Σύμβολα

Moby Dickick

Για ἐμᾶς τους Ἓλληνες δεν χρειάζεται να πᾶμε πολύ μακριά. Στην πραγματικότητα, μάς ἀρκεῖ να στραφοῦμε στο βουνό τῶν θεῶν, τον Ὂλυμπο, για να ἀναγνωρίσουμε την ἀξία του. Ἀξία που ὑπαγορεύεται τόσο από τη γεωγραφική του θέση ὃσο και ἀπό το ρόλο του ὡς ἓδρα. Στη Μακεδονία, ἡ ὑψηλότερη κορυφή στη νότια χερσόνησο τοῦ Αἲμου ἀτενίζοντας ἀπό τη μία πλευρά τις πεδιάδες τῆς Θεσσαλίας και τῆς Μακεδονίας και ἀπό την ἂλλη ἀγναντεύοντας τα γαλανά νερά τοῦ Αιγαίου, λάμπει με το φυσικό του μέγεθος, ὃγκο και κάλλος. Γι’αὐτό, μάλιστα, κι ἐπελέγη ὡς ἡ κατοικία τῶν θεῶν.

Σύμβολο ἑνός λαοῦ με ὑποσύμβολα τις ἰδιότητες τῶν ἐνοίκων του. Ἀπό τον πατέρα Δία μέχρι και τους ὑπόλοιπους ἒντεκα [ἂλλωστε, και “Οἱ 11 ἦταν ὑπέροχοι”] καθώς δεν μπαίνουν μα οὒτε και χωροῦν στην ἲδια ἰσοϋψῆ γραμμή με τον ἓναν, πραγματώντας το δεύτερο σκέλος “… και ὃλοι για ἓναν” στο βαθμό που ὁ ἓνας παίζει για τον ἑαυτό του, ἀποκλειστικά, και μόνον.

Opera Snapshot_2020-03-12_142149_www.google.gr

Σύμβολο κι ο Μόμπυ Ντικ

  • για τη φύση του’ το μέγεθος τον ὂγκο και ἐν γένει το μεγαλεῖο του τόν καθιστοῦν το μεγαλύτερο ἒμβιο πλάσμα ἐπί Γης!
  • για την ἰδιαιτερότητά του, λευκός, αλμπίνος φυσητήρας κατά τοῦ εἲδους την ὀνομασία του,
  • για τη σχέση του με τους κυνηγούς του’ μοναδική, μα, για τον ἓναν ἀμφίδρομα ἀποκλειστική’ τόσο ὣστε ὁ ἓνας δεν “ὑπάρχει” χωρίς τον ἂλλο,
  • για τον πλοίαρχο που διοικεῖ ἓνα πλοῖο’ και ἀπό τῆς ἀγγλικῆς θαλασσοκρατίας το ρητό “Captain’s word is law”, ἑλληνιστί ἀποδιδόμενο “Ὁ λόγος τοῦ καπετάνιου εἶναι νόμος”, ἡ πειθαρχία ὁ σεβασμός κι ἡ ὑπακοή στις ὑποδείξεις ἐντολές ρητές διαταγές τοῦ πλοιάρχου ἀποτελοῦν μονόδρομο για το πλήρωμά του,
  • για τον πλοίαρχο Άχαμπ που με την προσωπικότητά του ἀναδυόμενη ὡσάν τον Moby μέσα ἀπό τις πληγές, τις ἐπιθυμίες, την παρορμητική ζωώδη ἐκδικητικότητά του δημιουργεῖ ἓναν μῦθο, ξεπερνώντας τα ὃρια τοῦ ἁπλοῦ συμβόλου «πλοιάρχου»,
  • για τις πολλαπλές ἰδέες που ἀναδύονται μέσω τῆς πλοκῆς βασισμένες στο αἰώνιο τρίγωνο σχέσεων ἀνάμεσα στους ὃρους που ἀφήνουν τον ἂνθρωπο να ἀναμετρηθεῖ [σε κάθε ἐποχή] μαζί τους’ ὁ Θεός και τα πλάσματά του, με προεξάρχοντα τον άνθρωπο και τους δεσμούς του με τα ὑπόλοιπα τοῦ Δημιουργοῦ πλάσματα, τους συνανθρώπους τους και, φυσικά, τον ἲδιο τον Δημιουργό. Σχέσεις που κινοῦνται ἀπό την ἀπόλυτη ὑποταγή και συμφιλίωση προς τον Θεό και τις «εἰκόνες»του για να καταλήξουν στην ἀλαζονική ὑπεροχή και τύφλωση του νου που με τη σειρά της, μονόδρομα, σχεδόν, μα ἀξιακά, ὁδηγοῦν στην καταστροφή. Και αὐτή ἡ κίνηση, ἡ κίνηση τοῦ ἐκκρεμοῦς ἀνάμεσα στα ἂκρα τῆς ἀλαζονείας και τῆς ταπεινώσεως, τῆς ὑπερβολῆς και τῆς ἐλλείψεως στάσεων συμπεριφορῶν χαρακτήρων και ἐπιλογῶν, μάς ζητεῖ να βροῦμε την ἰσορροπία, την πολύτιμη ἐκείνη ἁρμονία που λείπει, γι’αὐτό και καθίσταται και το ζητούμενο κάθε έποχῆς,    
  • για την ἀνάμνηση τῶν παιδικῶν μας χρόνων, ὃταν μέσω τῆς φαντασίας «ζούσαμε» την κάθε σελίδα, με τέτοια δύναμη που κατάφερε να μείνει στη «βιβλιοθήκη» τῆς μνήμης μας, εἲτε στο βιβλίο εἲτε στην εἰκονογραφημένη ἐκδοχή του, τα «Κλασσικά Εἰκονογραφημένα», 
  • για την τόλμη να ἀναμετρηθεῖ μία ὁμάδα μ’ἓνα ἒργο σταθμό και ὁρόσημο τῆς Παγκόσμιας Λογοτεχνίας και να το ἀναδιηγηθεῖ μέσω ἑνός -ἀπαιτητικοῦ-μιούζικαλ, ἒστω κι ἂν το δίπολο στίχοι-μουσική, ἢ ἂλλως, «Λόγος» και «Μουσική» φαινόταν στο μεγαλύτερο μέρος του ἂμετρο [συνειδητά, χωρίς ρίμα, ἲχνος της κιόλας] ἀσυντότιστο, ἀσύνδετο. Εἶναι ἐνδεικτό, μάλιστα, πως ὃταν συμμετέχει κάποιος σε ἓνα μουσικό δρώμενο και δή τέτοιου μεγέθους κι έμβέλειας, ἡ μουσική και τα ἐπί μέρους στοιχεῖα της [μελωδία, ρυθμός, μέτρο, στίχοι]μένουν και ἐντυπώνονται στη Μνήμη’ τοὐναντίον, στο μιούζικαλ του Μόμπυ Ντικ, ἀναγνωρίζεται ἡ εὐφυΐα το εὖρος της παιδείας τοῦ μουσουργοῦ ἀλλά μαζί και ἡ ἀπροκάλυπτη ἀδυναμία καταδεικνύοντας με πάθος τη σύγκρουση να συνθέσει ἀπό τα ἐπί μέρους μέρη ἓνα ὃλον, ἓνα ἑνιαῖο ὃλον, ἓνα καθόλον,  
  • για το δυναμισμό τῆς Τέχνης, στις μορφές τῆς Σκηνοθεσίας, τοῦ Χοροῦ και τῆς Εἰκόνας, ὃπου με την ἐφαρμογή τῶν νέων καινοτόμων τεχνολογιῶν ἀπό τα σκηνικά, τα κοστούμια, τις ἀναπαραστάσεις σε τρισδιάστατη ἀπεικόνιση, τα ολογράμματα, τους ὑπο/ἐπιβλητικούς φωτισμούς, τη ζωντανή ὀρχήστρα, τον συντονισμό τῶν μετεχόντων σε μία συνέργια μυθική,   
  • για το χῶρο που φιλοξενεῖ την παράσταση, κατ’ ὂνομα “Παλλάς”, ἡ μία και σοφότερη και μαζί πιο ἀποφασιστικά δυνατή ἀπό τους ὑπέροχους «11», και ὃταν, μάλιστα, συναντᾶ και την Ἀρτέμιδα, τη θεά τοῦ κυνηγιοῦ και τῆς ζωῆς, χτίζει μία νέα δυναμική,
  • για την ἐποχή, τόσο ἀφιλόξενη, με γεγονότα που, ὃπως και η ἲδια, συγκλονίζουν με την ἰδιαιτερότητά τους, την ἒνταση και την ἒκτασή τους, τόσο ἀνθρώπινα ὃσο και ἡ φύσις μας, που χρειάζεται ἰσχυρή θέληση και ἀποφασιστικότητα, ἱκανή κατανόηση και ἐπινοητικότητα και βαθύτατη Πίστη στον Θεό και ἐμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο για να τα ξεπεράσουμε με τόλμη, θέληση και ὃραμα για μία καλύτερη ποιότητα ζωῆς, ἓνα ἐλπιδοφόρο σήμερα καθώς το μέλλον εἶναι ὂχι ἁπλῶς ἀχαρτογράφητα ἂγνωστο μα και προβολικά ἐπινοημένο. Μονάχα που μάς χρειάζεται ἢ καλύτερα, μάς ἀξίζει και μία ἰδιότητα. Ἡ ἀξιακά κοινή στάση. Αὐτή εἶναι, διαχρονικά, και το ζητούμενο ὃλων τῶν ἐποχῶν, τῶν κοινωνιῶν, τῶν προσὠπων. Ἂν, μάλιστα, ὑπῆρχε, τότε και ὁ Χέρμαν Μέλβιλ, ἐκεῖ γύρω στα 1851 δεν θα ἐπέλεγε με ἀφορμή τη μορφή του Μόμπυ Ντικ να συγκρουστοῦν τόσοι κόσμοι, τόσες ζωές, τόσοι ἂνθρωποι για να δείξει το αὐτονόητο. Ἢ, μήπως, γι’αυτό το ἒκανε;

Opera Snapshot_2020-03-12_131811_www.google.gr

Opera Snapshot_2020-03-12_142249_www.google.gr

Opera Snapshot_2020-03-12_143345_issuu.com

 

Moby Dick – The Musical

 

Ἀθῆνα, 12 03 2020

 

This entry was posted in 1851, 2020, Ἀρχιτεκτονική, Ἀνθρωπότητα, Ἣρωες, Ὑποδομές, Έρευνα, Ασφάλεια, Βιβλίο, Δικαιοσύνη, Ειρηνικός, Ζωγραφική, Ζώα, ΗΠΑ, Θρησκεία, Θέατρο, Ιστορία, Κριτική Θεάτρου, Κινηματογράφος, Κοινωνία, Λογοτεχνία, Μάρτιος, Μουσική, Ναυτιλία, Προσωπικότητες, Παράδοση, Πληροφορική, Ποίηση, Πολιτισμός, Σύμβολα, Τέχνη, Τεχνολογία, Φωτογραφία, Φιλοσοφία and tagged , , . Bookmark the permalink.