«’Αριστοτέλης Ὠνάσης. Τα θέλω ὃλα»

02.jpg

«Τα θέλω ὃλα».

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ὁλοκληρωμένη πρόταση. Μπορεῖ, βέβαια, να τής λείπει το Υποκείμενο, μα ὡς γνωστόν τα «εὐκόλως ἐννοούμενα» παραλείπονται’ ἒτσι, κι ἐν προκειμένω, ἐδῶ ἀπουσιάζει το «ἐγώ», ἀφοῦ, ἂλλωστε, στο α΄και β΄ πρόσωπο ἑνικοπληθυντικοῦ τα ὂρια τού προσώπου εἶναι παραλείψιμα.

Στην οὐσία της, πια, ἡ πρόταση φανερώνει πρόδηλα μια κατάφαση’ Κατάφαση οὐσίας. Πρόθεση και διάθεση μαζί, προδιάθεση στο σχέδιο ἀποφασιστικότητα στην ἐκτέλεση και την πράξη. Πυγμή στο χαρακτήρα. Τρεις βασικοί πυλῶνες μιας ἀκέραιας ἀκλόνητης και ἀνυποχώρητης ἂσκησης δυνάμεως ἀρραγοῦς ἀδιάλειπτης δυναστικῆς.

Μία Στάση Ζωῆς που καθώριζε τα ὃρια τῆς Συμπεριφορᾶς, τους σχεδιασμούς τῶν κινήσεων στη σκακιέρα τῆς ζωῆς ἑνός μεγιστάνα. Ἂρα, ἑνός ἀνθρώπου και μιας προσωπικότητας που ὑπερέβαινε, συνεχῶς, τα ὃρια τοῦ Μέτρου ἑνός ἢ κάθε μέσου ἀνθρώπου.

Κατακτητικός, ἂπληστος και ἀπλησίαστος μαζί. Ἐπινοητικός, ρηξικέλευθος, ὁραματιστής. Τυχοδιώκτης, ἐριστικός, ἀρχομανής.

Κάποια ἐπίθετα που χρωματίζουν το πέρασμά του. Ὂχι, ὃμως, ἐπιπόλαιος εὒκολος ἢ και ψεύτικος. Χαρακτήρας και προσωπικότητα δυναμική, ἐπιβλητική, ζωντανή μα, κυρίως, αύθεντική σε ὃλο το φάσμα τῶν συναναστροφῶν του. Μάλιστα, δε, τῶν κατακτήσεών του. Και ἦταν τέτοια ἡ δυναμική τῶν κατακτήσεών του ὣστε σύν τῷ χρόνῳ κατέληξε σε μια φυσική κατάστασή του. Λέγεται ἐμμονή και στην πράξη και την ἐκδήλωσή της εἶναι ἀθέατη’ ὃπως και ἡ ὑπεροχή, πριν βρει την ἒκφρασή της στην ἀπλῆ ἐκδοχή τῆς ἀγορᾶς κατοχῆς προβολῆς κι ἐπιδείξεως πραγμάτων, ἀγαθῶν ἢ και άνθρώπων.

Τι, στην πρώτη περίπτωση, τῶν πραγμάτων ἡ κατοχή συνεπάγεται τη χρήση και την ἀξιοποίηση ἢ και την ἐκμετάλλευσή τους ἀπό τον ἰδιοκτήτη-χρήστη. Μα το ζήτημα, ἐδῶ, εἶναι πως ἡ ἲδια πορεία κατά γράμμα ἀκολουθήθηκε, ὂχι τυχαῖα, και για τους ἀνθρώπους ὂχι που τόν περιστείχιζαν ὡς διοικητικό προσωπικό, μα για ὃλους και δή, για ὃλες ὃσες προσέγγιζε πλησίαζε ἐπιθυμοῦσε να τις ἀποκτήσει, ἒχοντας πρωτίστως, με τη γοητεία του και τον γαλαντόμο τρόπο ζωῆς του κατακτήσει.

Σε μία ἀκολουθία, γραμμική, προβλεπόμενη κοινός παρονομαστής τῆς ὓπαρξής του ἒγινε ἡ ἀπόκτηση. Στη θέση τῆς γενικῆς πια ἀντικειμενικῆς ἡ ἀπόκτηση πλούτου δόξας ἱσχύος και για να κλείσει το τέλειο σχῆμα τοῦ τετραγώνου, γυναικῶν. Και αν τα τρία πρῶτα συνιστοῦν ἢ γεννοῦν τον σεβασμό, το τελευταῖο ξυπνᾶ το θαυμασμό. Σεβασμό ἀπό τους κύκλους του οἰκονομικοῦ και ἐπιχειρηματικοῦ περιβάλλοντος του που μετέπειτα ἡ ἀναγωγή του περιελάμβανε τα πεδία τῆς Πολιτικῆς και τοῦ Πολιτισμοῦ ἀπό το ὡραῖο φύλο που ἐκεῖνος ἐπέλεγε. Μονοδιάστατα.

Και θα κλείσει το τρίπτυχο με το φόβο. Πρόσωπο κύρους και μαζί ἐμπνευστής σεβασμοῦ,  θαυμασμοῦ και φόβου για ὃλους ὃσους δεν ἒφτανε ἢ ὑποκλίνονταν ἐνώπιόν του εἲτε ἀπό σεβασμό εἲτε ἀπό θαυμασμό. Φόβος και δέος για τη σκληρότητα και το ἂκαμπτο τῶν ἀποφάσεών και του χαρακτῆρος του. Προς ὃλους. Μέσα κι ἒξω ἀπ’ την ὀπτική του. Μέσα κι ἒξω ἀπ’ τα συμφέροντά του. Μέσα κι ἒξω ἀπ’ την οἰκογένειά του.

Ὃλα ἐφ’ ὃσον ἐξαγοράζονται, καταλήγουν προσβάσιμα. Ἂρα, δικά του.

Ἀκόμη και τα ἒμψυχα. Οἱ ἂνθρωποι που τον περιέβαλλαν ἀπαιτοῦσαν πρόσβαση στον Ἀρίστο ἢ τον Τέλη, ἀναλόγως τῆς οἰκειότητος, που ὁ ἲδιος τήν ὣριζε. Ἒτσι, δημιούργησε ἐντάσεις, ζήλιες, φθόνους, προστριβές ἲντριγκες μέσα κι ἒξω ἀπό την οἰκογένειά του, λειτουργώντας δυναστικά. Ἂν το  ὃλον σ’ ἓνα ἀγαθό εἶναι ἡ κατοχή και ἡ χρήση του, στον ἂνθρωπο εἶναι ὁ ἒλεγχος. Ἀφαιρώντας ἀπό τις συναναστροφές του τον ἒλεγχο τῶν ὑπάρξεών των, τίς ὑποβίβαζε σε ζωή. Οἱ γύρω του ἒχτιζαν ὑπάρξεις και δίπλα του μετασχηματίζονταν σε ζωές. Ζοῦσαν ὡς πρόσωπα και μονάδες και δίπλα του ζοῦσαν στη σκιά του ὡς συνοδοί του ἑνός. Κι αὐτό, βαθμιαῖα, τούς ἀπομείωνε, τούς ἀπομυζοῦσε, τούς μείωνε και τούς μίκρυνε’ τούς συνέτριβε.

Ὃπως και τον ἲδιο. Ἡ μοιραῖα πτήση τοῦ γιου του, Ἀλέξανδρου. Ἡ ἀρχή τοῦ τέλους, με ὃρους καθαρά βιολογικούς για τον Ἀριστοτέλη Ὠνάση.

Οἱ γύρω του ὑπῆρχαν, ἒπαιρναν σχῆμα και μορφή στο βαθμό και το μέτρο που ταυτίζονταν με τις δικές του φιλοδοξίες, ἐπιδιώξεις και σχεδιασμούς. Ἡ σύγκρουση ὡς τρόπος και στάση ζωῆς ὃσο τόν τροφοδοτοῦσε ὡς κίνητρο κι ἐλατήριο στις συναλλαγές του, τόσο τόν ἐξερέθιζε στην ταπείνωση ὡς και την ὁλοκληρωτική ἐξαφάνισή τους, ἡ καθολική ὑποταγή στο ἀμείλικτα κυρίαρχο προσωπικό του θεμέλιο’ την κυριαρχία.

1.jpg

Τίνα Λιβανοῦ, Μαρία Κάλλας και Τζάκυ Κέννεντυ Ὠνάση.

Τίνα, Ἀλέξανδρος και Χριστίνα.

Κοινός παρονομαστής, ἡ πρώτη του σύζυγος και μητέρα τῶν δύο παιδιῶν του’ ἡ πρώτη που θα τόν χωρίσει χωρίς να ζητήσει τίποτα πέρα ἀπό την κηδεμονία και ἀνατροφή τῶν παιδιῶν τους’ κι ἐκείνη που θα παντρευθεῖ τον σύζυγο τῆς μόλις θανούσης ἀδελφῆς της. Κι ἂν αὐτὀ ἀπό μόνο του ὑπερβαίνει το μέτρο τῆς συγγένειας, το πρόσωπο τοῦ νέου συζύγου της δεν εἶναι ἂλλο ἀπό τον πιο μισητό ἐχθρό και πρώην φίλο του, Σταῦρο Νιάρχο, κατ’ ὂνομα. Οἱ δυο τους, ἃμα τῇ ἐπαύριον τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα ἀποτελέσουν ἓνα μοναδικό δίδυμο ἐπιχειρηματικότητας, ὁραματισμοῦ, στρατηγικῆς συνιστώντας προσωπικότητες παγκόσμιας ἐμβέλειας και ἀναγνωρισιμότητας. Μα, ὃταν στο βάθρο πρέπει να εἶναι μόνον ἓνας, στη σκέψη του Α.Ω. δεν ὑπῆρχε χῶρος για δύο. Οὒτε ἀμφιβολία οὒτε ἐπιλογή οὒτε αἲρεση.

Τού ἀνῆκε ἡ πρώτη θέση, ἡ πρωτοκαθεδρία, ἡ ὑπεροχή, ἡ διαφορά, ἡ κατάκτηση.

c69e3e_5107_fasoylis_matsoyka_11102019

Στις ζωἐς, τις ὑπάρξεις και της καρδιές ὃλων ὃσων ἀγόραζε, ἢλεγχε, γοήτευε’ ἀπό τους ὑπαλλήλους του μέχρι και τα παιδιά του. Και ἀπό τις ἑταιρεῖες του μέχρι και τις γυναῖκες τῶν συνεταίρων του. Κι ἀπό τις ἐρωμένες του μέχρι και τις γυναῖκες-σύμβολα τῆς ζωῆς του.

Στην Τίνα Λιβανοῦ ὁ ἐφοπλιστικός κόσμος που μεσουρανεῖ στα πέλαγα και τους ὠκεανούς τοῦ πλανήτη. Στην Κάλλας το ὁμοειδές του πρωτείου στον Πολιτισμό και στην Τζάκυ ὁ μεγαλοϊδεατισμός και ἡ ἡγεμονική κυριαρχία τῶν ΗΠΑ. Ἒχοντας την πρώην, μόλις, Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, εἶχε τις ΗΠΑ. Συνάπτοντας ἐρωτική σχέση με την Τζάκυ, γαμο@σε τις ΗΠΑ, ὃπως με την Τίνα την ἑλιτίστικη ἀριστοκρατική καταγωγή της και με την Κάλλας το ἂχαρο και μικροαστικό παρελθόν της.

Ὃλα ὑπό ἒλεγχο. Ὃλα ὑπό κηδεμονία. Ὃλα ὑπό ἐνός ἀνδρός ἀρχή.

«’Αριστοτέλης Ὠνάσης. Τα θέλω ὃλα».

Μία παράσταση σταθμός για τα ἑλληνικά θεατρικά πράγματα.

Γιατί καταπιάνεται με μία ὑπερβατική τοῦ μέτρου προσωπικότητα.

Γιατί την κατέτμησε ψυχολογικά σε τέτοιο βαθμό ὣστε ἡ ἐπανασύνθεσή της καθίσταται οἰκεῖα.

Γιατί για να καταδειχθεῖ χρειάστηκε να ἀναβιβαστοῦν ὃλες οἱ μορφές τῶν προσώπων και τῶν χαρακτήρων που τον πλαισίωναν.

Για τη μορφοποιητική Τέχνη που λέγεται Θέατρον.

Για το πλέγμα τῆς ζωῆς σαν τον κυματισμό. Συνεχής κίνηση μπρος-πίσω, σε μία διαδρομή του χρόνου ἀπό ἀκύμαντη μέχρι και πολυκύμαντη, δοσμένη σ’ ἓνα ἐνοποιητικά πλεγμένο περιβάλλον σκηνοθεσίας.

Για την πλαστικότητα, την ευλυγισία και την ἰκμάδα τῶν προσώπων ἐπί σκηνῆς.

Για το ὑποκριτικό μεγαλεῖο τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς παράστασης.

Για τα ἀφαιρετικά σκηνικά τοῦ ἒργου που ἒντυσαν με τον μινιμαλισμό τους τον Μῦθο τοῦ ἀνδρός.

Για τη μουσική ἐπένδυση που συλλειτουργοῦσε ἰσότιμα ἐπί τῆς δομῆς τοῦ ἒργου.

Για το χῶρο που φιλοξένησε την παράσταση, ὃπου ἡ Παλλάς Ἀθηνᾶ λειτουργεῖ ὡς προστάτις ὂχι μόνον τῆς πόλεως μα και λόγω τῆς Σοφίας και τῶν ἒργων της προβάλλει ὡς χορηγός και φιλόξενος οἰκοδεσπότης τοῦ χώρου.

Για το χῶρο, ὃπου ἐκεῖ, μικρός δυναμικός και ρωμαλέος, κυνηγώντας τη δόξα και τη φήμη, μπορῶ να πω με βεβαιότητα ὃτι ἢμουν και ‘γω ἐκεῖ, στον Σκορπιό, στο ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας. Στον Σκορπιό τοῦ Παραδείσου, τοῦ καταφυγίου και τῆς ξεγνοιασιᾶς.

Μέτοχος και τοῦ Σχολείου μαζί και τῆς ρήσεως

«Τα θέλω ὃλα ἢ τίποτα»

Ἂλλως, λατινιστί, «Aut nihil aut Caesar».

 

Ἀθῆνα, 13 01 2020

This entry was posted in 2020, Ἑλλάς, Ἑλληνισμός, Ασφάλεια, Αμερική, Βόρειος Αμερική, Βιβλίο, Διπλωματία, Επιχειρήσεις, Επικοινωνία, Εφημερίδες, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Θέατρο, Ιστορία, Ιταλία, Ιανουάριος, Κριτική Θεάτρου, Κοινωνία, Λιμάνια, Λογοτεχνία, ΜΜΕ, Μεταφορές, Μεγάλη Βρετανία, Μικρασιατική Καταστροφή, Μονακό, Ντοκυμαντέρ, Νότιος Αμερική, Ναυτιλία, Οικονομία, Προσωπικότητες, Παράδοση, Παιδεία, Πολιτισμός, Πολιτική, Τράπεζες, Υποδομές, Ψυχρός Πόλεμος and tagged . Bookmark the permalink.