Καλησπέρα και … Ἀντίο

 

Και φυσικά ὁ λόγος για τους Βρετανούς, με την εἰσαγωγική προσφώνηση του δικοῦ μας αοἰδοῦ Βασίλη Καρρᾶ να ξεχωρίζει, ἀκολουθώντας βαθμιαῖα τα βήματα ἑνός νυκτερινοῦ κέντρου.

Πρῶτον: Ξέρεις ποιον πας ν’ἀκούσεις. Ἀπό σχεδόν μονόπρακτο μέχρι σχήματα, κι ἐδῶ ἀπο λιτά ἓως και ὑπερπαραγωγές. Ὑπολανθάνοντας, εὐλόγως, ὁ χῶρος, το “πού”.

Δεύτερον: Ξέρεις με ποιον θα πας. Ξέμπαρκος, μπακούρι, ἂγνωστος, συνοδός, φίλος, σε με ἢ και ἂνευ σχέσεως, συμβιωτικῆς συγγενικῆς ἢ ὃ,τι δεν περιλαμβάνεται παραπάνω.

Τρίτον: Ξέρεις με ποια διάθεση πας. Να περάσεις ὃμορφα. Να ξεδώσεις. Μα, κυρίως, να εἶσαι και να βρεις τον ἑαυτό σου. Να δώσεις ὃ,τι καλύτερο ἒχεις και να δοθεῖς σ’ ἓνα πρόγραμμα ἰκανό να σε ὁδηγήσει σ’ ἐσένα, συγκινώντας σε, ὣστε να ξεδιπλώσεις πτυχές σου ἀπό γνωστές μέχρι κι ἀπροσπέλαστες, μα με κοινό γνώμονα να εἶσαι ὁ ἑαυτός σου.

Τέταρτον: Ξέρεις και ὃτι θα φύγεις.

Και σε ὃλη αὐτή τη διαδικασία ἓνα πράγμα ἢ ἀκόμη καλύτερα μία κατάσταση εἶναι ἀπό σχετικά ἓως και ἀπόλυτα ἂγνωστη’

[το] Πέμπτον ἀπαριθμώντας το, η πεμπτουσία τού πράγματος εἶναι το πώς θα φύγεις. Και τότε, θα δώσεις και θα πάρει ἀξία ὃλη ἡ βραδιά.

Ἒτσι, ἡ πεμπτουσία εἶναι ὁ τρόπος που θα διαχειριστεῖς το περιβάλλον σου’ τις συνθῆκες και το πλαίσιο της ψυχαγωγίας σου. Ἀκολουθώντας, μάλιστα, την καταληκτική ρήση στην «Ποιητική» τοῦ παπποῦ Ἀριστοτέλους, ἀξίζει ὃταν ὁδηγεῖ στην καθαρτήρια λύτρωση στην ἐξισορρόπηση και ἂνοδο τῆς προσωπικῆς σου ψυχοπνευματικῆς κλίμακας σε νέα ὓψη, δεδομένα θέσεις και θεάσεις. Τοῦ κόσμου και τοῦ ἑαυτοῦ σου.

Μα, ἂν ἀλλάξω τον κόσμο με το ἰσοδύναμο λῆμμα “οἱ Ἂλλοι”, τότε, στον συνταγματικό ἂξονα το σχῆμα “Ἂλλοι” “Ἑαυτός” ἐνέχει κι ἓνα Κόστος και συνιστᾶ ἓνα κλάσμα, με το ἀποτέλεσμά του να διαφοποιεῖται ἀπό κάθε ἐναλλαγή ἀνάμεσα στους ὃρους τού ἀριθμητῆ και τού παρονομαστῆ.

Κι ἂν ἒχεις κουραστεῆ ἢ, τουλάχιστον, ἂν ἒτσι αἰσθάνεσαι ὃτι κουράστηκες να δίνεις μόνον ἢ και να σού δίνονται λιγότερο οἱ ἂλλοι, τότε συστρέφεσαι στον ἑαυτό σου, ἀλλάζοντας τις προτεραιότητές σου’ τώρα, προηγεῖσαι ἐσύ. Ἡγεῖσαι μπροστά ἀναλαμβάνοντας τη διακινδύνευση τῶν ἐπιλογῶν σου ἃμα και την εὐθύνη τῶν πράξεων, τῶν παραλείψεων ἢ και τής ἓως τοῦδε ἀδράνειάς σου. Ὃ,τι χρέωνες μέχρι τώρα στους “Ἂλλους” και τον κακό ἑαυτό σου, πια, ἀνατρέπεται. Βγαίνεις για να βρεις τον ἑαυτό σου και χρειάζεσαι χρόνο [με ὃρους Οἰκονομίας λέγεται “πίστωση”, πίστωση χρόνου], δείχνοντας να ἐμπιστεύεσαι με περισσό θάρρος αὐτόν τον πανδαμάτορα’ το χρόνο. Πιστεύοντας ὃτι πλέον θα λειτουργήσει ὑπέρ σου, για λογαριασμό σου ἐνῶ μέχρι τώρα σού γύριζε την πλάτη. Και σε αὐτήν την placebo κατάσταση το ζητούμενο εἶναι ἡ αὐτοκυριαρχία και ὁ αὐτοέλεγχος τῆς ζωῆς σου, ὑπό με και για τους δικούς σου ὃρους.

Κάπως ἒτσι, πόσες σχέσεις ἒχουν χτιστεῖ, διαλυθεῖ, ἀνατραπεῖ μέσα στο σχῆμα τῆς νύκτας ἑνός κέντρου’ με ἢ και χωρίς μέθη’ με και ἢ χωρίς παρέα’ με ἢ και χωρίς τον ἑαυτό του. Ἀλλά, με τη μουσική, τα φῶτα, τα ἀρώματα, τα “σχήματα” να δίνουν μορφή στην ἐπιλογή σου.

Σαραντεπτά χρόνια μετά, δύο διάδοχοι αἰῶνες και ἰσάριθμες χιλιετίες χρειάστηκαν για να βγει ὁ ἓνας ἀπό την παρέα τῶν εἰκοσιοκτώ για να βρει τον ἑαυτό του, ὣστε να ἐπαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές του και να ἱεραρχήσει τα θέλω του. Σεβαστό δικαίωμα, ἐπιθυμία και ἐπιλογή.

Ἀπό ἀπόψε, στις 23:00, στην ἐκπνοή τοῦ Ἰανοῦ, με την ἀμφιπρόσωπη μορφή τῶν Ρωμαίων, ἡ Βρετανία μπαίνοντας σε μία περίοδο πίστωσης χρόνου μέχρι και τον τρέχοντα Δεκέμβριο, ἀποχεραιτᾶ την Εὐρωπαϊκή Ἒνωση τῶν 28 ἑταίρων, με το πολυπόθητο και δις ἐπιβεβαιωμένο με τη θέληση της πλειοψηφίας τῶν κατοίκων τοῦ «Νησιού» Brexit, ἀνοίγοντας ἓνα νέο κεφάλαιο στη δική της μα και την παγκόσμια Ἱστορία.

Ἡ νέα χιλιετία και ὁ ἐπερχόμενος Ἰανός θα ἀποδείξει την ἀξία τῆς ἐπιλογῆς. Μέχρι τότε, δεν μπορῶ παρά να συμμεριστῶ, εἶναι ἀλήθεια, με αἰσθήματα ἀλληλεγγύης τη ρητορική τοῦ Βρετανοῦ Εὐρωβουλευτῆ Φάρατζ, με τις κυματίζουσες Union Jack σημαιοῦλες και τα χαμόγελα, ἐνῶ δεν μπορῶ παρά να μειδιῶ με τo σκωτσέζικo τραγουδάκι Auld lang syne!!! με προεξάρχουσα την Ούρσουλανα παρακολουθεῖ ἀμέτοχα οὐδέτερη και τους γλυκανάλατους Εὐρωπαίους Εὐρωβουλευτές να κλαῖνε και να ὀδύρονται, να ἀγκαλιάζονται και να γλυκομιλᾶνε ὡσάν βαριοκακόμοιρες μοιρολογίστρες για την “ἡρωϊκή” ἒξοδο ἑνός λαοῦ ἀπό τον βρόγχο ἑνός πνίγοντος κι ἃμα πνιγηροῦ μηχανισμοῦ, ψάχνοντας και διεκδικώντας το “χῶρο” της.

Το κλείσιμο το ἀφήνω και το δανείζομαι ἀπό τη μορφή τοῦ Βασίλη Καρρᾶ σε δίδυμο με τον Γιώργο Μαργαρίτη, ἐκεῖ λίγο πριν από τις 23:00, ἀπόψε, στις 31 Ιανοταρίου 2020, που τα σύνορα ξανα-κλείνουν…. σαν τα Μαύρα Μεσάνυχτα…

 

«Πείτε της  ότι

‘Απ’το Βορρά μέχρι το Νότο

Κάνω ἓνα τσιγάρο και φεύγω, γιατί,

Ἐπιλογή μου

Ἒχω ἀνάγκη να βγω

Στους δρόμους του πουθενά.

 

 

Και μαζί κι ἀπό μᾶς, ὃλους ἐμᾶς, 

«Καλησπέρα και … Ἀντίο«

 

Brexit: UK leaves the European Union – BBC News

Ἡ ἓως τοῦδε ἀρθρογραφία μου με θέμα το Brexit. 

Δρόμοι τοῦ Πουθενᾶ

 

 

 

 

Αθήνα, 31 01 2020

This entry was posted in 1973, 2020, Ὑποδομές, Brexit, Ασφάλεια, Βρυξέλλες, Δημοψήφισμα, Διπλωματία, Δικαιοσύνη, Ευρώπη, Εκλογές, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιστορία, Ιανουάριος, Κοινωνία, Οικονομία, Προσωπικότητες, Παράδοση, Πολιτισμός, Πολιτική, Σύμβολα, Σήμερα, Σαν σήμερα, Τηλεόραση, Φιλοσοφία, Ψυχρός Πόλεμος and tagged , , . Bookmark the permalink.