Jessica Rabbit

Opera Snapshot_2019-06-19_201045_www.imdb.com.png - JR.png

 

Ἂς το παραδεχθοῦμε’ πρόκειται, ἀδιαμφισβήτητα, για μία ἀπό τις πιο πρωτοποριακές κι ἐμπορικές ταινίες στην ἱστορία τοῦ Κινηματογράφου. Κι ὁ λόγος δεν εἶναι, κατά συνέπεια, μοναδικός. Παρά, ὃπως συμβαίνει στις πλεῖστες τῶν περιπτώσεων πολυδιάστατος και σύνθετος, μα στη σύνθεσή του ἁπλός.

Τι χρειάστηκε, λοιπόν, γι’ αὐτήν την πρωτότυπη κινηματογραφική σύνθεση;

Πρωτίστως, ἡ σύλληψη τοῦ σεναρίου, ὃπου ἐδῶ ἒγκειται και ἡ μοναδικότητά του. Στο ἒργο ἐπιτυγχάνεται για πρώτη φορά, ἂλλωστε και γι’ αὐτό μένει στην Ἱστορία, ἡ σύζευξις δύο κόσμων΄ τῶν ἀνθρώπων και τῶν καρτουν – κινουμένων σχεδίων. Κι ἂν ἀφετηρία και τῶν δύο μορφῶν εἶναι φυσικά ὁ Ἂνθρωπος, ἡ σύμπραξη τής 7ης και τής 9ης Τέχνης καταλαμβάνει τα πρωτεῖα με το συγκεκριμένο ἒργο. Τι, ἐδῶ, ἐμπλέκονται ἐνεργά ὂχι τυχάρπαστοι κι εὐκαιριακοί παῖκτες και κομπάρσοι, μα ἀστέρες πρωτοκλασσάτα ὀνόματα στο χῶρο που ἀνεδείχθησαν κι ἒλαμψαν για να κλέψει την παράσταση ὂχι ὁ εὐρηματικός Μπαγκς Μπάνυ με τον Ἒλμερ τον Σιλβέστρο και τον Τουΐτι οὒτε ὁ σκηνοθέτης Ζεμέκης οὒτε ὁ παραγωγός – καινοτόμος  Σπίλπεργκ μήτε κι ὁ χαρισματικός ἡθοποιός Χόσκινς οὒτε και η φανέλα με το Νο 23 τού μυθοθρυλικοῦ πια Air Jordan, μα μία ἢ μᾶλλον καλύτερα ἡ ἐκθαμβωτική, α λα  «Γυναικάρα με τα κόκκινα» Κιμ Μπέισιντζερ, Jessica Rabbit.

Opera Snapshot_2019-06-26_202423_www.google.gr.png - JR.png

Ἒτσι, ἡ JR δεν εἶναι μόνον το κίνητρο τῶν καρτουν μα και τῶν ἀνθρώπων σε μία εὐφυῆ σύζευξη τῶν δύο κόσμων. Και ἡ μικρή εἶναι, πια, μόνον το πρόσωπο στόχος και σκοπός μαζί κατάκτησης τῶν κύριων χαρακτηριστικῶν τού ἒργου. Πλασμένη σε Η/Υ, με ἐντυπωσιακό παρουσιαστικό, δυναμική ἐμφάνιση, χαρισματικό χαμόγελο, πλούσια σε καμπύλες κι ὂχι ἀφυδατωμένη, θα ἀναδείξει και θα ἀναδειχθεῖ μέσα ἀπό τα φυσικά της χαρίσματα και θα λατρευθεῖ για τα κατακόκκινα μαλλιά της, ὑποδηλωτικό ἐπιδόσεων κι ἀντοχῶν ἡ κώμη της για το modus vivendi της.

Κι ἂν στην ἐξίσωση βάλουμε και τον ὑπερρεαλιστή Andy Warhol με τα τετράπτυχα τῶν ποπ-αρτ πινάκων του, τότε το κάδρο μπροστά μας ξεκαθαρίζει’ ἀρκεῖ να πληροῖ δύο παραμέτρους’ ἡ πρώτη εἶναι το πρόσωπο’ ἡ δεύτερη, το ὑπόβαθρο, το φόντο δηλαδή που με τη σειρά του πλαισιώνοντας τη μορφή τήν διακρίνοντάς την τήν ξεχωρίζει ή την ἀφομοιώνει και την ἐξαφανίζει προς ὃ,τι τήν περιβάλλει. Μα στα κάδρα τοῦ Andy Warhol ἡ χρωματική ἐναλλαγή ἐξασφαλίζει, πάντοτε, τη φωτεινότητα τού ἀπεικονιζόμενου προσώπου.

Ἐδῶ, συμβολικά και η Jessica [πια, με το μικρό της ὂνομα, ἀποκλειστικά] καθίσταται το σύμβολο τής ἐξουσίας. Ἂλλωστε, δεν τής λείπει τίποτα’ τουναντίον, τής ἀρκεῖ και τήν κολακεύει να βρίσκεται στο ἐπίκεντρο τού ἐνδιαφέροντος ὃλων ὃσοι θέλουν να την κάνουν δική τους, κατακτώντας την.

Τούς γοητεύει με τα θέλγητρά της.

Τούς σαγηνεύει με τη θηλυκότητά της.

Τούς ξεμυαλίζει με τον πλοῦτο της.

Ζει, κινεῖται, ἀναπνέει πλούσια, ἐντυπωσιακά, ἑλκυστικά, χλιδάτα ξεπερνώντας το μέτρο’ ὂχι μόνον το δικό της ἀλλά και τῶν κυνηγῶν της. Και αὐτό εἶναι το γενετικό ὑλικό κάθε δράματος’ ἡ ἀνατροπή τοῦ μέτρου’ ὂχι ἁπλῶς τοῦ μετρίου. Γι΄ αὐτό δεν γίνεται, κἂν, κουβέντα. Στην περίπτωση τής Jessica ἡ ὑπέρβαση τού μέτρου δημιουργεῖ το χαρακτῆρα της. Ἐνδεδυμένη το ρόλο τού τέλειου θηλυκοῦ που γοητεύει μα γοητεύεται, κυρίως, να νιώθει τα βλέμματα τῶν ἐν δυνάμει κυνηγῶν-ἐραστῶν της να την καρφώνουν να την ἀγκαλιάζουν να θέλουν να την κατακτήσουν, μαζί ἐκείνη και τα θέλγητρά της. Σ’ αὐτό μοιάζει, ἐπιλεκτικά, ἂν δεν ἒχει αντιγράψει κιόλας την Κίρκη μαζί και τις Σειρῆνες. Τής λείπουν, ὃμως, μόνον μορφές τοῦ ὁμηρικοῦ κύκλου, ὃπως ἡ Καλυψώ και η Πηνελόπη που συμπληρώνουν τα γνωρίσματα χαρίσματα ἀρετές τῆς Γυναίκας.

Ὁμοίως και σαν τη Jessica και ἡ ἐξουσία δεν φροντίζει οὒτε την κάλυψη οὒτε την περίφροντη ἀγκαλιά ἑνός συζύγου-συντρόφου. Ψάχνει και ψάχνεται για ἐφήμερους ἐραστές με ὃρους πελάτη. Το ὂνομά της μόνο στη σκέψη και χωρίς καν τη φαντασία τῶν πολλῶν λειτουργεῖ ἀφροδισιακά ἀκαταμάχητα ἑλκυστικά’ παραδομένοι ἢ καλύτερα ἀφημένοι και ἀφιέμενοι μαζί στις ορέξεις της.

Να γιατί ἡ ἐξουσία ὡς ἒννοια δεν χάνει ποτέ τη σημασία της. Δεν παίρνει σάρκα κι ὁστᾶ οὒτε νοηματοδοτεῖται ἀπό ὃλους ὃσους ἀπευθύνεται’ κατά συνήθεια συμβαίνει ἡ Jessica ἢ ἂλλως το σύνολο τῆς ἐξουσίας να ἀφομοιώνει τούς χρῆστες της κι ἐκεῖνοι, με τη σειρά τους, μεταλλασσόμενοι σε χαμαιλέοντες παίζουν ρόλους ὑποδυόμενοι τους χαρακτῆρες που ὁρίζει ἢ ἀκόμη καλύτερα προσδιορίζει ἡ κυρίαρχη ἐξουσία που ΔΕΝ τοὐς ἀνήκει. Ἁπλῶς, τήν καταχρῶνται για λογαριασμό ἂλλων.

Κομπάρσοι σε ρόλο πρωταγωνιστικό

Εἶναι σύνηθες στην παγκόσμια ἱστορία τοῦ Θεάτρου, πρωτίστως, να διανέμεται και κάποιος ρόλος στο ἐν δυνάμει προσωπικό ἑνός ἒργου που δεν κουβαλάει τις, κυρίως, εὐθύνες τῆς ὑποθέσεως κάθε ἒργου. Ὡστόσο, το συγκεκριμένο προσωπικό κάνει κάτι σπουδαῖο. Μεταφέρει μηνύματα ἢ ἀναπαραγάγει «νέα»’ δηλαδή, πληροφορίες που η συνεισφορά τους εἶναι τόσο σημαντική πολλές φορές κι ἀντιστρόφως ἀνάλογη τοῦ ἑκἀστοτε ρόλου τοῦ συνεργοῦ συμπρωταγωνιστή ἢ ἀλλιῶς κομπάρσου. Ἂς μη μας διαφεύγει βέβαια ὃτι ἡ σημασία τοῦ λήμματος «κομπάρσος» εἶναι ὁ συνεργός΄ ἓνας συνεργός χαμηλότερου χρόνου, συμμετοχῆς, κασέ… Ἡ ἀπόσταση, ὃμως, που χωρίζει τον πρωταγωνιστή ἀπό τον κομπάρσο κρύβεται, μόλις, σε μία ἐλάχιστη λέξη με δύο γράμματα. Στην ἀντιστροφή της ἡ ἐκ ὡς ἐξ, ξεχωρίζει, δηλώνοντας την ἀπόσταση και τη διαφορά, ἂρα, και την ὑπεροχή τοῦ πρώτου ἀπό τον συνεργό-βοηθό. Κι ἐδῶ κάπου ὑπεισέρχεται και ἡ ψευδεπίγραφος αἲσθηση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ρόλου. Ὂχι τῆς καταστάσεως. Τοῦ ρόλου. Και δή τῆς στάσεως ἐπί τῆς θέσεως.

Ἒτσι και στην πολιτική, ἐκεῖνος που προσέρχεται στις κάλπες για ὃσο χρόνο διαρκεῖ ἡ μετάβασή του ἀπό τον δικαστικό ἀντιπρόσωπο στο παραβάν και ἀπό ‘κεῖ στην κάλπη τόσο διαρκεῖ και ἡ δική του αἲσθηση, [προσοχή ἐδῶ, χωρίς αἰδώ], τῆς αὐθαίρετης ὑπαλλαγῆς τῆς θέσεώς του προς την κατάσταση. Και γι’ αὐτό το τόσο μικρό χρονικό διάστημα ἡ πρόσληψη τῆς πραγματικότητος ἀλλοιώνεται διττῶς. Ἡ μεν κυρίαρχη ἐξουσία ἐπιδιώκει  να πείσει εὒκολα και τον τελευταῖο ἐγγεγραμμένο ψηφοφόρο ὃτι συμμετέχει στα κοινά (!!!) ὁ δε πονηρός τελευταῖος φτιάχνει μέχρι και διθυράμβους για τη μεμονωμένη αὐτή δράση του σε σημεῖο ὣστε να πιστεύει ὃτι, πράγματι, ὁ ἲδιος ἀσκεῖ ὂχι ἁπλῶς ἐξουσία ἀλλά ΤΗΝ ἐξουσία και μάλιστα ὃτι εἶναι και κύριος και κυρίαρχος ὁ συστημικά ἀμέτοχος ἀπών ἂπραγος στα κοινά. Μπερδεύοντας τους ὃρους δεν μένει στην ἀφάνεια που συνιστᾶ μία συνειδητή έπιλογή, για ὃποιον τήν ἐπιλέγει ἐνῶ ἐνεργεῖ δρα και πράττει, ἀλλά ἡ εἰκόνα ἡ στιγμιαῖα, μάλιστα, εἰκόνα τῆς κάλπης μεγενθύνεται αὐθαιρέτως στην κατά τα ἂλλα ἀδρανῆ σκέψη του και ταυτίζει ψευδεπίγραφα την ἒννοια τοῦ ψηφοφόρου με ἐκείνην τοῦ πολίτη. Πράγματι, ὁ πολίτης εἶναι κατ’ ἐπιλογήν και ψηφοφόρος’ τουναντίον, ὁ ψηφοφόρος δεν εἶναι οὒτε ἐξ ὁρισμοῦ πολλῶ δε μᾶλλον άναγκαστικά και πολίτης.  Στην πράξη, κιόλας, δύναται να εἶναι και «μη πολίτης», ἀσκούμενος ἰδιώτης, ὂνομα και πράγμα, «ἂπολις», για τους ἀρχαίους Ἓλληνες. Ὃ,τι ξόρκιζαν οἱ ἀρχαῖοι Ἀθηναῖοι τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς παίρνει σ’ἓνα ἂκομψο παιχνίδισμα τοῦ χρόνου την τροπή τῆς εὐτέλειας, τῆς χλεύης, τῆς ἀσημαντότητος τῆς Πολιτικῆς και ὡς Τέχνη και ὡς Πράξη ἀκόμη και ὡς Διαδικασία. Και με αὐτήν την ἀντιστοιχία κατά νου και χρώμενος το πρότυπο μοντέλο του Αndy Warholl χρωματίζει τη  Jessica ἢ ἂλλως την ἐξουσία!!!

 

Και, δυστυχῶς, αὐτός εἶναι ὁ τροφοδότης λογαριασμός της’ ἡ δεξαμενή ἀπ΄ὃπου ἀντλεῖ συνεχῶς πόρους στη μορφή εἲτε του ἀνθρώπινου δυναμικοῦ εἲτε τοῦ πλούτου. Καθορίζοντας ἐξ ἀρχῆς τον δεύτερο χειραγωγεῖ τον πρῶτο ἀπομειώνοντας σταθερά και συστημικά τη δύναμη και την κυριαρχία του ἐνῶ την ἲδια ὣρα ἡ ἲδια ἐπικαρπώνεται τα πολλαπλά ὀφέλη τῆς δράσεώς της.

Στην πιο ἁπλή μορφή ἡ παραπάνω θέση ἐκδηλώνεται ἐμπράκτως και πιστοποιεῖται διαρκῶς στους κομματικούς στρατούς και τα ἐπιτελεῖα τους. Στη χώρα που γεννήθηκε ἡ Δημοκρατία ὂχι μόνον κατ’ ὂνομα ἀλλά και κατ’ ἐφαρμογή τῶν ἀρχῶν τῶν μεγάλων προσωπικοτήτων τοῦ Κλεισθένους και τοῦ Περικλέους, σήμερα, το Πολίτευμα ἐκφυλίζεται ὃταν ἡ δύναμη τοῦ πολίτη και το ἒργο του περνάει μέσα ἀπό κομματικά γραφεῖα, διαδρόμους και στεγανά. Ἂν ὁ Ὂργουελ τρόμαξε τη Δύση με το διακεκριμένο ἒργο του «1984», το αὐτό «1984» ζει και βασιλεύει στην Ἑλλάδα ἀπό ἱδρύσεώς της και ἀπό τῶν ἀλλεπάλληλων «ἐπανιδρύσεων» τοῦ κράτους κάθε φορά που ἡ χώρα διέρχεται και μία κρίση, περιπέτεια, παλινωδία, καταστροφή ἢ και πιο ἁπλά, ἒπειτα ἀπό κάθε ἐκλογική άναμέτρηση. Ἒτσι, ὁ κομματικά ἐλεγχόμενος ψηφοφόρος ἀπολλύει οἰκειοθελῶς την ἒννοια τοῦ πολίτη. Τον βολεύει, ὡστόσο, να χρησιμοποιεῖ την ἰδιότητα αὐτή κατά το δοκοῦν, ὃπως ἂλλωστε το πράττει και ἡ ἐξουσία, ὃταν προκηρύσσονται ἐκλογές.

Μἀλιστα, ὁ ὃρος αὐτός [ἐκλογές] μᾶλλον ἐξακολουθεῖ να χρησιμοποιεῖται με παρωχημένη σημασία. Στην οὐσία, ὑποπτεύομαι ὃτι πιο δόκιμος θα ἦταν ὁ ὂρος μετεπιλογές, ἐφ’ ὃσον ὁ λαός ἐπιλέγει σε δεύτερο χρόνο-ἐπίπεδο ἐκείνους τους ὑποψήφιους που ἒχουν ἢδη ὁριστεῖ κι ἐπιλεγεῖ ἀπό το ἀόρατο ἂρα κι ἀπροσδιόριστο «Σύστημα», που με τη σειρά του τούς ἐμφανίζει ὡς ἐκλεκτούς τοῦ δυναμικοῦ τῶν ψηφοφόρων του. Κατά συνέπεια, ὁ ψηφοφόρος ὂχι ἁπλῶς δεν ἐκλέγει ἀλλά οὒτε και ἡ ἐπιλογή του ἀνήκει. Ἐπειδή, ὃμως, του ἀνήκει ἡ ψῆφος τού παραχωρεῖται ἀφοῦ ἒχει, πρωτίστως, ἐκχωρήσει το δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας σκέψεως, συνειδήσεως, βουλήσεως κι ἐκφράσεως το δίλεπτο τῆς παραπάνω διαδρομῆς [πιστοποίηση, παραβάν, κάλπη] δρᾶ ὡς αὐτόβουλα ἑτερόδουλος. Ὁ κυρίαρχος… Μεταβαλλόμενος, μάλιστα, σε μεταπράτη ἂλλων ἰδεῶν, πολιτικῶν, συμβόλων και τέλος, προσώπων.

Opera Snapshot_2019-06-26_153943_www.facebook.com.png

Στην Ἑλλάδα ἡ σειρά διαβάζεται ἀντίστροφα, στο βαθμό που ἀπό καιρό ἡ ἐλληνική κοινωνία ἒχει ἀπολέσει, ἀφ’ ἑαυτῆς, να διαλέγεται με και για Ἰδέες, να οἰκοδομεῖ σχέσεις Πολιτείας και Πολίτη, να ὑψώνει Σύμβολα ἀλλά στηρίζει προσωποπαγῆ κόμματα, δείχνοντας ἐμπιστοσύνη και περιβάλλοντας με κῦρος ἀνύπαρκτα ὀνόματα, χυδαῖες συμπεριφορές, οὐτιδανές πολιτικές με περιβεβλημένους με τις «εὐλογίες» ἑνός ἀποτελεσματικοῦ μηχανισμοῦ προπαγανδιστικῆς διαφημίσεως, λέγε με Marketing, τοῦ ἲδιου νεποτισμοῦ τῆς ἐλέω οἰκογενείας αὐτόκλητης ἢ και διά προσκλήσεως διαδοχῆς και τῶν κομμισαρίων τῶν κομμουνιστικῶν μαζί και τῶν ἀρχηγῶν-«διοικητῶν» τῶν πιο μελανῶν κομμάτων, παρατάξεων, συναθροισθέντων μηχανισμῶν που ὑφαρπάζουν το μοναδικό ὃπλο τῶν πολιτῶν στη Δημοκρατία μα που τό ἐξαγοράζουν τόσο ἁπλά και ἁπαλά, σχεδόν θα ἒλεγε κάποιος ὃτι τούς χαρίζουν την ἐξουσία τους οἱ γαλαντόμοι ψηφοφόροι ὡς Μεταπράτες, ὡσάν να τή χάριζαν. Μα στην πράξη κάνουν κάτι χειρότερο’ δεν τή χαρίζουν, ἐπειδή γνωρίζουν ὃτι δεν τοὐς ἀνήκει’ κι ἀφοῦ δεν τούς ἀνήκει και δεν μποροῦν να την οἰκειοποιηθοῦν, γιατί ἒχει κόστος, την πωλοῦν ὃσο ὃσο, με ἀνταλλάγματα φθηνά, χαμερπῆ και ἰδιωτικά. Ὡς τους ἑαυτούς των, ἰδιῶτες. Καθώς πιο πέρα, στον ὁρίζοντα δεν φθάνει οὒτε το μάτι οὒτε και το βλέμμα τους. Κοντόφθαλμοι, φθηνοί ψηφοφόροι, μεταπράτες ἀλλά στην ψευδαίσθησή τους, δημοκράτες, δημοπραττοῦν, εὐκαιριακά, την ψῆφο τους, σε ὃποιον θα μειοδοτήσει ὃσο κι αύτοί για ἐκεῖνον, σε μία ἀνίερα σιωπηλή συμμαχία ἀπατεώνων, χωρίς προσωπικότητα χωρίς χαρακτῆρα χωρίς ψυχή μα, κυρίως, χωρίς νόημα μορφοποιώντας ἓνα πολύ πολύ πολύ βραχύβιο παρών, ἀνυποψίαστο μέλλον και ἀστόχαστο παρελθόν.

Opera Snapshot_2019-06-26_203133_www.google.gr.png - JR

Ἡ ἐκθαμβωτική Φιλιππινέζα Catriona Gray, ως Miss Universe 2018, με ἓνα φόρεμα ταυτόσημο τῆς ἐκρηκτικότητος τῶν ἡφαιστείων τῆς πατρίδος της. Σαν την ἲδια!!! Ἡ προσωποποιημένη Jessica…

Κυνηγώντας ὁ καθένας τη δική του Jessica. Χρωματίζοντας τη δική του ἐξουσία, Μορφοποιώντας το μέλλον του εὖ ἢ φεῦ…

jessica 1

Ἡ ποπ-αρτ παραλλαγή τῆς Jessica Rabbit, χρωματίζοντας τις προσωπικές πολιτικές ἐπιλογές

jessica 2

με τη μορφή του καθενός να ξεχωρίζει ἢ και να χάνεται στην Ἐξουσία. 

 

Ἀθῆνα, 01 07 2019

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in 2019, Κατηγοριοποίηση and tagged . Bookmark the permalink.