Τραγικότης

Το Τετράπτυχο: Ἀπόφασις Ἒλεγχος Ὑπαιτιότης Ὠφέλεια

21 II

Πράγματι, πρόκειται για το πρωτογενές ὑλικό μιᾶς και κάθε τραγωδίας. Ἠ μαγιά της. Ἡ ζύμωση ἀκολουθεῖ το δικό της δρόμο, στο βαθμό και το μέτρο που οἱ ἀναλογίες της τό ἐπιτρέπουν. Μάλιστα, στην ποικιλία τῶν ἒργων τῆς κλασσικῆς Ἀθήνας ἡ κυρίαρχη ἒννοια τοῦ τραγικοῦ γεγονότος ἐγκιβωτίζεται σε μία ἰδέα’ σ’ ἐκείνην τοῦ ἐλέγχου. Και μάλιστα, τοῦ ἐλέγχου τής ὠφέλειας. Και μαζί, τῆς περιεχόμενης ἀξίας’ τοῦ ἀξιακοῦ ἐλέγχου τής ὠφέλειας.

Μάλιστα, την ἑρμηνεία για λόγους ἀρχῆς κρίνεται χρήσιμο να την ξεκινήσουμε με την ἀντίστροφη πορεῖα:

Ὑπαιτιότης > Ἀπόφαση > Ἒλεγχος > Ὠφέλεια

Ξετυλίγοντας, συνεπῶς, το μῖτο με την ἒννοια τῆς Ὑπαιτιότητος δηλώνεται ὁ φορέας τῆς αἰτίας, δηλαδή, ὁ αἲτιος, ἢτοι, ὁ φέρων το φορτίο τῆς πράξεως που ὁδήγησε σε ὀδυνηρά ἀποτελέσματα.

Προκαταβολικά, ὀφείλουμε να ἀναγνωρίσουμε, για ἂλλη μία φορά τη δύναμη τοῦ πνεύματος τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ὃταν ἀξιολογώντας τις δυνάμεις που συντελοῦν στη διαμόρφωση μιᾶς πραγματικότητος θεώρησαν σημαίνουσας θέσης ἀξίας και δύναμης ἐκείνη την παράμετρο που λανθάνει και φανερά και κρυφά τῆς προσοχῆς ἀλλά και τῶν ἀνθρώπων’ μάλιστα, τής ἒδωσαν κι ἓνα μέσο ὂνομα, σχεδόν θεοποιώντας την, μη δυνάμενοι να τήν ἑρμηνεύσουν ἀποτελεσματικά. Στ’ ὂνομα, τύχη, στην πράξη, δυστυχία, το ἀποτέλεσμα τῆς τραγικότητος τῆς πραγματικότητος.

Ἂς το ξαναδιαβάσουμε’ με την καινούργιά του ἀνάγνωση,πια.

Ὑπαιτιότης = Τύχη> Ἀπόφασις > Ἒλεγχος > Ὠφέλεια

Ξεπερνώντας, πια, τον σκόπελο τοῦ παράγοντα τῆς Τύχης στην ἀπόδοση και την ἐπίρριψη τῶν εὐθυνῶν σε ἀόρατες κι ἀνεξήγητες «δυνάμεις» ἢ συγκυρίες, το βάρος ἀναμφισβήτητα χρεώνεται, ὀφείλεται θα το ἒθετα, καλύτερα, στον Θεό ἢ και στον Ἂνθρωπο.

Και κάπως ἒτσι, ἀρχίζει να ξεδιαλύνεται σιγά σιγά ἡ ἀχλύ τῆς τραγικότητος’

Ἂν ἐπανεγγράψουμε τους ὃρους που τη διαμορφώνουν θα εἲχαμε τις ἑξῆς μεταβλητές:

Ἂνθρωπος – Τύχη – Θεός.

Μένοντας στη ρήση «ἂγνωσται αἱ βουλαί τοῦ Κυρίου» και ἒχοντας προσπαθήσει να ἐξοβελίσουμε την Τύχη μάς μένει, μονάχα, ὁ παράγων Ἂνθρωπος. Και, μάλιστα, ἐδῶ άνοίγεται ἓνα νέο δίπολο, το ἀνθρωπογενές διπλό, ἀποκλειστικά, Π, Πρόσωπο ἢ και Περιβάλλον.

Ὑπαιτιότης> Ἀπόφασις> Εὐθύνη> Ἒλεγχος> [Κόστος] Ὠφέλεια/Ζημία

Κάνοντας ἓναν ἑλιγμό στην ἀκολουθία ὁ Ἒλεγχος εἶναι το κλειδί που θα ὁρίσει την ἀπόφαση.

Ἐπίσης, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει τῆς προσοχῆς, ἡ «θέση» ἀνάμεσα στους ὂρους «Ἀπόφασις» και «Ἒλεγχος». Ἂλλωστε, δεν εἶναι λίγες οἱ φορές που πρῶτα ἐκετελεῖται ἢ λαμβάνει χῶρα μία πράξη ἢ ἓνα γεγονός κι ἒπειτα ἓπεται ὁ ἒλεγχος. Ἐδῶ, προηγεῖται ἡ Ἀπόφασις τοῦ Ἐλέγχου, [ὑπό την ἀσφαλῆ προϋπόθεση ὃτι ἀναφέρομαι, ἀποκλειστικῶς, σε ἀνθρωπογενῆ προϊόντα ἐνεργειῶν, ὣστε να συνεχιστεῖ ἡ ἐξέτασις τοῦ θέματος].

Ἂρα και ἡ κρίσις’ ἀκόμη κι ἂν εἶναι ἐλλιπής, ἀναποτελεσματική ἢ και ἀτελέσφορος.

Συνεχίζοντας και λαμβάνοντας ὑπ’ὃψιν ἓνα σενάριο με δυσμενῆ κατάληξη’ ἂλλωστε, ἒτσι ὁρίζεται και ἡ τραγικότητα.

‘Εξάλλου, τι ἂλλο εἶναι ἡ τραγικότητα ἂν ὂχι οἱ ἐπιλογές που καταλήγουν σε καταστροφικά ἀποτελέσματα;

Τραγικότητα εἶναι μία δυσμενής κατάσταση τῆς πραγματικότητας που πλήττει, ἀνεξαρτήτως ἀριθμοῦ, ἓναν ἢ και ἓνα πλῆθος ἀπό πρόσωπα σε μία κοινωνία.

 Τραγικότητα εἶναι ἡ προϊοῦσα ἐξελίξιμη κατάσταση τῆς πραγματικότητας που ὁρίζεται ὡς τραγωδία, ἒχοντας ἢδη πλήξει με τα ἀποτελέσματά της τον ἂνθρωπο.

Ὃ,τι εἶναι, ἀναλογικά, ἡ δράση προς το δρᾶμα, δηλαδή, ἡ ἐξέλιξη μιας κατάστασης ἑνός γεγονότος σε ὁλοκληρωτικά θλιβερό ἀποτέλεσμα, ἢτοι δρᾶμα.

Ἡ τραγικότητα, τουτέστιν, εἶναι μια ἐξελισσόμενη δύσκολη πραγματικότητα που εἲτε ὁδηγεῖ με μαθηματική άκρίβεια σε τραγωδία ἢ, ἀκόμη, ἐπιτείνει το ἒργο της ὑφιστάμενης, πια, τραγωδίας λειτουργώντας ὡς ἐκθέτης τῶν ἀρνητικῶν συνεπειῶν της.

Βλέπετε, ἒχουμε προχωρήσει ἀπό τον ὁρισμό τῆς θεατρικά παριστάμενης τραγωδίας τοῦ μεγίστου πραγματιστοῦ τῶν Φιλοσόφων, τοῦ Ἀριστοτέλους,

«ἒστιν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος ἐχούσης ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρίς ἑκάστῳ τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων και οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου και φόβου περαίνουσαν τήν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»

ἓνα βηματάκι πιο μπροστά…

Στη νέα αὐτή ἐν δυνάμει πραγματικότητα, μόνον, ὁ ἒλεγχος μπορεῖ να δράσει ἐξισορροπητικά ἢ και ἀντίρροπα προς την καταστροφή, οὖσα μονόδρομος διαδρομή κάθε τραγωδίας. Ὁ ἒλεγχος τῆς καταστάσεως. Προϋπόθεση, φυσικά, εἶναι ὁ ἒλεγχος να κατέχεται να ἀσκεῖται και να ἐκδηλώνεται ἀπό πρόσωπα-προσωπικότητες, ἂρα ἐλεύθερους ἀνθρώπους στη συνείδηση την ψυχή και την καρδιά, θεσμικά ὂργανα και ἰεραρχικά δομημένους μηχανισμούς που ἐπικυρώνουν ἐμπράκτως το ρόλο τους αυτό ἐπ’ὠφελεία και ἐν συναινέσει τοῦ κοινοῦ συνόλου ἐπί τη βάσει τοῦ δικαίου, τῆς ἀσφάλειας και,  πάντοτε, με γνώμονα τη συλλογική πρόοδο, ὣστε να λειτουργεῖ ὡς ἐγγυητής και δικλείδα ἃμα ἀσφαλείας ἀναχαιτίζοντας μετριάζοντας ἢ και ἐξουδετερώνοντας την κάθε ἐπαπειλούμενη ἐν ἐξελίξει και ἐνεργεία ἀρνητική κατάσταση να καταστεῖ δράμα και τραγωδία.

Τελεστές του ἡ συνείδησις τῆς πραγματικότητος, ἡ επίγνωσις τῆς καταστάσεως και ἀπό κοινοῦ ἡ ἰσόρροπος γραμμή μεταξύ τῆς λογικῆς τῶν συναισθημάτων και τῶν παρορμήσεων τῶν μετεχόντων [λέγε με, ἀντίληψις] ὣστε να συλληφθεῖ μια σκέψις, να ληφθεῖ μια ἀπόφασις, για να πραγματωθεῖ μια δράσις.

Συνεπῶς, αὐτό που μετράει, ἐδῶ, δεν εἶναι το τι θέλουν οἱ πολλοί ἀλλά το τι θέλει ἐκεῖνος που ἀσκεῖ τον ἒλεγχο, ἂρα ἒχει και την ἀποφασιστικότητα και την εἰλημμένη, πια, ἀπόφαση, κατ’ἐπιλογήν,  να ἐφαρμόσει το σχέδιό του. Και ἐν προκειμένω, ἡ ἐπιλογή τῆς παθητικῆς διαθέσεως ἃμα και φωνῆς γίνεται, για να καταδειχθεῖ ἡ δύναμις τοῦ ποιητικοῦ αἰτίου, τοῦ φορέα με δυο λόγια τῆς πράξεως, συνεπῶς, τοῦ ἐνεργοῦντος δράστη εἲτε ὡς ἠθικοῦ αὐτουργοῦ εἲτε ὡς φυσικοῦ προσώπου. Κατά λογική ἀκολουθία, ἡ τῶν πραγμάτων πορεία δεν συνιστᾶ μία τυχαῖα σειρά παρά την ἐφαρμογή τῆς σχεσιακᾶ διττῆς φύσεως αἰτίου κι αἰτιατοῦ, ὃπου το ἀποτέλεσμα τοῦ δεύτερου παράγεται ἀπό το σειριακῶς πρῶτον.

Ἂν λάβουμε, ἐπιπλέον, ὑπ’ ὂψιν μας ὂτι ἡ ἂσκησις τοῦ ἐλέγχου σε μία κοινωνία εἶναι ἓνα σύνθετο μωσαϊκό-παζλ, με ποικίλες παραμέτρους και συνιστῶσες, τότε και ἡ ἐπακόλουθη ἒννοια τῆς τραγωδίας εἶναι πιο βαρύνουσας μορφῆς, δεδομένων και τῶν συνθηκῶν,  ὑπό τῶν ὁποίων ἒλαβε χώρα. Κατά συνέπεια, αὐτό που βιώνει κάποιος ὡς τραγωδία ὀφείλει να συμπίπτει με τη θέση και τη στάση τοῦ θύματος. Ἂλλως, ἂν ἀντιστρέψουμε τους ὂρους, για τον θύτη δεν ὑφίσταται οὒτε κἂν ὑποψία τραγωδίας. Το μεῖζον ἐρώτημα, λοιπόν, που προκύπτει, ἐδῶ, εἶναι να βρεθοῦν τα ἐλατήρια τα κίνητρα κι οἱ σκοπιμότητες που ὁπλίζουν τον ἂνθρωπο ὣστε να ὁδηγεῖται, πολλῶ δε μᾶλλον να καθοδηγεῖται, σε τραγωδίες.

Στην ἀπόφαση ὑπολανθάνει ἡ ὠφέλεια’ ψἀχνοντας το κίνητρο, ἰχνηλατώντας συμπεριφορές δράσεις και χαρακτῆρες προσπαθοῦμε να σκιαγραφήσουμε ἒνα προφίλ, με διακριτά και μόνιμα ἢ έπαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά που, με τη σειρά τους, δημιουργοῦν αὐτό που ὀνομάζεται μοτίβο, μία συνεπῆ σταθερῆ γραμμή ἲδιων συμπεριφορῶν, πράξεων, σκέψεων και ἰδεολογημάτων που με την συνεχῆ τους ἐπαναληψιμότητα χτίζουν το προφίλ ἑνός δράστη. Παράλληλα, χτίζουν και το προφίλ ἀντιδράσεως τῆς κοινωνίας ἀπέναντί του, σε μία διανυσματική κίνηση ἀπό την παθητικότητα και την ἀδράνεια μέχρι και την ἀπόλυτα ἀντίθετη στάση που φθάνει στα ὃρια τῆς σύγκρουσης.

Συνεπῶς, ἡ κατηγοριοποίηση ἑνός περιστατικοῦ ἢ ἑνός γεγονότος ἢ μιᾶς καταστάσεως ὡς τραγικοῦ ὀφείλει να ὑπακούει στ’ἀκόλουθα συγκεκριμένα και διακριτά χαρακτηριστικά.

Ἀπόφασις Ἒλεγχος (Δυσμενές) Κόστος [ἀπώλεια, ζημία, καταστροφή].

Για άλλη μια φορά το ἀρκτικόλεξο δείχνει το δρόμο…

Για να αποδώσουμε, συνεπῶς,  μομφή ὡς ἀπόδοση εὐθυνῶν σε κάποιον πρέπει να ἀξιολογήσουμε τη σχέση που ἒχει, ὑπό τη μορφή μιας κλίμακας, ὃλων τῶν προειρημένων παραμέτρων, ἢτοι:

Πληροῖ ἡ πνευματική και ψυχική του κατάσταση την ἐπίγνωση τῆς ἑκάστοτε πραγματικότητος;

Ἒχει συνείδηση τῆς πραγματικότητος [ὑπολανθάνοντας ἐδώ το κρυφό ἐρώτημα] τῆς πράξεώς του, στο βαθμό που κάθε πράξη συνιστᾶ μία ἐκδηλωθεῖσα κι ἐφαρμοσθεῖσα ἀπόφαση;

Κατ’ἐπάκταση, ὑπάρχουν «γκρίζες ζῶνες» στην πνευματική του διαύγεια, την ψυχική του ἰσορροπία ἰδωμένες διακριτἀ ἢ και ἀπό κοινοῦ;

Με ποια κριτήρια πρωτεύοντα, δευτερεύοντα κοκ ἀντιλαμβάνεται την ἀξία, την οὐσία και τις σχέσεις τῶν πραγμάτων ὣστε να σχηματίζει μία εἰκόνα και ἀκολούθως να σχηματοποιεῖ και να ἐκδηλώνει μία συμπεριφορά;

Πέρα ἀπό κέρδος ὡς ἁπτό περιεχόμενο τῆς ὃποιας ἢ κάθε μιας μορφῆς πλούτου, χρηματικοῦ ἢ ὑλικοῦ ἢ άκόμη και ἀποδιδόμενου ὡς ἂϋλου σε ἐμπράγματη χρηματιστηριακή ἀξία ἀγαθοῦ, ὃ,τι παρακινεῖ και βαθμιαῖα ἐξωθεῖ τον ἂνθρωπο δείχνει να εἶναι ὂχι ἁπλῶς ὁ ἒλεγχος ἀλλά ἡ ἀλαζονεία του’ ἡ ἀλαζονεία τοῦ ἐλέγχου και, μάλιστα, ἡ αἲγλη που συνοδεύει την ἀλαζονεία τοῦ ἐλέγχου.

Η αἲγλη τῆς ἀλαζονείας τοῦ ἐλέγχου. Ἂρα, και τῆς ἐξουσίας. Τῆς ἐπιβολῆς, τῆς ἐπιβουλῆς, τῆς φοβίας και τοῦ ἐκφοβισμοῦ. Τῆς κυριαρχίας και τῆς ἰσχύος.

Ὁ κατοπτρισμός τοῦ Ἐγώ και συνακόλουθα ὁ ἀντικατοπτρισμός τοῦ Ὑπερεγώ, σ’ ἓνα ἀδιαίρετο σύμπλεγμα εἰκόνων, παραστάσεων και μορφῶν που κινοῦνται ἀπό τη σφαῖρα τῆς ἀπόλυτα ἡγεμονικῆς ἰσχύος μέχρι και τοῦ σαβουρικοῦ ἓρματος τῆς βαρύτητος. Κι ἐδῶ, ἐκτυλίσσεται μια ἀκόμη πιο ἐκθετική τραγωδία. Ὃταν το ἓρμα γενόμενο ἓρμαιο τῶν ἐπιλογῶν του με τα δικά του εὐτελῆ [τι ἂλλο] κριτήρια καθίσταται ὁ θύτης θυματοποιώντας τον ἑαυτό του. Και ὁ ἀριθμός τῶν δυνάμεων τοῦ ἐκθέτη αὐξάνεται ὃσο ὁ θύτης, για να πορεύεται, θα χρειαστεῖ να χτίσει γύρω του μια νέα κατάσταση ὃπου θα ἐντάξει τον ἑαυτό του ὂχι ἁπλῶς ἀπαλλαγμένο ἀπό κατηγορίες ἐπιθέσεις ὓβρεις ἀλλά και αὐτοαποενοχοποιημένο, κατά συνέπεια, και αὐτοδικαιωμένο ἂρα ὂχι και οὒτε κἂν συνένοχο συνεργό και συναυτουργό σ’ ἓνα ἒγκλημα κακούργημα τραγωδία ἀλλά, τουναντίον, ἠθικό αὐτουργό σε μια καινούργια ἀρχή σελίδα κ κεφάλαιο τῆς νέας ἐν δυνάμει πραγματικότητας τῆς ὁποίας ἀξίζει και ἐπαίνου μνημονεύσεως καθαγιάσεως ὡς βραβεῖο για τη μεμονωμένη ἢ συστοιχισμένη κατ’ ἀκολουθίαν και καθ’ ἓξιν στάση του, που ὡς αὐτόκλητα ἢ και ἐμπορικά ἑτερόκλητα και διθυραμβικά αὐτοθεώνεται και θεοποιεῖται ἐξωγενῶς, για να ἀρθεῖ το δυσμενές κι ἐπονείδιστα εἰδεχθές φορτίο τῆς ἀσελγοῦς, ἱταμῆς, δόλιας και δυσεβοῦς στάσης του.

Τι μένει, λοιπόν, για να συμπληρωθεῖ ἡ ἒννοια τῆς τραγικότητος; Το πλῆθος. Και ἡ στάσις του. Ὃσο μεγαλύτερο το πλῆθος τόσο ὀδυνηρότερο και το μέγεθος τῆς τραγικότητας. Στο βαθμό που δεν περιορίζεται σε ἓναν, τότε ὁ κάθε ἓνας, το κάθε θῦμα φέρει τη δική του βαρύτητα στον ὂγκο τῆς καταστροφῆς, ἀντιδιαστέλλοντας κατ’αὐτόν τον τρόπο ἡ αὐταξία τῆς ὐπόστασης τη βαρύτητα τῆς στατιστικῆς κατά την προσφιλῆ ρήση τοῦ αἱμοσταγοῦς «πατερούλη» δικτάτορα τῆς πἀλαι ποτέ ΕΣΣΔ περί στατιστικῆς.

Παράλληλα, ὀφείλουμε να ἀναζητήσουμε ἲχνη, ἐλατήρια και ἀπό το Περιβάλλον που περιστοιχίζει τον θύτη. Εἶναι, μάλιστα, πολύ πιθανόν το Περιβάλλον να καθορίζει ἀπό μικρή ἡλικία ἢ και ὂχι ὃλες ἐκεῖνες τις προσλαμβάνουσες τοῦ δράστη. Ἰδέες, ἀξίες, σύμβολα, παραδόσεις, ἐθιμικές καταβολές ἒνα ἀόρατο πλῆθος παραγόντων ἑνός ἂϋλου, κυριολεκτικά, Πολιτισμοῦ που χτίζουν με το δικό τους τρόπο τον χαρακτῆρα και τη συμπεριφορά ἑνός και κάθε προσώπου.

Συνήθως, ἀκόμη και το στενά κοντινό περιβάλλον δεν εἶναι ἀπαραίτητο να γνωρίζει προκαταβολικά τη δυσμενῆ ἀπόφαση τοῦ θύτη-δράστη. Ὃχι γιατί τού λείπει, ἀπαραιτήτως, ἡ ἀποφασιστικότητα ἀλλά γιατί ἀπέχει ἀπό την ἲδια την ἀπόφαση. Κατά συνέπεια, τού αναγνωρίζεται ἀφ’ἑνός ἂγνοια κι ἀφ’ἑτέρου [και πιο σημαντικό] ἀπουσία συμμετοχῆς συνέργιας και μέθεξης στα δρώμενα.

Ἐδῶ, πάντοτε, ὑπεισέρχεται και ὁ παράγοντας τῆς κοινωνίας και τῶν ἀντιδράσεων/ἀντιστάσεῶν της.

Ποια στάση υἱοθετεῖ; Την παθητική ἀδράνεια ἢ την ἐνεργό ἀντίσταση.

Ἐδῶ, για πρώτη φορά σε παγκόσμια κίμακα ἐπιχειρεῖται και ὁ χρόνος θα δεἰξει κατά πόσο και ἂν ἐπιτυγχάνεται ἡ ἐνεργὀς ἀδράνεια ὡς προβαλλόμενη στάση ζωῆς. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε και βιώναμε την παθητική ἀδράνεια ὡς στάση ζωῆς με χαμηλό δείκτη ποιότητάς της.

Σκεφθεῖτε, ἐν προκειμένω, την εἰκόνα τῆς ἀνακοινώσεως τῆς εἲδησης:

α: μιας δολοφονίας στους γονεῖς και τοῦ θύτη και τοῦ θύματος,

β: ἑνός τροχαίου δυστυχήματος [και πάλι στους γονεῖς] με θύτη και θύμα[τα] φίλους, γνωστούς, ἀγνώστους, ὃποιους, τελοσπάντων,

γ: ἂς βρεθοῦμε στις τελευταῖες ἀναπνοές ἑνός ἀσθενοῦς στη ΜΕΘ.

δ: ἑνός διαζυγίου, στο βαθμό και το μέτρο που ἡ ἀπόφασις αὐτή δεν εἶναι ἀποτέλεσμα κοινῆς βουλήσεως, προθέσεως και στάσεως τῶν δύο συζύγων,

ε: μίας ληστείας στο περιβάλλον μιας κατοικίας, ἑνός αὐτοκινήτου, μιας τράπεζας κοκ.

στ: τῆς ἐκρηκτικῆς αὒξησης τῶν θυμάτων τοῦ κορωναϊοῦ σε παγκόσμια κλίμακα.

Κοινός τόπος των θυμάτων τῶν παραδειγμάτων κι ἀντιστρόφως τῶν θυτῶν, τι ἂλλο, ἀπό ἓναν ἀντίστοφο κατοπτρισμό τῆς ἐπαναλαμβανόμενης πραγματικότητος.

Παρακολουθώντας την κίνηση μεταξύ τῶν ἂκρων τοῦ ἐκκρεμοῦς: Ἡ κίνησις περιλαμβάνει ἀπό … ἓως

1ον ) την ἀπουσία ἐλέγχου ἓως και τον κυρίαρχο έλεγχο’

2ον) την ἂγνοια τῆς καταστάσεως ἓως και την πλήρη ἓως και την ἀπόλυτη γνώση της’

3ον ) την  ἀπουσία ἢ και ἀδυναμία λήψεως ἀποφάσεως ἓως και την  ἀκριβῶς ἀντίθετη στάση.

Εἶναι, μάλιστα, πασιφανές ὃτι οἰαδήποτε μορφή μετοχῆς στον παράγοντα #3, αὐτομάτως, καθιστᾶ την πράξη συνέργια στο βαθμό που ἀκολουθοῦσε την ίδια φορά με ἐκείνη τοῦ δράστη. Ἐπιπλέον, οἰαδήποτε μορφή μετοχῆς στις περιπτώσεις #1 &#2 ἐνέχει δόλο, τουτέστιν, σχέδιο, διαδικασίες, ἐμπλοκές.

Ἒλεγχος> Εὐθύνη > Ἐπιλογή> Ἀπόφασις>

Ἐμεῖς, στην ΑΕΚ, ἒχουμε ἓνα σύνθημα «Ἡ ἱστορία εἲμαστε ἐμεῖς».

Ζοῦμε και ἀναπνέουμε στιγμές ἱστορικές. Ζοῦμε την ἱστορία και την ἀναπνέουμε. Ζοῦμε και εἲμαστε με τη στάση μας και τη συμπεριφορά μας μέρος τῆς σύγχρονῆς μας πραγματικότητας. Και στον κῦκλο τῶν ἀναπνοῶν ὑπάρχουν δύο ἐπί μέρους χρονισμοί’

τῆς εἰσπνοῆς και τῆς ἐκπνοῆς. Και, δυστυχῶς, σε μία πρωτοφανῆ κλίμακα για τα δεδομένα τῆς Ἱστορίας ἡ Ἀνθρωπότητα καλεῖται να ἀντιμετωπίσει ἓναν ἰό, ἀγνώστου ἀκόμη προελεύσεως, τουλάχιστον στις μάζες (;),  ὑπό την κωδική ταυτοποίησή του Covid-19 ἢ, ἑλληνιστί, κορωναϊό που ἐνῶ ἐπιτρέπει την εἰσπνοή και εἰσαγἀγεται και μέσω αὐτῆς στον ὀργανισμό ἀποτρέπει, καλλιεργημένος στο ἐσωτερικό περιβάλλον τοῦ κάθε εὐάλωτου ὀργανισμοῦ, την ἐκπνοή δυσχεραίνοντας τον κῦκλο τῶν ἀναπνοῶν και τοῦ κιρκάρδιου ρυθμοῦ μέχρι και την κατάληξη, δυστυχῶς, ὃλων ὃσοι δεν μπόρεσαν να τον ἀντιμετωπίσουν.

Opera Snapshot_2020-04-08_205318_gisanddata.maps.arcgis.com

Για πρώτη φορά, τα ἰστοδιαγράμματα τῆς διάδοσης και μετάδοσής του, με τους πληγέντες συνανθρώπους μας συναγωνίζονται σε ταχύτητα πρόοδο και αἰσθητική τα ἀντίστοιχα τῶν παγκόσμιων χρηματαγορῶν και τῶν παράγωγων τους προϊόντων ὁμοῦ με τις ταχύτατες –αὐτοστιγμεί, σχεδόν- ἀλλαγές ποδοσφαιρικῶν, κυρίως, ἀποτελσμάτων και στοιχημάτων.

Μάλιστα, στο βωμό τοῦ κέρδους οὐδόλως δεν ἀποκλείεται και το οἰκονομικό κίνητρο και ὂφελος πίσω ἀπ΄αὐτήν τη συμπεριφορά. Ἀλλά, ἐδῶ, πρέπει να βλέπουμε περισσότερα στρατηγικά παρά ἐπιχειρησιακά ἢ τακτικά.

Ἂν το κακό αὐτό που ἒχει ἐνσκήψει, ἒχει χαρακτηριστικά ἀνθρωπογενῆ, τότε ὀφείλουμε σαν τον Οἰδίποδα να σταθοῦμε ὂρθιοι, σε κάθε ἐμπόδιο, ὣστε να το ἀντιμετωπίσουμε και να το ξεπεράσουμε ἀποκτώντας την ἐλευθερία τον ἒλεγχο  και την εὐθὐνη.

95{ΚΡΕΩΝ} Λέγοιμ´ ἂν οἷ´ ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα
Ἄνωγεν
 ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξ
μίασμα
 χῶρας ὡς τεθραμμένον χθονὶ
ἐν
 τῇδ´ ἐλαύνειν μηδ´ ἀνήκεστον τρέφειν.
{ΟΙΔΙΠΟΥΣΠοίῳ καθαρμῷτίς  τρόπος τῆς ξυμφορᾶς;

Φοῖβος δ´  πέμψας τάσδε μαντείας ἅμα

[150] σωτήρ θ´ ἵκοιτο καὶ νόσου παυστήριος.

Ἂλλωστε, πάντοτε, ἡ εὐθύνη εἲτε ὡς ἒννοια εἲτε ὡς πράξη εἶναι προσωπική. Ποτέ, ἀτομική. Κι αὐτή εἶναι, ἲσως, και ἡ πιο οὐσιαστική παράμετρος τῶν πραγμάτων. Ἀναιρώντας ἀπό το Ὂνομα το τρίπτυχο τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἐπιλογῆς, τῆς εὐθύνης, ἀκυρώνουμε ἐμπράκτως το Πρόσωπο. Χρεώνουμε, ὡστόσο, την παράλογη κατανεμημένη συλλογικἀ κοινή συνυπευθυνότητα στο ἂτομο ἐπιδικάζοντας του το ἀσθενές σκαιό και ὑποβολιμιαῖο κατασκεύασμα τῆς διαβόητης «ἀτομικῆς εὐθύνης»!!!

Για πολλοστή φορά οἱ λέξεις ὡς φορεῖς νοήματος και ἒννοιας κακοποιούμενες χάνουν το βαρύτιμο φορτίο τους και καθίστανται ἓρμαιο στα χείλη ἀνόσιων ἀσεβῶν ἢ και ἀνεύθυνων πολιτικῶν, θεσμῶν και πολιτῶν.

Οἱ κυβερνήσεις φαίνεται να μην θέλουν ἢ και να μη μποροῦν να ἀντιμετωπίσουν την πραγματικότητα με τους κύκλους του Venn να παίζουν παιχνίδια με τα ὃρια τῶν ἐπάλληλων κύκλων τους.

Διότι, εἲτε και εκεῖνες δεν ξέρουν το ἢ τα αἲτια τοῦ φαινομένου. Άρα, σιωποῦν ἐν γνωσιακή ἂγνοια και πορεύονται μαθαίνοντας, ἐπιδεικνύοντας μία τίμια λογική και συνετή συμπεριφορά.

Εἲτε, διότι ξέρουν ἀλλά παίζουν με το στρατόπεδο που ὁδηγεῖ στην καταστροφή και κατά συνέπεια στην ἀλλαγή ἰσορροπιῶν, δυναμικῆς και καταστάσεων [κοινωνικῶν, οἰκονομικῶν, πολιτισμικῶν, πολιτικῶν] στο έσωτερικό τῶν κοινωνιῶν τους.

Φορώντας σαν τους ἀρχαίους ὑποκριτές – ἠθοποιούς το προσωπεῖο μετέρχονται μηχανισμῶν που καταστρατηγοῦν ἐλευθερίες δικαιώματα προνόμια που δεν ἃπτονται τοῦ οἰκονομικοῦ χώρου ἀποκλειστικά. Ἀλλά, με ἀφορμή τη ζῶσα πραγματικότητα περιστέλλουν, ἢδη, δικαιώματα και ἐλευθερίες που ἃπτονται τῆς ὑψηλότερης ἒννοις που δημιούργησε ποτέ ὁ Ἂνθρωπος, τῆς Ταυτότητος, ἐνῶ παράλληλα, με ἀφόρμηση την πραγματική καθίζηση τῆς οἰκονομίας θα μεθοδεύσουν την ἐφαρμογή μέτρων περιορισμοῦ, που, δυστυχῶς, θα δυσχεράνουν την αὐριανή μας πραγματικότητα.

Ἂν συμβαίνει το σενάριο αὐτό  τῆς δεύτερης ἐκδοχῆς, τότε καθίστανται συνένοχες σε ἓνα δίχτυ και δίκτυο ἐνεργοῦ τρομοκρατίας, οἰκονομικῆς, πολιτικῆς, πολιτισμικῆς, τεχνολογικῆς με τη σφραγῖδα, πλέον, και τοῦ κράτους.

Τότε, ὁ ἐπίλογος ἐπιλεγμένος ἀπό τα κείμενα περί Τρομοκρατίας…

 Τρομοκρατία – Τρομολαγνεία – Τρομοφοβία

Τρίπτυχον τέταρτον και τελευταῖο.

Το τρίπτυχο τῆς δικῆς σου ἀνασφάλειας.

Ἀφαίρεσε την πρόθεση. Τόσο πιο ἐλεύθερος εἶσαι. Μα, ἡ πραγματικότητα εἶναι πως ὃσο περισσότερο ἐπιλαμβάνεσαι τῆς προθέσεως τόσο ἀφαιρεῖς ἢ καλύτερα αὐτοαφαιρεῖς το τρίπτυχο #1 [αὐτἀρκεια, αὐτονομία, αὐτοδυναμία].

Να γιατί οἱ ρίζες τῆς τρομοκρατίας εἶναι βαθιές, γιατί ἀκουμποῦν στα θεμέλια κάθε συνόλου, τροφοδοτώντας και ὑποδαυλίζοντας τα μίση, τις διακρίσεις και τις διαφορές κι ὂχι την ἐξισωτική ἑνότητα τῶν μελῶν της.

Και με τα λόγια του Σαίξπηρ και το στόμα τοῦ Πολώνιου προς την Ὀφήλια, στον «Ἀμλετ»: «ὣστε, πρόσεχε, ὁ φόβος εἶναι ἡ ἀσφάλεια, ἡ πιο μεγάλη«.

Ἐκεῖ στοχεύουν, στην καρδιά και την ἀποθάρρυνσή σου. Γιατί, σε κοινωνίες ἐξαθλιωμένων μαζῶν, ὃπου ὁ Ἰαβέρης εἶναι ὁ κανόνας μαζί και ἡ ἐξαίρεση, θύτης και ἐμφανιζόμενο θῦμα, ἡ ἑκούσια οἰκειοθελής παραχώρηση τῆς ζωῆς σου εἶναι ἡ ἀποδόμηση τῆς αὐτοκυριαρχίας σου. Το θέλεις;

Τρομοκρατία

Coronavirus COVID-19 Global Cases by the Center for Systems Science and Engineering (CSSE)

 

Άθῆνα, 08 Ἀπριλίου 2020

 

This entry was posted in 2020, Ἀνθρωπότητα, Ἐπικαιροποίηση, Απρίλιος, Επιστήμες, Επιστήμη, Επικαιροποίηση, Θρησκεία, Θέατρο, Ιστορία, Κοινωνία, ΜΜΕ, ΟΗΕ, Οικονομία, Προστασία Περιβάλλοντος, Προσωπικότητες, Πόλεμος, Παράδοση, Πληροφορική, Πολιτισμός, Πολιτική, Σήμερα, Τρομοκρατία, Τεχνολογία, Υποδομές, Υγεία, Φύση, Φιλοσοφία and tagged , . Bookmark the permalink.