ης Μαΐου 1945. Ο Στρατάρχης Ζούκωφ ὑπογράφοντας την πλήρη και ἂνευ ὃρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας σφραγίζει τη Νίκη τῶν Λαῶν ἀπέναντι στην κτηνωδία τοῦ Ναζισμοῦ και τοῦ Φασισμοῦ.

9η Μαΐου 2017 02

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

9η Μαΐου 2017 06

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

9η Μαΐου 2017 07

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

1945 07 05 2017

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

fb_img_1525721078557-1941058545

Τα πρωτοσέλιδα τῆς Νίκης

 

07 05 1944 - Paris Arc de Triumf

Το ἡμερολόγιο γράφει 07 05 1945 και ἡ θέα ἀπό την Ἀψίδα τοῦ Θριάμβου στο Παρίσι συγκλονίζει με το πλῆθος να κατακλύζει χαρούμενο τις λεωφόρους τῶν Παρισίων.

07 05 1944

09 05 2020 IV

75 χρόνια μετά, Ερώπη ναζητε Ταυτότητα, ραμα και ξίες.

Και για να μην ἒχουμε αὐταπάτες και ζοῦμε χτίζοντας μύθους γύρω ἀπ΄αὐτές’ Το ζητούμενο εἶναι ἡ πρόσθεση του ἐπιθέτου «κοινός» στα δύο γένη.

  • Ποτέ στην Εὐρώπη δεν ὑπῆρξε κοινή Ταυτότητα’ ἀπουσιάζουν οἱ κοινές μνῆμες, οἱ κοινές ἐμπειρίες, τα κοινά συμφέροντα, οἱ κοινές καταβολές, οἱ κοινές διαδρομές. Τοὐναντίον, ὃλες οἱ παραπάνω παράμετροι εἶναι ἲδιες, μα, ὂχι κοινές.
  • Ἂν ἡ ὃραση ὁρίζει το πώς και τι βλέπεις ἡ ἀλλαγή τῆς καταλήξεως προσδιορίζει τι ἐπιθυμεῖς ἐπιδιώκεις και ἀξιώνεις να βλέπεις. Βλέπετε, ἡ διαφορά βρίσκεται στο μέλλον καίτοι με ἐνεστωτικό θέμα, ἀφοῦ ἀπό’ δῶ ὁραματίζεσαι τον ὁρίζοντα. Ἒτσι, στην εὐρωπαϊκή ἱστορία ούδέποτε οἱ λαοί τῆς Ἠπείρου ἀνέπτυξαν κοινό ὃραμα. Πάντοτε, ὑπῆρξε ἀντίπαλον. Ἒτσι, στεροῦνται ἀκόμη και σήμερα, την ἒννοια ἑνός κοινοῦ ὁράματος, ἀφοῦ ὂχι μόνον δεν βλέπουν το ἲδιο πόσῳ μᾶλλον να ἐννοοῦν και να ὁραματίζονται ἐπ’ αὐτοῦ.
  • Τέλος, παραλλάσσοντας τον στῖχο και παραφράζοντας το τραγούδι στην ἐγχώρια, διεθνή και παγκόσμια πορεία «Μία εἶναι ἡ ούσία΄ οἱ Πόροι». Οἰ Πόροι, λοιπόν, με την ὃποια μορφή τους, στα σημεῖα τῆς κινήσεως τοῦ ἐκκρεμοῦς ἢ και τῆς περιφέρειας τοῦ κύκλου, εἲτε ὡς «Ἀνθρώπινο Δυναμικό» εἲτε με τη μορφή τῆς «Τεχνολογίας & Τεχνογνωσίας» εἲτε με τη μορφή τοῦ «Κεφαλαίου» [στα 200+2, πια, ἐφέτος ἀπό τον Κάρολο] και συνακόλουθα τῶν Ἐπενδύσεων και των Χρηματορροῶν συνιστοῦν την οὐσία και την αἰτία ὑπάρξεως, θεμελιώσεως και ἀναπτύξεως τῶν κοινωνιῶν.
  • Και οἱ κοινωνίες προκρίνουν, ἀξιακά, την ἀντίστροφη πορεῖα τοῦ ἐκκρεμοῦς, ἀξιοποιώντας στο ἒπακρον τις δυνατότητες τοῦ «Κεφαλαίου» μέσω τῶν Ἐπενδύσεων και τῶν Χρηματορροῶν, ἐκμεταλλευόμενες την «Τεχνογνωσία & Τεχνολογία» και χρησιμοποιώντας, τέλος, ὂχι με την ἒννοια και την ἀξιακή ταυτότητα τῆς Ἁριστοτελικῆς ἐντελέχειας και δυναμικῆς μεταμόρφωσης ὑπέρ τοῦ Ἀνθρώπου, παρά καταληκτικά, χρησιμοποιώντας ὡς μέσο το «Ἀνθρώπινο Δυναμικό». Ἂρα, ἡ ἀνθρώπινη παρουσία ἐξέπεσε ἀπό Αὐταξία σε μέσο. Σε μέσο στα σχέδια ἂλλων, στις ἐπιλογές ἂλλων, στις στρατηγικές ἂλλων, με δέλεαρ το «Κεφάλαιο» ἐργαλεῖο  την «ΓνωσιοΤεχνολογία» και κατάληξη τον «Ἂνθρωπο».

75 χρόνια μετά

Ἡ ἀνάγκη αὐτοπροσδιορισμοῦ, ἐθνικοῦ και συλλογικοῦ, στο νέο κόσμο που ἀναδύεται, αὐτόν του πρώτου τετάρτου τοῦ 21ου αἰῶνα,  ἓναν κόσμο πολύ-πολιτισμικό, πολύ-γλωσσο,  που καθημερινά διαρκῶς ἑνοποιεῖται και παγκοσμιοποιεῖται με ἐπικίνδυνες πολλές φορές τάσεις ὁμοιομορφίας που ἀγγίζουν και την ἰσοπέδωση ἐθνικῶν ἀξιῶν και κοινωνιῶν, αὐτή ἡ ἀνάγκη τῆς ἀναφορᾶς και τῆς ἀνάδειξης τῆς σημασίας και τῆς σπουδαιότητας της Ἡμέρας της Νίκης σε οἰονδήποτε -ισμό γίνεται περισσότερο επιτακτική από ποτέ.

1945 07 05 2017 II

Εἶναι ἂξιον ἀπορίας, με διπλή ἀνάγνωση, ἂξιον πενίας και φτώχειας ὃσο και ἐρωτήματος πώς τα ἐγγόνια ἀσπάζονται την εἰδεχθέστερη και πιο κτηνώδη μορφή ὑπάνθρωπης συμπεριφορᾶς και πώς υἱοθετοῦν ἀβασάνιστα [καθολικῶς] ἐμβλήματα μεσ’την ἀντιστροφή τους τη σημασία την ἑρμηνεία τους, ὃταν, ἐδῶ, γεννήθηκε και θεμελιώθηκε ἡ ἒννοια και ἡ ἀξία τοῦ Ἀνθρώπου ὡς Πρόσωπο και Αὐταξία, για την οποία πολεμοῦσαν, βασανίζονταν και πέθαιναν οἱ παπποῦδες τους.

Ο τόπος μας, και σήμερα, σήμερα, καταστρέφεται οἰκονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, εὑρισκόμενος σε μία πρωτοφανή δίνη λαθῶν, παραλείψεων που ὁ χρόνος, ἂρα ἡ Ἱστορία,  θα κρίνει τον ἐσκεμμένο και σκαιό χαρακτήρα τους εἰς βάρος ἑνός ὑπερήφανου λαοῦ.

Τώρα, που ἡ ἐπιβολή τῆς ὑποταγῆς στον ἓνα –ισμό θεσμό ἑσμό, με τέσσερα «πρόσωπα» εἶναι ἀδιέξοδος και μονόδρομος, κι ἂν εἶναι ἁπλῶς θέμα χρημάτων, διάγουμε ὑπερήφανα ὑποτελεῖς… Διανύσαμε μία ἐπώδυνη δεκαετία ἀπροκάλυπτα στυγνῆς «ὑποταγοϋπακοῆς» στους μηχανισμούς τοῦ ΔΝΤ, τῆς ΕΚΤ, τοῦ Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς με κατασταλτικά «Μνημόνια» Χρέους με πτωχευμένες πολιτικές ἀπό φερέφωνα τοῦ οἰκονομικοῦ και πολιτικοῦ συστήματος και κατεστημένου στην Ἑλλάδα.

Με Προεδρικά διατάγματα, διατάξεις, προαπαιτούμενα και μέτρα, συνεχῆ ἐπώδυνα ἀδιέξοδα κυβερνᾶται ἡ χώρα, ἀπό το Hilton… για μία δεκαετία με τούς τοποτηρητές πραίτορες να ἐπιχαίρουν για τη θηλιά των θυμάτων τους αὐτοπροβαλλόμενοι, τουλάχιστον, ὡς θαυματοποιοί για το μέγεθος τῆς σκανδαλώδους ἰδιωτείας, ἰεροσυλίας, ἀσέβειας και άπρέπειας προς τον ἑλληνικό λαό’ μα τα ἲδια ἒπρατταν με τον ἲδιο θαυμαστό ζῆλο και ὃλοι ὃσοι ἀπό Ἡσιόδου ἀρξάμενοι στους Περσικούς Πολέμους ἒπρατταν κατά συνείδηση ἀπό κοινοῦ μετά τῶν βαρβάρων ξωχωρίζοντας ὁ ἓνας και μοναδικός ἱστορικά Ἐφιάλτης μέχρι και τούς Ταγματασφαλῖτες Γερμανοτσολιάδες και τις σύγχρονες νεοελληνικές κυβερνήσεις και ὓπατους ἂρχοντες. Μάλιστα, ἡ ἐφιαλτική για τον Ἑλληνισμό «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν» συνιστᾶ τη μέγιστη σε βάθος χρόνο ἀνθελληνική στάση ἀπό το ἑλληνικό Κοινοβούλιο και την συνασπισμένη προς ξένα συμφέροντα ἑλληνική Κυβέρνηση με ὃποια σύσταση κι ἂν παρατάσσεται.

Ἐπιπλέον, ὁ πρωτοφανής νεοεποικισμός και ὁ πακτωλός χρημάτων που διακινοῦνται γύρω ἀπό τη μετακίνηση, ἐγκατάσταση προσωρινή ἓως και πιο μόνιμη, σε ἀνοικτοῦ ἢ κλειστοῦ τύπου «δομές», χωρίς ἂσυλο, χωρίς ταυτοποίηση, χωρίς χωρίς χωρίς ἀλλά με το προνόμιο τῆς ἀφαίμαξης τοῦ ἲδιου τοῦ λαοῦ που χρηματοδοτεῖ κατά το 67% τα ἒξοδα ὃλου αὐτοῦ του παραλογισμοῦ που ζοῦμε στα νησιά, την ἠπειρωτική χώρα εἶναι μαθηματικά βέβαιο πως θα ὁδηγήσει σε σύγκρουση Πολιτισμῶν ὃπου και ἂν λαμβάνει χῶρα. Μάλιστα, το πιο ἐπίφοβο που ἐνδέχεται με ἲσως περισσή βεβαιότητα να συμβεῖ το ἑπόμενο διάστημα δεν εἶναι ἂλλο ἀπό την περιστολή τῶν Δικαιωμάτων και τῶν Ἐλευθεριῶν, ἒτσι ὃπως με Ἀγῶνες, Θυσίες και μόχθους εἶχαν κατακτηθεῖ, κατοχυρωθεῖ και θεσμοθετηθεῖ στη χώρα. Ἡ ὑφιστάμενη κατάσταση τῆς σύγχρονης πραγματικότητας με την πολυδιαφημισμένη τηλε-ὀργάνωση τῆς κοινωνίας, ὡς ἐναλλακτικό μέσο και μέθοδο ἀντιμετώπισης τῶν ζητημάτων σε ποικίλους τομεῖς που προκύπτουν ἀπό την ἀναγκαιότητα τήρησης τῶν μέτρων προστασίας ἀπό τον κορωναϊό, εἶμαι βέβαιος ὃτι θα ὁδηγήσει σε μορφές διοίκησης, ἐλέγχου και ἐπικοινωνίας που θα καταστήσουν την «κοινωνική ἀπόσταση» σε μία δόκιμη μορφή τηλε-πολιτικῆς και κοινωνικῆς κηδεμονίας. Ἒτσι, με το πρόσχημα τῆς ἀσφάλειας, τῆς προστασίας και τοῦ ἐλέγχου, πάντοτε προς ὂφελος τοῦ λαοῦ ἢ τῶν κοινωνικῶν ὁμάδων, οἱ ἡγεσίες, πια, θα μποροῦν να ἐντέλλονται με μηνύματα, ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο, με ἐφαρμογές στα Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης ἀντί και ὑπό καθιστώντας τη διά ζώσης ἐπικοινωνία, συναλλαγή και διάλογο. Κι ἂν ὁ διάλογος συνιστᾶ την ἀποδεικτική διαφορά ἀνάμεσα στη Δημοκρατία και τα ἀπολυταρχικά πολιτεύματα ἐλλοχεύει, σήμερα, περισσότερο ἀπό ποτέ, ὁ κίνδυνος ἐκφυλισμοῦ, έκμαυλισμοῦ και τρώσεως τῆς Δημοκρατίας από το κυοφορούμενο τεχνολογικό πια ἒκτρωμα τῆς σύγχρονης Τεχνολογίας ἐπικοινωνιῶν.

Μαζί μας, ἒπειτα ἀπό 45 χρόνια, σύσσωμοι οἱ σύγχρονοι Λεωνίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, οἱ Καταδρομεῖς τῆς «Ἐπιχειρήσεως Νίκη», που μόλις προχθές ἐπαναπατρίστηκαν, ἢδη πιά, και με τον τελευταῖο να ἒχουν περάσει στα Ἠλύσια Πεδία, τιμώντας τα Ἲδια, τα Ἰδανικά και τα Ἱερά της Φυλῆς ἀπέναντι στους σύγχρονούς τους Ἑλληνοκύπριους, πια, Ἐφιάλτες που πρόκειται να ὐπογράψουν την πιο ἱταμή συμφωνία Κουϊνσλινγκοφινλανδοποίησης τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἐκκρεμοῦσα ἀπό το 2017, στο ὂνομα τῶν προαναφερθεισῶν ροῶν και πολυσχιδῶν δικτύων και ἀγωγῶν.

75 χρόνια μετά, ἡ Εὐρώπη ἀναζητεῖ Διέξοδο, Ταυτότητα, Ὂραμα και Ἀξίες.

Ἡ σύγχρονη κρίση που μαστίζει την ὑφήλιο πλήττει με πολύ ὑψηλό κόστος, κυρίως, την Εὐρώπη. Ἡ ἒλευση τῆς πανδημίας τοῦ κορωναϊοῦ Covid-19 βρῆκε την Ἢπειρο ἀπροετοίμαστη, νωθρή και, ἰδιαιτέρως στις βόρειες γειτονιές της, ἀλαζονικά ἀτάραχη ἀπέναντι στο νέο, ἀόρατο και ἀναπέντεχα ὓπουλο ἰό. Ἡ εἰκόνα τοῦ πλήγματος στις τέσσερεις ἀπό τις πιο πλούσιες ἐκ τῶν G-7 χωρῶν [ΗΒ, Ἰσπανία, Ἰταλία και Γαλλία] με το Βέλγιο και την Ὀλλανδία να ἀκολουθοῦν, τη Ρωσσία να σαρώνεται και ἐπί δῦο μῆνες ἡ Ἢπειρος να ἒχει κατεβάσει ρολά, καθιζάνοντας την Οἰκονομία της [που οὒτε για την ἐπίλυση τῆς κρίσεως οἱ μη αἱρετοί μηχανισμοί δεν μποροῦν να συμφωνήσουν για την οὐσιαστική ἐπανεκκίνηση τῆς εὐρωπαϊκῆς μηχανῆς κρατώντας ὁμήρους τους πολίτες τῶν κρατῶν μελῶν ὂχι μόνον τῆς Εὐρωζώνης οὒτε και τῆς ΕΕ ἀλλά ὁλοκλήρης τῆς Ἠπείρου, ἀπό τη Γλασκόβη μέχρι και τα Οὐράλια και ἀπό το Τροντχάιμ μέχρι και τη Γαῦδο], σε μία πραγματικότητα που τα σημάδια δείχνουν μία πιο ζοφερῆ εἰκόνα ἀπό την παγκόσμια οἰκονομική κρίση τοῦ 1929 λόγω του κραχ στη Γουόλ Στρητ των ΗΠΑ. Ἂν, μάλιστα, συνυπολογίσουμε τη διασυνδεσιμότητα πια τῶν σχέσεων τῶν χωρῶν ὃλου τοῦ κόσμου, με την καταιγῖδα τοῦ νέου ἰοῦ που πλήττει τις ΗΠΑ και τον μεγαλύτερο κατασκευαστῆ τοῦ κόσμου, την Κίνα, τότε ἡ ἐπίλυση με ἒμφαση στην Ὑγεῖα και την Οἰκονομία προβάλλει πιο ἐπιτακτική ἀπό ποτέ. Μαζί συνεπικουρεῖ και ἡ Συνέργια’ συνέργια τῶν ἀνθρώπων που μποροῦν να συνεισφέρουν στην οἰκοδόμηση μιας κοινωνίας που ἀξίζει να μοιράζεται ἓνα κοινό γνώρισμα με την ἲδια τη γενεσιουργό αίτία αὐτῆς τῆς ἀντιδράσεως. Τη χωρίς στεγανᾶ και σύνορα Συνεργασία για την ἀντιμετώπιση κάθε φυσικῆς ἢ τεχνητῆς ἀπειλῆς, ἀμφισβητήσεως και καταπατήσεως ἀπέναντι στα θεμελιώδη Ἀνθρώπινα Δικαιώματα.

Στο μέτρο, ἐπιπλέον, που ἡ Ρωσσία ἐπιχειρεῖ, για πολλοστή φορά, να καταστήσει αἰσθητή την παρουσία της σε παγκόσμιο ἐπίπεδο, μᾶλλον ὀφείλει στον ἑαυτό της και τους πολῖτες της να ἀναθεωρήσει την εἰκόνα τῆς δύναμης και ἀκόμη ἀκριβέστερα τῆς δυναμικῆς και τῆς στρατηγικῆς της. Μία πρώην παγκόσμια δύναμη μετά την κατάρρευση τῆς ΕΣΣΔ μεταμορφώνεται σε περιφερειακή δύναμη στοιχιζόμενη κατά το δοκοῦν σε λανθασμένη πλευρά και ἐπιδιώκοντας ἐφήμερες συμμαχίες με ὃρους «ἀντί»-δρασης, ἀντιπαλότητας και πάντοτε σε δεύτερο χρόνο ἀσθμαίνοντας για τις ἐξελίξεις, χωρίς κατ’ ἀνάγκη να μπορεῖ να τις προβλέψει προοικονομήσει ἢ ἀκόμη ἀκόμη και δημιουργήσει.

Και ἐπειδή ὁ ρομαντισμός εἶναι λογοτεχνικό και οὐδόλως διπλωματικό κίνημα, ὁ ρεαλισμός και η στρατηγική, δηλαδή το παρόν και το μέλλον ὀφείλουν να καθοδηγοῦν τη σκέψη και τις δράσεις μας. Και προς το παρόν, κινούμαστε ἂν ὂχι κατ’ἀνάγκη ἀντίθετα, πάντως, οὒτε και παράλληλα για πολλοστή φορά στην ἱστορία μας.

Ἡ συστράτευση, μάλιστα, για πρώτη φορά τριῶν πάλαι ποτέ «Αὐτοκρατοριῶν» στη γειτονιά μας [Ρωσσία, Τουρκία και Ἰράν], δείχνει να ἀνατρέπει ὑφιστάμενα μοντέλα συμπεριφορῶν ἐνῶ στο θολό τοπίο τῶν στρατηγικῶν συμμαχιῶν ἡ συμπόρευση αὐτή, ἂν δεν ἑρμηνευθεῖ ὡς ἀντιστάθμισμα στις δράσεις τῶν Δυνάμεων τῆς Ἀτλαντικῆς Συμμαχίας τοῦ ΝΑΤΟ και τῆς ἡγεμονίας τῶν ΗΠΑ στην περιοχή, τότε συνιστᾶ βασική ἀνατροπή δεδομένων και παγιωμένων καταστάσεων κοντά στον αἰῶνα πια, με τους Ρώσσους να ξαναανακατεύουν την τράπουλα κερδίζοντας μία ἒξοδο στα νερά τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου χωρίς στόλο πλοῖα και ὑποδομές που να μποροῦν προς ὣρας να ὑποστηρίξουν κάτι ἀνάμεσα σε μία διέλευση και μία ὀλιγόμηνη παραμονή, χωρίς σταθερή παρουσία στην περιοχή, εἰ μη μόνον μία βάση στο Ταρτούς τῆς πολύπαθης Συρίας. Ἡ δε συμμαχία με το Ἰράν δεν ἀποσκοπεῖ στην «ἒξοδο» τῆς πάλαια ποτέ κραταιᾶς ρωσσικῆς Αὐτοκρατορίας στα ζεστά νερά τοῦ Περσικοῦ Κόλπου οὒτε στην συνακόλουθη ἒξοδο στην Ἀραβική Θάλασσα και τον Ἰνδικό Ὠκεανό παρά φαντάζει ὡς ἀντίδραση στην μονοπωλιακή περιμετρικά τοῦ Κόλπου παρουσία τῶν ΗΠΑ. Ὃ,τι, ὡστόσο, προβάλλει ἒντονα ἀνεπιθύμητο εἶναι αὐτή ἡ συμφωνία και ἡ διάθεση συμπόρευσης τῶν δύο ἰσλαμικῶν κοινωνιῶν, τῆς θεοκρατικῆς τῶν μουλάδων τοῦ Ἰράν και τῆς φθίνουσας κοσμικῆς και αὐξητικῶς ἰσλαμικῆς κοινωνίας τῆς γείτονος. Ἡ πρωτοφανής, μάλιστα, έπεκτασιμότητα τῆς τελευταίας σε περιοχές ὂχι μόνον ὃμορες, ὃπως στο Ἰράκ ἢ τη Συρία ἀλλά ἡ στρατηγικοῦ χαρακτῆρα δράση της στην περιοχή τῆς Ἀφρικῆς, τόσο τῆς Κεντρικῆς/Ἀνατολικῆς ὃσο και τῆς Βόρειας, με τη διαλυμένη Λιβύη, ὀθωμανική κτήση ἓως και το 1911, δείχνει να εἶναι πιο εὐάλωτη, εὒθραυστη και ἀπρόβλεπτα ἀρνητική ὡς προς την ὀριοθέτηση την στόχευση και την ἀποτελεσματικότητά της. Ἡ προϊοῦσα, δε, κατάρρευση τῶν προσδοκιῶν της σε ὃλα τα ἀνοικτά μέτωπά της, κυρίως δε, τῆς κάκιστης οἰκονομικῆς της καταστάσεως τήν καθιστοῦν πιο προβλέψιμη και γι’αὐτό και πιο ἐπικίνδυνη ἀπό ποτέ στη διεκδίκηση τετελεσμένων ἐνεργειῶν εἰς βάρος, για πολλοστή φορά, τοῦ Ἐλληνισμοῦ.

Opera Snapshot_2020-05-08_210620_www.instagram.com

Ἡ συμβολή τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ναυτικοῦ στις Ἐπιχειρήσεις τοῦ Θεάτρου Ἐπιχειρήσεων στην Εὐρώπη και τον Ἀτλαντικό Ὠκεανό

Opera Snapshot_2020-05-08_210853_www.instagram.com

Ἡ φωτογραφία που ἀπεικονίζει την κοπέλα στην ἀκτή τῆς Παραλίας Omaha, ζώνη ἀποβιβάσεως τῶν Ἀμερικανικῶν Δυνάμεων στην περίφημη Ἀπόβαση τῆς Νορμανδίαςλήφθηκε το 1947, τρία χρόνια μετά τις Ἐπιχειρήσεις, με τα κουφάρια των πλοίων στην ἂμπωτη να γεμίζουν το πλάνο, τη σκέψη της και τον ὁρίζοντα.

Opera Snapshot_2020-05-08_210758_www.instagram.com

Οἱ λαοί μας ἀξίζουν και δικαιοῦνται ἓνα πιο εἰρηνικό αὒριο, βασισμένο σε κοινές αξίες και παραδόσεις, θεμελιωμένο στις θυσίες του παρελθόντος προς ὂφελος τῶν ἑπόμενων γενεῶν.

ἡ Ἒξοδος, ἡ Λύση, ὃπως και στις τραγωδίες, ἒρχεται, πάντοτε, στο τέλος.

και περνάει ἀπό το Κέντρο τοῦ Κόσμου, το Αἰγαῖο και την Ἑλλάδα.

Το ὂνομά της – ΕΥΡΩΣΙΑ.

Το τέλος θα ἀργήσει. Ἒχει, ὃμως, ἢδη ἀρχίσει…

Σήμερα, ὃταν στις 12:00, ὣρα Μόσχας, Θα σημάνουν οἱ Καμπάνες για να σημαίνουν, ἐς ἀεί, τη Νίκη, την Εἰρήνη και την Ἐλευθερία, πιστώνοντας «τό εὒδαιμον τό ἐλεύθερον το δέ ἐλεύθερον το εὒψυχον» τοῦ παπποῦ Θουκυδίδη στο Κοινό τῶν Ἀνθρώπων.

 

09 05 2020

 

9η Μαΐου 2017 08

 

H Φιλαρμονική της Π.Α. στη γιορτή για τα 70 χρόνια της νικηφόρας λήξης του Β΄ Π.Π.

Red Army Parade [1945 – English]

Η καθιερωμένη στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία. 09 05 2016. 71 χρόνια, μετά.

The Fallen of World War II

The Fallen of WWII

22 06 1941 – 09 05 1945. Ἡ Ρωσσία στο Ἀνατολικό Μέτωπο

 

 

Ἀθῆνα, 09 05 2020.

This entry was posted in 1941, 1945, 2019, Ἀνθρωπότητα, Ἐπικαιροποίηση, Ἑλλάς, Ἑλληνισμός, Ἣρωες, Ἰαπωνία, Έρευνα, Όπλα, Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Διπλωματία, Δικαιοσύνη, Θέατρο, Ιστορία, Κοινωνία, Οὐκρανία, Παράδοση, Σήμερα, Σαν σήμερα, Σοβιετική Ένωση, Τρομοκρατία and tagged , , . Bookmark the permalink.